Via Lange Tom en "Dullstroom is nie dul nie' naar Sabie

Ondertussen shopt Harold een nieuwe deo bij de lokale Kruidvat. We ontmoeten elkaar weer bij Europcar en ik vraag luchtig:
“Heb je eigenlijk gevraagd of het wél een automaat is, omdat jij dat zo graag wilde?”
Zijn blik zegt genoeg.
Huurauto checken in de parkeergarage… en ja hoor: géén automaat.

Weer terug naar Europcar (nu mét wachtrij). We spreken een medewerker aan die ons eerst niet gelooft. Harold daagt hem uit tot een weddenschap, maar de medewerker kiest eieren voor zijn geld, hij gaat zelf wel even kijken. Hij neemt waarschijnlijk een geheime sluiproute want hij is binnen een minuut terug terwijl wij gevoelsmatig steeds kilometers afleggen: “You’re right, manual.”
Nieuwe auto, nieuw contract, nieuwe douanebrief voor Swaziland. Poe.

Eindelijk, ontbijt. Maar het buffet is al aardig geplunderd, maar op verzoek wordt alles razendsnel bijgevuld. En het is smakelijk! De vrolijkheid en vriendelijkheid van de bediening maakt dat er snel een glimlach op ons gezicht wordt getoverd. Daarna koffers halen, uitchecken en de weg op. Onze nieuwe reispartner: een Hyundai Venue (speciaal een foto voor Hyunday-fan Sander 😉). En nee, de vullis op de voorgrond is niet van ons dus die hoef jij deze week niet weg te brengen, buurman Wilco.

En dan krijgen we even een reality check. Nog voor we de stad uit zijn, rijden we langs een enorme sloppenwijk. Op tv zie je het weleens, maar in het echt grijpt het naar je keel: hutjes van zeil, golfplaten daken die niet dicht zijn, gezinnen op een paar vierkante meter.
We voelen ons plots héél bevoorrecht. Hoezo ongeluk met brillen en huurauto? Dit zet alles in perspectief. De foto laat slechts een fractie van de sloppenwijk zien. In werkelijkheid zeker 500 meter lang, zo niet langer.

We zoeven over een prima snelweg – met grappige “kerstboompjes op stokjes” langs de route – richting Dullstroom.

Daar genieten we van een heerlijke braai-lunch bij Cpirit. Zonnetje, 22 graden, vlees van de bbq… wie doet ons wat? Harold is direct verliefd op zijn hamburger, oh wat is die lekker. Fotootje is van hun eigen website hoor, het terras zat vol toen wij er waren. We hebben een leuk gesprek met de gastvrouw die dol is op Nederlanders (en na vandaag dus uiteraard én vanzelfsprekend ook op ons). Ze vertelt vol trots dat ze van andere Nederlandse toeristen een Delfts Blauw beeldje gekregen van een jongen en meisje in klederdracht die elkaar een kus geven (wie kent het niet) en we maken haar wijs dat dit beeldje heel zeldzaam is en dus veel geld waard is, haha.

Via Lydenburg rijden we door. Plots zie ik ze: jacarandabomen in volle paarse bloei. Niet zo massaal als in Pretoria, maar wát een feestje.

En dan bijna bij de Long Tom Pass: die ons prachtige uitzichten belooft met een route die elke bocht een nieuwe ansichtkaart oplevert. Zelfs een paar apen langs en op de weg maken hun opwachting.

En die prachtige uitzichten komen er. En we schijnen geluk te hebben (vernamen we later), meestal is de pas in mist gehuld, maar vandaag hadden we geluk (zie maar, het komt wel weer). 

Rond 15.00 uur arriveren we in Sabie, bij het knusse Town House Sabie. Eigenaresse Candy geeft ons een warm welkom en leidt ons rond.
Het is een allerschattigst onderkomen – oordeel zelf, ik heb een filmpje gemaakt van het hele gebouw en de kamer.

Candy tipt ons een restaurant voor vanavond en we reserveren tafeltje. Wordt vervolgd! Hieronder de route die we vandaag gereden hebben.