Vanmorgen werd Harold met een sip gezicht wakker, nog niet hersteld van zijn mini-mannengriepje. De para’s en de mollen doen hun best maar blijkbaar niet voldoende. Goede echtgenote als ik ben, laat ik hem met rust en scoor ik een ontbijtje bij hetzelfde tentje als gister en eet dat daar in mijn eentje op. Nee hoor, ik breng het mee naar het appartement. 

Het is inderdaad een prachtig appartement en lekker gekoeld. We worden keurig op tijd wakker en Renate 'kopt' nog even het verslag van dag 16 weg. Hatseflats en verstuurd. Ik relax nog even met mijn krantje (weliswaar digitaal maar vooruit). We gaan lekker ontbijten bij een ieniemienie familiebedrijfje waar ze verse sapjes hebben, yoghurt met granola (nou ja, het is müsli), versie koffie en heerlijke crêpes (dunne pannenkoekjes). Man, vrouw, (schoon)moeder, allemaal dragen ze hun steentje bij en daar werken wij (economisch dan) graag aan mee.

Wat vliegt de tijd! Vandaag verplaatsen we ons voor de laatste keer naar een nieuw onderkomen, in de stad waar onze rondreis is begonnen, Tirana. Gelukkig konden we vannacht weer water krijgen en dat merkten we! Het toilet liep namelijk vanaf 01.00u continu door. 🤷‍♀️ We hebben het in Nederland in de regel toch een tikkie beter voor elkaar.

Als we gaan slapen worden we nog even wakker gehouden door pratende mensen, krolse katten, katten die elkaar aan het afmaken zijn, blaffende honden, regen op golfplaten daken maar uiteindelijk went alles. We slapen allebei heerlijk en worden fris en fruitig wakker.

Na een woelige nacht (niet gewend aan alcohol maar dat begint aardig te komen de laatste dagen!) heb ik gelukkig geen kater. Al wil Harold me er wel eentje aanpraten. We pakken onze spullen bij elkaar, er staat weer een reisdag op het programma. Reisdoel is Ohrid (spreek uit Ochrid). Het wordt een rit van ruim 200 kilometer, dus we zijn wel weer eventjes onderweg.

We zijn allebei op tijd wakker en liggen nog even lekker na te soezen. Als we langzaam in actie komen ontdekken we dat we geen Wifi hebben. Paniek slaat ons om het hart want als we geen Wifi dan kunnen we helegaar niets meer. Maar dan ook niets hè? Waarbij het allerbelangrijkste natuurlijk is, hoe houden we onze lezersschare tevreden als we geen verslagen kunnen versturen?

Toen we gistermiddag bij aankomst de gastheer spraken, zei hij dat het water tijdelijk was afgesloten. Geen probleem, wij roken toen nog fris en we zijn enorm flexibel natuurlijk! Maar het riool had dezelfde kamer als wij gehuurd, wat een stank!!! Een beetje parfum spuiten en de ventilator waren de oplossing. Later gisteravond was het water weer aangesloten, gelukkig maar. 

Na een mooie avond/dag Pristina is het vandaag de beurt om naar Prizren te reizen. Omdat het reizen in de bergen op en neer, heen en weer en vooral met de soms uitdagende wegen niet altijd even soepel gaat is het vandaag een heerlijkheid dat we de vlakke snelweg naar Prizren kunnen nemen. 

Het is weer een reisdag vandaag. We hebben twee (nou ja, 1,5) heerlijke dagen gehad in Mojkovac en omgeving. Eerlijk is eerlijk, de aangename temperatuur van 26-28 graden overdag en rond 15 graden 's nachts hebben daaraan flink bijgedragen. We schuiven nog één keer de beentjes onder tafel bij Chill Lounge Bar voor het ontbijt en daarna is het inpakken en wegwezen.

Het was weer een prachtige dag in het Montenegrijnse paradijs. Ik was lekker vroeg wakker (5.30u) en prinses Renate heeft heerlijk uitgeslapen tot een uur of 7. Die zit er dus weer heel fris en fruitig bij. 

Het was weer vroeg opstaan vanmorgen. En nee, we zijn niet zielig, we waren toch al wakker. Dat uitslapen lukt gewoon (nog) niet. Of misschien wel gewoon nooit meer. Tsja. Maar het is ook min of meer de bedoeling dat we vandaag een lange rit te maken en dus op tijd vertrekken. Panoramaroute 1 is aan de beurt. Deze ligt ook volledig in Montenegro. De route die we hebben gekozen, is niet eens de hele panoramaroute, maar slechts een deel ervan, en dat is al 270 kilometer lang.

Na een prima nacht is het weer tijd voor de karavaan om verder te trekken. We zijn relatief vroeg uit de veren want we willen om 9.00u vertrekken. Vandaag gaat de trip naar Podgorica, de hoofdstad van Montenegro. En aangezien we daar maar een nachtje blijven willen we op tijd in Podgorica zijn zodat we ook nog even kunnen genieten van al het moois wat de stad ons te bieden heeft.