We zijn allebei vroeg wakker voor onze allerlaatste dag in Zuid-Afrika. Snif. Wat hebben we een fantastische tijd gehad. Maar ja, zoals het aloude reisgezegde luidt: “Er is een tijd van komen… en dan vlieg je terug.”

We beginnen onze laatste volle dag in Kaapstad niet bepaald als fitte wereldreizigers. Eerlijk is eerlijk: sinds die boottocht van een paar dagen geleden voel ik me alsof ik permanent op een deinende matras lig. Geen honger, vol gevoel en het idee dat ik elk moment naar het toilet moet rennen om mijn maag te legen. Gisteravond bij Mama Africa kreeg ik mijn bord niet eens half leeg — en dat zegt wat. Vanmorgen kwam ik niet verder dan een beetje yoghurt met fruit. Ach, ik heb nog wel wat reserves op voorraad, dat scheelt. En met een man die een beetje stijfjes rondloopt met pijn in zijn rug mogen we onszelf dus met recht het duo “ziek, zwak en krakkemikkig” noemen. In december had ik precies hetzelfde, dus hup, even het geheugen geraadpleegd: omeprazol was toen de redding. Uiteraard hebben we dat dit keer niet bij ons in onze overvloedige “mobiele apotheek”. ChatGPT is behulpzaam, maar ik vertrouw onze gastheer Maarten toch net iets meer. 

Na een prima nacht word ik wakker met het gevoel dat mijn onderrug is ingewisseld voor beton. Waarschijnlijk de aftershocks van de bungeejump van een paar dagen geleden. Ik zou beter moeten weten: sommige capriolen zijn gewoon leeftijdsgebonden.

We worden wakker met het gevoel dat we vannacht in een droger met keien hebben liggen draaien. Alles doet pijn. Waarschijnlijk de nasleep van het zee-avontuur van gisteren, waar we meer hebben gestuiterd dan gevaren. Aan het bed ligt het niet — dat is heerlijk — maar aan mijn kamergenoot met de decibels van een kettingzaag misschien wel.

De wekker rammelt om 05.30 uur. Ja, je leest het goed. Half zes. Want vandaag gaan we de big mama’s en hun babies van de oceaan spotten – walvissen dus. Vijftien minuten later zitten we (nog half slapend) in de auto richting Southern Right Charter. In de haven wacht ons een warm welkom met koffie en thee, samen met zo’n 40 andere toeristen die net zo’n stralend ochtendhumeur hebben als wij.

Gisteravond gegeten bij Jemima's, op aanraden van onze reisplanner. Heel leuk restaurantje om te zien, maar het eten (met name mijn bobotie - na 4 keer ben ik uiteraard inmiddels een kenner) viel wat tegen.

We hebben heerlijk geslapen en hadden een prachtige kamer. Vanmorgen genoten we (wéér) van een uitzicht om in te lijsten: de lagune lag er vredig bij, rechtstreeks vanaf ons balkon te bewonderen. Maar ja, vandaag trekken we weer verder. 

We zijn weer op tijd wakker (het begint haast een thema te worden), maar vandaag hoeven we ons niet te haasten. Slechts 35 kilometer verderop wacht onze volgende slaapplek: Overmeer Guest House in Knysna – of, zoals de locals uitspreken: Naisna. We doen dus lekker rustig aan, ontbijten uitgebreid en raken nog even aan de praat met John, onze spraakzame gastheer. Het gesprek gaat – zoals dat bij John altijd gaat – van politiek tot filosofie en weer terug.

We worden weer (te) vroeg wakker, zonder duidelijke reden — ons lijf zit blijkbaar nog in de “wij zijn op safari en moeten om 5:00 opstaan”-modus. Vandaag staat een hike op het programma op de Robberg, een schiereiland bij Plettenbergbaai. Wanneer we de gordijnen opentrekken, blijkt de baai in een dikke mist te zijn gehuld. We vragen aan John (onze gastheer, tevens wandelende encyclopedie en energieman) of het dan wel zin heeft om te gaan hiken. Zijn antwoord: “Yes, no problem.” Duidelijk. Op de foto hieronder zie je achteraan het schiereiland Robberg.

Weet je nog dat we een paar dagen geleden schreven over Motherwell, die gigantische sloppenwijk bij Port Elizabeth? Achteraf blijkt dus dat we een zeer onveilige route hebben gereden. Onze reisagent had ons daar inderdaad voor gewaarschuwd, maar wij dachten dat ze het over een gezellig binnenweggetje bij Addo Elephant Park had. Niet dus. Gisteren hoorden we van Ruben en Iris dat daar soms brandende autobanden op de weg worden gelegd om automobilisten te dwingen te stoppen — waarna ze beroofd worden.Blijkbaar reden we dus doodleuk door een soort ‘niet-aan-te-raden’ zone. Tja, naïef? Absoluut. Maar ach, we zijn er nog. En eerlijk: als onze moeders nog hadden geleefd, hadden we nu een flink standje gekregen. En terecht ook.

Voor het geval jullie je afvroegen of we van de aardbodem waren verdwenen: we ontdekten vandaag dat we onze reisverslagen de afgelopen dagen trouw hebben verstuurd naar... onszelf. Oeps. Communicatieprofessionals, hè. Sorry allemaal, we zijn er nog!

Na een heerlijke nacht worden we iets na 5u gewekt door een duif die, eerlijk is eerlijk, duidelijk aan de crack zit. Hij (of waarschijnlijk zij — dit tempo koeren kan alleen van vrouwelijke toewijding komen) gaat maar door. En door. En door. Pas als wij beiden compleet wakker liggen, vindt mevrouw het blijkbaar welletjes.