Vanmorgen werd Harold met een sip gezicht wakker, nog niet hersteld van zijn mini-mannengriepje. De para’s en de mollen doen hun best maar blijkbaar niet voldoende. Goede echtgenote als ik ben, laat ik hem met rust en scoor ik een ontbijtje bij hetzelfde tentje als gister en eet dat daar in mijn eentje op. Nee hoor, ik breng het mee naar het appartement.
Om 9u staat een wandeling met gids gepland. Maar de regen komt met bakken uit de lucht en gids Zheni (maar ze noemt zichzelf Jenny) vraagt of we kunnen verplaatsen naar vanmiddag 15.00u. Soepel als wij zijn gaan we akkoord (en we hebben ook geen zin om kletsnat te worden). Geeft Harold wat meer tijd om nog ff rustig aan te doen. Hij wil per se mee met de stadswandeling, dus we gooien er nog een paar molletjes in.
Ondertussen hebben we een mail gekregen van de luchtvaartmaatschappij van Hans Klok, genaamd WIZZ Air. Of we ff een afdruk van de boarding pas willen regelen. Ja, hoe dan? We hebben voor het laatst zo’n 10 jaar geleden een printer meegesleurd op vakantie voor dit soort gevallen. Ik vraag het via Whatsapp aan onze gastheer. Die stuurt me naar een achteraf straatje want daar zit een kantoorboekhandeltje. Dus wij gaan om 12.30u op pad en na een minuut of 5 zijn we bij het winkeltje. En weet je wat? Nee, ze doen niet aan printen. Okay, waar dan wel? De jongedame stuurt me naar een winkeltje 100 meter verderop. Vol goede moed gaan we weer op pad. Ja, er staat inderdaad in het Albanees op het raam dat ze ook documenten printen. Maar wat denk je? Gesloten!
Weet je wat, we lossen het zelf wel op. Dus weer bidden tot Google en we vinden een tentje dat nog dichter bij ons eigen appartement zit dan deze twee, maar dan wel aan de andere kant van het appartement. Dus het hele end weer terug. Harold ziet steeds bleker, dus die stuur ik vast vooruit naar het lunchrestaurantje voor vandaag.
Ik hobbel dus weer gezellig langs het appartement en zwaai even naar de andere bewoners, maar realiseer me na 200 meter dat Harold al het kleingeld bij zich heeft, ik heb alleen een briefje van 50 euro. Je mag hier wel met euro betalen, maar zo'n briefje van 50 euro is hier veel meer geld dan in ons land (minimumloon ligt tussen 200 en 300 euro per maand) en of ze dat kunnen wisselen, is maar de vraag. En bij kleine winkeltjes betalen met pas is meestal niet mogelijk. Dus dan maar eerlijk zijn en een beetje knipperen met mijn ogen. Nou, dat is helemaal geen probleem. Ik krijg de prints gewoon gratis en voor niks! Dus in het kader van wie goed doet, goed ontmoet… als je ooooit in Tirana bent én je hebt een afdruk nodig, ga dan naar Mandia Print. Zegt het voort, zegt het voort! 😬
Okay, prints in de pocket. Nu lunchen. We gaan zitten bij een tentje onder een van de grote parasollen. En niet veel later begint het weer te regenen. Eerst zachtjes, maar het wordt steeds gekker en zelfs onder de parasol ben je niet veilig.
We spelen met alle andere gasten een stoelen- en tafeldans om een droog plekje te vinden, maar na 3 tafels te hebben geprobeerd, geven Harold en ik het op en vertrekken we naar binnen. Niet veel later geven ook de andere gasten het op en wordt het binnen gezellig druk. Net als we hebben afgerekend, valt de stroom uit. Niet alleen in dit restaurant, maar in de hele wijk. Niemand kijkt ervan op, komt vanzelf weer goed. En dat doet het ook, vast wel, denken we. Maar daar wachten we niet op, wij lopen vast richting het Skanderbegplein waar we de gids zullen treffen, maar we zijn te vroeg.
Dus we vleien neer op een terrasje (in het midden onder een grote parasol, voorbereid op nog een regenbui) en zitten onze tijd wel uit. Er trekken donkere wolken voorbij maar het blijft droog.
Om 15.00u treffen we Jenny (officiële spelling Zheni) bij het grote beeld van Gjergj Kastrioti, later ook wel Skanderbeg genoemd. Opgegroeid bij de Turken, later teruggekeerd naar Albanie, 26 veldslagen gevoerd voor de Albanezen waarvan 25 gewonnen. Dus dan krijg je een gigantisch beeld. Logisch. Als 'ie ze alle 26 had gewonnen, was het beeld vast nóg veel groter geweest.
Jenny leidt ons langs de monumenten van de stad waarvan er nog maar weinig over zijn, of gesloten zijn voor het publiek of ze staan in de steigers omdat ze worden gerenoveerd. Niet echt gunstig om het toerisme in je stad te bevorderen, lijkt ons. Voorbeeld hiervan is het Nationaal Historisch museum (foto hieronder), in de steigers én al lange tijd gesloten voor het publiek.
En het gebouw van de Nationale Opera is volledig afgebroken en nu debatteert het volk met de politiek over hoe het nieuwe gebouw eruit moet komen te zien. En dat duurt ook al jaren. Maar er is ook nog moois om te laten zien en over te vertellen. Zoals de Piramide. Ooit gebouwd als mausoleum om het lijk van de gestorven dictator Enver Hohxe te bergen, totdat de spreekwoordelijke schelletjes van de eugskes vielen en men doorkreeg wat voor dictator-etterbakje Enver eigenlijk was. Dus lijk verplaatst naar een gewone-mensengraf en het gebouw wordt nu gebruikt als opleidingsgebouw voor studenten IT. Naar boven is een stevig tippel (de ladder van gister zit nog in de beentjes), maar dan heb je een best aardig uitzicht over de stad. Uiteraard kunnen we het niet laten en moeten we met de ORANJE beer op de foto.
En Moeder Tereza heeft hier ook nog haar eigen kerk. En wat beweren de Albanezen? Ze is echt echt echt niet geboren en getogen in Skopje zoals we deze week hoorden, maar in Albanië. Begrepen?? Euh, we zeggen er maar niks op. De kerk is sober ingericht en eenmaal binnen merkt de priester dat we Nederlanders zijn en begint hij een praatje met Harold. Geboren en getogen in Knokke, België. Hij is in 1992 naar Albanië gekomen om het katholieke geloof te verkondigen. Tussen 1976 en 1991 was elk geloof zelfs verboden in Albanië. Sterker nog, dit werd op alle manieren met harde hand neergeslagen. De beste man is inmiddels 81 jaar en woont al die tijd al in Albanië. Het portret van Moeder Tereza is gemaakt van schelpen.
We krijgen ook de Christelijk Orthodoxe kerk te zien. En horen van Jenny dat er nu een kleine wedstrijd gaande is welk geloof het grootste gebouw heeft. Tot nu toe de Orthodoxe kerk maar elders in Tirana zijn ze bezig met een giga moskee naar het evenbeeld van de Blauwe Moskee in Istanboel.
De Et'hem Bey moskee is de oudste moskee van Tirana. Direct er naast staat een prachtige historische klokkentoren.
We zien Blloku, voorheen een volledig ontoegankelijke wijk van de communistische elite, bewaakt door 5.000 soldaten. Tegenwoordig is het een park met allerlei monumenten - waaronder de bunker op de foto met daarachter een kunstwerk dat refereert aan de cellen - die herinneren aan de dictatuur. Op de rechterfoto het voormalige huis van de dictator Enver Hoxha. Oh ja, en die was dus via een verborgen deur in zijn keuken verbonden - over een lengte van een paar honderd meter - met de bunker op de linkerfoto. Iets met paranoia zullen we maar zeggen.
Na de stadswandeling die 2 uur heeft geduurd, zoeken we voor de laatste keer een plekje op een terras voor een lichte maaltijd en dan is het wel weer genoeg voor vandaag. We gaan de boel inpakken, morgenochtend vertrekken we om 4.30u uit het appartement. Met een beetje geluk stijgen we om 6.55u op en staan we rond 11.00u weer op Nederlandse bodem.
Reactie plaatsen
Reacties
Goeie thuisreis met Klok, dank voor het meereizen! 😘🌷
Beetje laat. Goede reis gehad?