Nog 1 laddertje dan...

Als we het centrum uit rijden worden we rechtsaf gedirigeerd, een geitenpad op waar de gaten zo diep zijn dat ik even uit de oude doos probeer: 'wie is de koning van Wezel???...' We hotsen en knotsen dat het een lieve lust is en gelukkig komen we hier diverse grote kiepauto's met stenen tegen. Zowel bergop- als bergafwaarts. En weet je wat, die voelen geen enkele behoefte om voor zo'n dinky toy Mercedesje aan de kant te gaan. Dus ik moet scherp blijven en snel reageren. 

Inmiddels snappen we ook waarom we er zo lang over doen. De weg wordt slechter en slechter en steiler en steiler. Gelukkig is het nog relatief rustig met toeristen maar echt opschieten doen we niet. Oh ja, en dubbel parkeren is hier echt een sport in Albanië. Zowel op de berg als ook in het centrum

We rijden door een prachtige kloof met heel veel natuurschoon. Nog steeds slingerslanger maar nu wel met wat asfalt onder de wielen. 

Als we bijna boven zijn, bij restaurant Bovilla, vernoemd naar het bijbehorende meer dat fungeert als waterreservoir voor vers drinkwater voor Tirana, worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht. 

We parkeren de auto langs het pad op een veilige plek en lopen de laatste 600 meter naar het restaurant. Want dat we (nou ja, ik in ieder geval) een bakkie verdiend hebben moge duidelijk zijn. We verwachten echte 'wij-zijn-het-enige-restaurant-op-de-berg-dus-lekker-puh-prijzen' maar dat valt enorm mee. Gewoon normale prijzen voor een bakkie en een extra flesje water.

Vanaf het terras van het restaurant wordt het uitzicht alleen maar machtiger. Dat belooft nog wat als we zo de berg hebben beklommen.

Nadat we een lekker bakkie hebben gedronken en hebben geplasgeitenbreit is het tijd om de ladder te bestijgen. We wandelen rustig naar de voet en zien al heel veel toeristen voor ons de berg oplopen. Het is een smal paadje met soms grote stappen die je moet nemen. En of we eerst nog even 1 euro p.p. willen betalen bij de man naast de witte auto. Ons vermoeden is dat dat geld goed gebruikt wordt voor het onderhouden van het paadje. In ieder geval wordt het niet gebruikt voor de weg waarover we naar boven zijn gereden! En weet je wat, ook niet voor het eerste deel van het pad. Op de foto hieronder zie je nog een deel van de 'ladder' die ook echt voorzien is van een trap. Linksboven zie je het platform dat we willen bereiken. 120 meter klimmen in totaal.

Omdat wij geoefende ladderbeklimmers zijn (nou ja, zelfbenoemd dan) draaien wij onze hand niet om voor dit stukkie van een meter of 500. We hoppen naar boven als echte berggeiten en het valt ons op dat er veel Nederlanders zijn onder de toeristen die zowel naar boven als ook naar beneden klauteren.

Bovenaan gekomen moeten we aansluiten in de rij voor een selfie op het uitwijkplateautje. De laatste meters naar het plateautje is zonder leuning en naast het omhoog klauteren is dit weer een 'vinkje' op Renate's uitdagingenlijst(je). Ze slaat zich er wederom kranig doorheen en we maken wat mooie foto's.

Nog even een paar mooie plaatjes van Renate en het is weer tijd om af te dalen.

En ook hier geldt dat klimmen wat makkelijker gaat dan afdalen. Vooral als het deel met de trap en de leuning ophoudt.

Eenmaal veilig weer beneden besluiten we om de meute voor te zijn en de berg weer af te rijden. De twijfel was of we toch nog even in het restaurant zouden lunchen. 

Als we naar beneden wederom de schokbrekers goed testen van onze waggie merk ik dat ik me wat slechter begin te voelen. Het lijkt wel of ik iets onder de leden heb. Maar dat zal allemaal wel meevallen (hoop ik). Teruggekomen in het appartement besluit ik toch maar even een paar paracetamolletjes naar binnen te gooien en even gestrekt te gaan. Tenslotte hebben we ook morgen nog een mooie dag voor de boeg. 

Renate trekt er alleen op uit voor de lunch en scoort een lekkere salade. Als Renate terug komt relaxen we samen wat in het appartement om fit genoeg te zijn voor het eten vanavond. 

Gelukkig doen zowel de para's als de molletjes hun werk goed en ik ben fit genoeg om te gaan eten. We eten bij restaurant Salt, een van de toprestaurants in Tirana. Een soort van afsluiter van de vakantie. Het restaurant is niet naast de deur en we besluiten er naar toe te rijden op elektrische stepjes (je weet wel de soort die in Nederland verboden zijn maar die je hier in Tirana aan alle kanten om de oren vliegen). Digitaal handige Naty heeft binnen no-time abonnementjes geregeld, wat tegoed in de app gezet en we zijn good to go.

Okay, waar staan die stepjes? Op een kaart kun je zien op welke afstand en waar een stepje staat. We vinden er eentje in de buurt. Tussen het eerste en tweede stepje zit nog wel wat afstand dus we gaan op step nr.1 met z'n tweetjes. Dit gaat maar even goed en daarna heeft Renate geen vertrouwen meer in mijn stepkunsten. Ze loopt liever de laatste paar meters naar step nr. 2. Ik zoef vast vooruit, handig laverend langs auto's en voetgangers en 'arresteer' alvast step nr. 2. Bliep, bliep en ook Renate is ingelogd en we suizen met z'n tweetjes door het drukke, chaotische en zeer onvoorspelbare verkeer in Tirana. Op bijna elke straathoek staat een politieagentje met zo'n spiegeleibordje druk te fluiten op zo'n scheidsrechtersfluitje en te dirigeren. En dat is niet altijd succesvol. We concluderen dat agenten in opleiding worden geselecteerd op hun longinhoud en wapperkunsten met hun armen (foto's hieronder zijn gemaakt op vrijdagochtend, het regende toen lichtjes).

Aan het einde van de rit van ongeveer 15 minuten geeft Renate aan dat er terug niet gestept wordt, ze vindt het niet veilig genoeg En dat is helemaal prima want aan de benenwagen mankeert helemaal niets. 

Het is een sjiek restaurant en het eten is echt lekker. Een beetje zout maar wat wil je ook met zo'n naam!

We wandelen lekker ontspannen en met het buikje vol terug. 

Bij het appartementencomplex aangekomen bedenken we dat we een prijsvraag (met echte prijzen) gaan uitschrijven onder onze trouwe lezers. Het is wel een breinbrekertje maar dat is jullie wel toevertrouwd.

Eerst even een inleiding. Het gebouw van ons appartement is aan alle kanten beveiligd. Je hebt een code nodig voor de buitendeur, voor de lift en voor de autolift. Gelukkig kunnen we het appartement zelf binnen met een sleutel. De prijsvraag is de volgende: De code voor de buitendeur bestaat uit  4 cijfer, gevolgd door een symbool. Nou, een echte breinbreker... wat zou de code zijn?

Stuur het antwoord naar het bekende mailadres dat we gebruiken om onze reisverslagen te verspreiden (je kunt dus gewoon een mail van ons beantwoorden) en wij sturen naar de mensen die het goed hebben een kleinigheidje op. Veel puzzelplezier!

Hieronder de route die we vandaag hebben gereden.