Op de fiets door Shkoder

We hebben een heerlijk ruim en vooral schoon appartement, van alle gemakken voorzien. Arico in alle kamers (en dat mag ook wel met deze temperaturen van midden 30 graden). Onze gastheer Besi wil met van alles helpen. We mogen zelfs gratis zijn fiets gebruiken, maar die moet wel elke dag worden opgepompt. Toen Besi dat vertelde, keek Harold een beetje moeilijk. Weet je wat, we huren wel een fiets (geen panne onderweg). Maar nee, Besi staat erop dat we zijn fiets meenemen en hij (en niemand anders dan hij, pas op!) zal 'm oppompen in de ochtend. En hij wil ook mee naar de fietsverhuur om de hoek van de straat... Ons tegensputterende 'We redden ons wel hoor' wordt genegeerd, hij gaat mee. Punt. Ja, Besi.

Onze huisbaas

Aan onze Besi kunnen we wel een vette paragraaf  tussendoor wijden. Ten eerste is zijn naam eigenlijk Beskin en dat is een van de meest voorkomende namen in Albanië die ook in verband worden gebracht met de maffia...

Vanmorgen stond hij stipt op tijd klaar om ons te begeleiden naar de fietsenwinkel (let op, een luttele 200 meter lopen). Zijn eigen fiets aan de hand, want die zou hij wel even laten oppompen bij de fietsenwinkel. "Gratis, omdat ik het ben" voegt hij er snel aan toe.

Bij de fietsenwinkel laat Harold zich een uit de kluiten gegroeide kinderfiets 'aansmeren' zonder versnelling terwijl er tig fietsen staan met versnelling, maar onze luxekater wil niet moeilijk doen. Daarna nodigt Besi ons uit voor een kopje koffie. En hier drink je koffie niet thuis. Nee, daarvoor ga je naar een koffietentje. Hij troont ons mee, nog zo'n 100 meter verderop en we nemen plaats in de schaduw. Als ik de jonge bediende wat vraag, geeft hij Besi antwoord in het Albanees en kijkt hij mij niet eens aan.

Het duurt niet lang voordat Besi laat merken en weten (niet vijandig hoor) dat hij het maar raar vindt dat die westerse vrouwen niet wat onderdaniger zijn. De man komt eerst en die geeft opdrachten aan de vrouw, zo hoort het. Iets met God schiep eerst de man en hij schonk een rib zodat er een vrouw werd geschapen. Harold stelt 'm allerlei vragen en hij doet zijn best om ook mij aan te kijken als hij antwoordt, maar eigenlijk zou hij - vindt hij - niet met mij mogen praten, ik ben getrouwd met een andere man. Als ik hem probeer uit te leggen dat in onze kringen man en vrouw gelijkwaardig zijn, reageert hij continu met een zeer verbaasd 'Waarom?' En ook al geef ik telkens uitleg, zijn reactie blijft hoogst verbaasd 'Waarom?' Als hij dan ook nog hoort welke rang Harold in het leger heeft, is hij helemaal van het padje. "En jij laat je af en toe opdrachten geven door je vrouw????" We moeten er enorm om lachen. Soms stelt hij Harold een vraag en als Harold het antwoord even niet weet, kijkt Harold mij aan en vul ik aan. Ook dat vindt hij niet mannelijk genoeg. Besi doet zijn best om Harold te overtuigen, maar ja, die is al bijna 30 jaar met mij getrouwd, hahaha! 

Harold stelt 'm allerlei vragen en de antwoorden zijn opmerkelijk maar geven ons een goed beeld van zijn persoonlijkheid. En hij is alleraardigst hoor, maar wel een beeeeetje bijzonder. Hij is werkloos, had tot vijf jaar geleden een wedkantoortje, maar die zijn opgeheven door de overheid. Sindsdien rommelt hij wat aan met het verhuren van de twee appartementen boven zijn eigen woning. Lekker makkelijk voor ons, hij is de hele dag bereikbaar en in de buurt. Hij woont met zijn moeder en invalide broer in het onderste appartement. En hij vertelt vol trots dat zijn moeder alles doet wat hij zegt. Zijn vader leeft niet meer, die was timmerman. Maar Besi vertelt vol trots dat zijn vader ook maar wat aanrommelde met min of meer malafide praktijken en geen arbeidscontract had. Een relatie heeft hij niet en dat ligt niet aan hem. Maar aan de Albanese vrouwen die te materialistisch zijn. Hij heeft wel vriendinnen gehad, maar die liet hij niet zien waar hij nu woont. Hij neemt ze mee naar een vervallen wijk en doet alsof hij daar woont en als het dan duidelijk wordt dat de dames hierop afknappen, betekent dat volgens hem dat ze meer op zijn geld uit zijn. Materialistisch, dus.

Ja, die autowasstraten! Nou, het liefst gaat hij zijn auto elke dag wassen (correctie, laten wassen, dat soort dingen doet hij niet zelf), maar zeker maximaal elke 4 dagen. En ja, als een ander dan je auto wast, kun je zelf weer koffie drinken in zo'n koffietentje dat je in de buurt van elke autowasstraat kunt vinden. We praten ook nog even over typisch Albanese gerechten en ik vertel dat ik de Albanese Byrek wil proberen. "Oh, als ik mijn moeder zeg dat ze die moet maken, doet ze dat wel."

En ja hoor, 's middags komen we terug van het fietsen en staat hij aan de deur met Byrek. Die ligt intussen in de koelkast, te wachten om morgen te worden verorberd. Ik wil zijn moeder persoonlijk bedanken, maar die slaapt, zegt Besi.

Na de koffie willen we vertrekken en aangezien ik de navigatie op de fiets heb, vraagt Harold welke kant we op moeten. Besi roept half lachend en half verbolgen dat Harold mij de weg niet moet vragen, Harold bepaalt de richting! Dus Harold wijst braaf in dezelfde richting als ik hem net heb verteld en commandeert me om in die richting te gaan fietsen. Ik reageer uiteraard met: "Ja, Harold". De hele route noem ik hem standaard 'Meester' en zeg ik geregeld braaf ja maar alleen als het me zelf uitkomt natuurlijk.

Afijn, terug naar de fietstocht. Harold heeft dus een fiets zonder versnellingen en nee, ook geen e-bike. De mijne is een sportiever model met derailleur. Als een trage slak fietst hij achter me aan (en zo heurt het dus helemaal niet in dit land). Ik krijg onderweg veel bekijks, maar dat komt alleen omdat we onderweg veel mannen ouder dan 80 jaar tegenkomen.

De eerste kilometers fietsen we door de stad, langs de Ebu Bekër moskee.

En door oude straatjes met muurschilderingen en authentiek uitziende taferelen.

We fietsen de stad uit richting de oude brug (Mesi brug). 

10 kilometer door de verzengende hitte, maar dan hebbie ook wat. En de rivier die eronder door moet stromen, ligt zo goed als droog.

En daarna dus weer 10 kilometer terug met een gemiddelde van 13km per uur.

Rond het middaguur zijn we weer terug in de buurt van het appartement. Tijd om wat te eten. We gooien er maar liefst 5 euro tegenaan. Dit levert ons een heerlijk koel frisdrankje bij een hip-and-happening bar op én twee Byreks die we daarna in het appartement opeten. Even een paar spelletjes en daarna weer op de fiets, richting het Rozafa kasteel. Voor de liefhebbers van Wie is de Mol, dit is waar de eerste aflevering in 2022 is opgenomen. Niet dat wij dat wisten (mag ik niet kijken van meester Harold), maar als we af en toe vertelden dat we naar Albanië op vakantie zouden gaan, kregen we geregeld te horen dat hier WIDM is opgenomen.

Ik laat Harold vooraf (ter goedkeuring uiteraard) de route zien en op de hoogtekaart ziet het er volgens Harold uit dat het twee kleine klimmetjes zijn. En oh ja, het is inmiddels nog warmer, zo op het heetst van de dag 🥵. Maar in werkelijkheid zijn het colletjes van de hors categorie (dit is gedicteerd door Harold, heb er de ballen verstand van). Met gladde kinderkopjes én gaten in de weg om het nog wat extra moeilijk te maken. Hijgend, steunend, puffend en geregeld de fiets aan de hand bereiken we het kasteel. Het zweet gutst ons uit alle hoeken en gaten. Gelukkig was het de moeite waard. Eenmaal boven krijgen we een prachtig panorama uitzicht op de omgeving met in de verte het meer van Skadar en de rivier Drin.

De terugweg gaat gelukkig eenvoudiger en we trekken ons terug in het appartement om te ontspannen in de koelte. Rond een uur of 18.00u even douchen en daarna op weg naar een typisch Albanees restaurant, volgens Besi dan. En verhip, wie komen we onderweg weer bij hetzelfde koffietentje tegen??? Harold hunkert weer naar een peptalk van Besi, dus we schuiven weer aan voor een bakkie. Besi praat op Harold in en Harold doet zijn best om bazig over te komen. Ik kijk hem vriendelijk aan en doe net of ik volgzaam ben. En ondertussen hebben we het hartstikke gezellig met Besi. Daarna toch even een hapje eten en Harold gaat voor veul vleusch! Het smaakt allemaal best. Het was weer een mooie dag. Morgen vroeg (en gezond) weer op, we gaan op excursie!