Het is dag 3 en het lijken wel militaire tijden. Om 6.15u moeten we opstaan om op tijd te zijn voor de geplande dagtrip van vandaag. Een trip met busje, boot en te voet, via het Komani Meer naar de Shala rivier in de Albanese Alpen. Overigens was dit aanvankelijk niet het plan. We hebben ruim voor deze vakantie een excursie van 3 dagen geboekt in de Albanese Alpen. En we hadden ons erop verheugd.
Maar we kregen maandag uitgebreidere info en wat blijkt, we moeten een bergwandeling doen van 8 uur. En nee, daar is op geen enkele manier een mouw aan te passen. Dat gaat deze man met inmiddels een krakkemikkige heup, nekklachten en vastzittende nek niet trekken. En oja, ben laatst met de bal van mijn voet ook nog op een naar steentje gaan staan en dat is nog steeds beurs. Arme ik. Dus we hebben 'omgeboekt' naar een andere, eendaagse excursie.
Gelukkig word ik om 4.45u gewekt door een hypertestosteron haan. En als die even zwijgt wordt het feilloos overgenomen door de Islamitische oproep voor het ochtendgebed. En op zich is dit wel fijn want zo kan ik mooi de wekker in de gaten houden of die wel op tijd afgaat.
Na een voedzaam ontbijtje pakken we de spullen in voor vandaag en wandelen ongeveer 1 km verderop naar de plek waar we opgepikt gaan worden. We reizen vandaag met Kapaj. Een lokaal reisbedrijfje voor al uw excursies (en nee, ik heb geen aandelen).
Bij het busje worden we opgewacht door Gabriel. Ja, hij zegt dat hij zo heet maar ik vind hem verdacht veel lijken op Carlos Sainz Sr. En voor degenen die niet weten wie dat is, dat is de meervoudig wereldkampioen rallyrijden en meervoudig winnaar van Parijs-Dakar (voor je gein door de woestijn oeroesen met een rallywagen). Maar ik weet het dus niet zeker. Maar al gauw blijkt dat ik zo maar eens gelijk kon hebben gezien de rijstijl van Gabriel. Kortom in het weekend in de rallywagen en op donderdagen klust hij dus bij als chauffeur van onze VIP-bus (tenminste, dat staat op de zijkant) met zonder airco en ook niet met arko, wel adrko (alle dakramen kunnen open).
We hebben een rit van een kleine twee uur voor de boeg. We rijden tussen de bergen door en langs de rivier Drin en dat levert mooie uitzichten op.
Gabriel slalomt er op los. Langs, maar ook door gaten in de weg, langs diepe ravijnen maar vooral ook langs alle trage auto's en zelfs grote touringcarbussen die voor ons rijden. Hij kent geen genade en rijgt de ene na de andere aan het spit! Gelukkig worden we verwend met Albanese schlagers, Albanese popmuziek en Albanese rappers, op vol volume. Opeens horen we een liedje dat over mijn collega Hanna gaat. Zo'n 'mama appelsap' liedje. Wij deinen lekker mee en delen het deuntje met de echte Hanna die er hartelijk om kan lachen. Hilariteit alom.
Zelf luisteren: zoek op op Spotify: Fiksim van Kida.
De weg naar het Komani Meer is een equivalent van de 1.000 meren in Finland (zoals dat land ook wel bekend staat) maar in dit geval de weg van de 1.000 gaten. We hotsen en knotsen er op los en na 1,5 uur stoppen we bij een klein koffietentje voor een plas-en-drinkpauze. Gelukkig stoppen hier ook alle andere busjes met toeristen dus het is er goed druk. Gabriel drinkt rustig zijn bakkie en babbelt wat met de andere rallyrijders. Na een minuutje of 10 vervolgen we onze weg voor het laatste stuk.
Op het eindpunt van de busrit aangekomen moeten we nog even 15 minuten wandelen door een tunnel naar de andere kant van de berg om daar in de boot te kunnen stappen.
Aan het einde van de tunnel is een soort haventje met heul veul dezelfde type bootjes. En mocht je denken dat je een exclusieve excursie hebt geboekt dan zijn er hoopjes andere toeristen om het tegendeel te bewijzen. We worden in een soort van longtailboot (en die kennen we nog uit Thailand), Albanian style, gefrommeld totdat de boot goed vol zit. We vertrekken vol gas en maken ons op voor een boottochtje van 1,5 uur. En wat waar is, is waar. Het meer en de omgeving zijn echt prachtig.
Als ik tijdens de boottocht een leuke selfie denk te maken van ons tweetjes, valt me bij het terugkijken naar de foto's op dat Renate even geen aandacht had voor de camera. En later gaf ze eerlijk toe dat ze even werd afgeleid door een 'lekker hapje' (haaienhapje oehaha). En uiteraard, helemaal in mijn nieuwe rol groeiend als dominante echtgenoot ben ik niet te beroerd om dit momentje van oestrogeen met jullie te delen.
Na een soepele boottocht over het Komani Meer, waarbij wij continu worden ingehaald door allerlei andere toeristenboten, onderzeeërs en wastobbes meren we aan bij wat we al snel omdopen tot het Chersonissos van Albanië. De monding van de Shala rivier. Een werkelijk prachtig stukje natuur maar dan bezaaid met toeristen, ligbedjes, snackhoekjes en uiteraard koffietentjes. Het enige wat ontbreekt zijn de veelgeroemde en eerder genoemde wasstraten (Lavazhs).
Aangezien wij denken 'pik in het is (bijna) winter', duiken we op de eerste de beste bedjes die ons wel wat lijken. En als ik twee keer met mijn ogen knipper zit Renate al volledig geïnstalleerd en mij met slaperige oogjes aan te kijken. Ik denk dat er meer moet zijn en ga op verkenning uit (ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan).
Deze bestemming blijkt een langgerekt lint te zijn van stenen, bedjes en eetdingetjes. Na 10 minuten verkennen ontdek ik twee mooie bedjes in de schaduw. Dus als de wiedeweerga weerom en Renate opgehaald. Die inmiddels al 10 euro heeft betaald voor twee achenebbisj bedjes. Maar ach, we leveren graag een bijdrage aan de Albanese economie.
De plek is prachtig maar het is ons net iets te toeristisch (zeiden de twee übertoeristen aus Holland). We installeren ons op de nieuwe bedjes (en betalen opnieuw 10 euro) en genieten van de relatieve rust van 1 soort Balkanstampermuziek uit de strandtent. Oh ja, na een half uur gaat een strandtentje 10 meter verderop door met de Albanese top 40 en ze strijden samen om de oorverdooftrofee 2024. Wij kunnen geen winnaar aanwijzen maar merken wel dat ze allebei heel erg hun best doen. Maar ach, verder is het goed toeven op onze bedjes.
Om 15.00u is het tijd om weer in de boot te stappen voor dezelfde route terug. En waar we op de heenweg 1,5uur over deden, lukt het nu in een uur. Wel besluit Renate tussen de Italijekkies te gaan zitten omdat het voor op de boot een beetje regent. Tsja, wie is er nu van suiker?
Terug in Shkoder scheiden onze wegen. Ik ga voor een gezonde maaltijd bij Burger King (echt wel, er zit tomaat en ui op!!) en Renate gaat voor een heerlijke Moussaka. Als ik mijn buikje vol heb wandel ik terug naar het appartement waar Renate al is aangevallen op haar maaltje.
Moe maar voldaan strekken we de beentjes en relaxen nog even voor het slapen gaan. Morgen staat een reisdag naar onze volgende bestemming op het programma. Hieronder de route van vandaag.
Reactie plaatsen
Reacties
Tjonge,tjonge wat een moed en lef hebben jullie en dan ook nog een positief verslag,geweldig,wij zijn dan hier erg verwend maar dat laten we zo !!!!!!