De reis naar Kotor

Om 8.00u liepen we al op straat, ons opnieuw verbazend over de nonchalante houding van chauffeurs op de drukke doorgaande weg. Dubbel parkeren, een praatje maken met een tegemoetkomende automobilist zodat beide richtingen geblokkeerd zijn, dat kan en mag allemaal, niemand die zich er druk om lijkt te maken. Maar ook de honden kunnen er wat van. Die steken namelijk gewoon over, automobilisten stoppen toch wel. Inshala (wat Allah wil). Overigens lijken alle honden hier wel zwerfhonden, ze zien er allemaal mager en verwaarloosd uit. We hebben nog niemand met een hondje (wel of niet aan de lijn) gezien. Na ruim 10 minuten komen we aan bij het restaurantje. Ik vraag naar het ontbijtmenu, reactie: "No breakfast". Huh? Heb meteen door dat het geen zin heeft om in discussie te gaan, de ober snapt het toch niet. Dus dan maar een kopje cappuccino. Caffeïnevrij doen ze hier niet aan, dus ik zal de komende paar uur wel lopen te stuiteren. Leuk voor Harold. Maar toegegeven, die cappuccino's zijn wel heul lekker hier. Na het ontbijt op de terugweg naar het appartement een croissant gescoord en die verorberen we wel in het appartement. We willen vandaag om 10u vertrekken, maar pas nadat we eerst om 9.30u weer even een drankje (= koffie) doen met onze gastheer Besi. En voor alle duidelijkheid, ik wil echt niet beweren dat ik hier minderwaardig word behandeld door de meeste mannen. Besi is uiterst respectvol tegen me. Het zijn meer de heul oude mannen die me ofwel nors of verlekkerd aankijken. Maar tjongejongejonge, wat zitten er hier veel mannen urenlang bij de koffiebarretjes of gewoon met tuinstoeltje op de stoep. Te niksen, beetje rondkijken, sigaretje roken én koffiedrinken natuurlijk. Daarnaast lijken ze met elke bekende even een kletspraatje te maken en wij vermoeden dat ze de oorlog in Oekraïne en Gaza in 5 minuten oplossen. Omdat ze zo vele uren zitten en kijken is het voordeel wel dat je altijd getuigen hebt bij ongevallen of een misdrijf ;o).

We staan eigenlijk om 9.10u al vertrekklaar, dus we appen Besi dat we eigenlijk al naar de koffiebar kunnen. Nou, dat scheelt, hij zit er namelijk al, we kunnen zo aanschuiven. We hebben het nog een half uurtje gezellig en dan is het echt tijd om te gaan. Op het moment dat we willen vertrekken vanaf het appartement, komt Besi's moeder nog even buiten. We bedanken haar voor de heerlijke Byrek en dan is het echt tijd voor een laatste hand en zelfs een knuffel (toe maar!). De knuffel is op z'n Albanees, dus de voorhoofden raken elkaar respectvol.

Nadat we de grens zijn overgestoken (incl. een geheel en al vrijwillige maar toch verplichte autoverzekering van €15,00, katsjing!) valt het ons meteen op dat Montenegro veel netter is. Geen tot weinig afval op of langs de straten, vrijwel overal betere wegdekken en veel minder bouwvallen.

Onze reis gaat verder naar het noorden. Onze bestemming is Kotor, een stadje in de baai van een fjord in Montenegro. De route er naar toe is slechts een luttele 160 kilometer, maar volgens Google gaan we daar zo'n 4 uur over doen. Dat komt omdat het eerste deel een panoramaroute is langs het meer van Shkoder. Slingerend door de bergen, van hoog naar laag en andersom. Het is enorm rustig op de weg en we hebben vaak heel mooi uitzichten op het meer. Het is een beetje heiig, maar okay.

Vlak voor deze vakantie hebben we een nieuwe selfie stick gekocht, eentje van 1,6m lang. Kortom een behoorlijke joekeloekes waarmee we elke zichzelf respecterende Aziatische toerist (je weet wel, die altijd al selfiestickend langs de toeristische hoogtepunten schuifelen) megajaloers maken. En hij doet goed zijn werk. 

Als we bijna bovenaan het meer van Shkoder zijn, doorkruisen we de bergen weer richting de kust. Onze route voert langs Sveti Stefan, een allerschattigst eilandje voor de kust. 

Maar als we later op internet lezen dat het eigenlijk één groot vakantieresort is mét casino, haalt dit de charme er wel een beetje af.

Ondertussen hebben we af en toe een buitje. En we merken dat we in een behoorlijk toeristische streek komen. En door. Volgende stop is Budva. Een mondaine badplaats waar nog een mooie oude stadskern moet zitten, maar die is tussen de hoogbouw van de vele hotels niet zo eenvoudig te vinden. Het is er enorm druk. Het is even zoeken, maar dan hebben we de oude stadskern gevonden. We parkeren de auto en gaan te voet verder. Hier heeft het zichtbaar harder geregend en het druppelt nog een beetje, dus plu gaat mee. We komen aan bij de grote imposante 15e eeuwse stadsmuur. Binnen de stadsmuur zijn hele smalle steegjes met tigduuzend souvenierwinkeltjes en restaurantjes.

We drinken wat bij het restaurantje bij het kerkje binnen de stadsmuur. Harold bestelt een tiramisu en ik hou me in en eet slechts een paar hapjes mee. We trekken nog een paar fotookes en vervolgen onze weg naar Kotor.

Op dit moment zitten we in ons appartement. Even wennen na alle luxe van de afgelopen 3 dagen. Het appartement is heus schoon en netjes, maar 3 keer zo klein als in Shkoder en in de badkamer annex toilet kun je je kont niet keren en het ruikt er vochtig. Tsja. Schoon en een goed bed zijn het belangrijkst en dat lijken we te hebben.

Rond een uurtje of 19u wordt het toch tijd om wat te eten. We vinden een restaurantje in de buurt en hebben daar een ietwat chaotische maaltijd (Harold had zijn eten al bijna op toen ik mijn gerecht kreeg). Daarna een rondje door de oude stadskern van Kotor gelopen met uitzicht op de berg. En zojuist hebben we besloten om die berg maar eens te gaan beklimmen morgen, ofwel de Ladder van Kotor.

Hieronder de route die we vandaag gereden hebben en de locatie waar we nu zijn.