Zoals trouwe lezers van ons gewend zijn gaan we regelmatig een 'klein' uitdaginkje niet uit de weg. Hoge bergen en diepe dalen hebben we al gekend (zoals het beklimmen van Preikestolen in Noorwegen) en ook deze keer hebben we het voornemen om een fikse uitdaging weg te koppen met z'n tweeën.
Waar gaat het dan om zullen jullie je afvragen. Nou, het heet De ladder van Kotor (enge, angstaanjagende muziek had nu moeten volgen maar dat past niet in dit verslag).
En misschien denk je nu: wat is daar nou spannend aan, ff een laddertje beklimmen en 'klaar is Kees'.
Nou lieve lezers, dit is echt different cookie. Het is geen laddertje maar een serieuze beklimming van de berg direct achter Kotor. De ladder van Kotor werd vroeger gebruikt als ezelspad waarop spulletjes van het ene naar het andere dorp vervoerd werden. En omdat het over een serieuze puist gaat heeft men besloten het pad zigzaggend de berg op te laten lopen. Er zijn maar liefst 70 (alhoewel andere geleerden beweren dat het er 72 zijn) haarspeldbochten (zeg maar een soort zigzagbochten) op deze hikeroute. En dat noemen ze dus een ladder. Wij hebben ze niet nageteld en geloven beide partijen blind.
Deze hikeroute is voorzien van keien, keitjes, steentjes, kiezeltjes, kinderkopjes, plavuizen, dennennaalden, dennenappels, wat loslopende toeristen en echte berggeiten. Kortom een pad dat niet echt lekker geëffend is. En ook af en toe best smal.
Omdat we allebei toch wel wat nerveus zijn voor deze onderneming lezen we ons goed in op allerlei blogs van illustere voorgangers. Boze tongen beweren dat van sommige toeristen die het pad opgingen nooit meer iets vernomen is maar daar vinden we geen bevestiging van. Wel adviseren sommigen om niet de hele route te lopen, maar 2/3 ervan (ruim 4km) en daarna terug te keren. En dat lijkt ons op zich ook zeker geen slecht plan.
Naast de lengte (maar liefst 6,8 km enkele reis) baart ook de verwachte temperatuur (30+ graden) ons wat zorgen. Daarnaast zijn er wat kleine zorgen over mijn versleten knieën, mijn halfbakken heup, de zere onderrug en wat nog erger is een megabeurse plek onder mijn linkervoet (waarbij ik elk oneffenheid waar ik op stap voel). Maar dappere strijders als wij zijn doen we het toch.
Om toch zo min mogelijk last te hebben van de temperatuur besluiten we om 7.30u te vertrekken. Bijna 4 liter water bij ons, energierepen, een selfiestick (en nu de kortere en lichte variant, en ja we hebben twee selfiesticks meegenomen op vakantie, duh), wat bosbesjes, een paar appels en een goed humeur. Om mijn pijn enigszins te verzachten doe ik wat 'wandelwol' onder de beurse plek. Deze tip kregen we van onze vriend Mike, die een ervaren vierdaagse wandelaar is.
Wij hebben geluk want het begin van de ladder is ongeveer 300 meter van ons appartement. Dat scheelt weer!
Als we onder aan de route staan zien we al een aantal collega-idioten die ook besloten hebben de ladder vandaag te bestijgen. Het witte puntje op de foto is een van onze voorgangers.
Vol goede moed beginnen we aan de route. We snappen dat we niet als de Max Verstappen onder de hikers de berg op moeten racen. Gestaag en als twee echte diesels ronden we de eerste zigzagbochten. En we hebben geluk. We lopen het grootste deel van de route in de schaduw van de berg. Dat geluk heb je als je vroeg vertrekt. Het winnen aan hoogte gaat best wel snel en de beentjes (en overige lichaamsdelen) voelen nog vrij soepel aan. En eerlijk is eerlijk, bij het hoger klimmen wordt het uitzicht steeds spectaculairder.
Op ongeveer 1/3 van de route komen we langs een berghutje waar ze net de aanwezige echte berggeiten hebben laten drinken en eten. Die lopen kris kras over het pad en vormen een allerschattigst gezicht.
De beentjes stappen lekker door en we worden ook nog verwend met een prachtig uitzicht op een soort van burcht/citadel die langs de bergwand is gebouwd.
Op 2/3 hebben we het mooiste uitzicht over het fjord.
En dit is eigenlijk het punt waarvan een aantal bloggers zeggen, 'Joh, well done, maar ga vanaf hier lekker terug naar beneden'. Maar ik wil meer! Nu we er dan toch zijn, wil ik ook de hele route lopen. Ik hou er wel van om zaken af te maken wat echt wel een licht autistisch trekje is van mij. Renate heeft er niet zoveel zin in, maar laat zich toch ook uitdagen. Of het achteraf gezien ook een slim plan was, valt nog te bezien. Dus we gaan ook de laatste, ruim twee kilometers omhoog want we willen toch ook wel graag 'de ladder' afmaken. Het eerste deel is lekker door een naaldbomenbos, heerlijk in de schaduw met een lekker briesje.
Halverwege het bos komen we op een splitsing en we besluiten linksom te gaan. Dit blijkt (wederom achteraf gezien, iets met 'achteraf koe in bips kijken en zo') een ongelukkige keuze te zijn. De laatste 800 tot 900 meter wordt het pad slechter en slechter, en steiler en steiler. We zwoegen echt naar boven en onze benen (en nog wat andere lichaamsdelen) protesteren behoorlijk. Intussen begint Renate behoorlijk te twijfelen hoe ze met haar korte beens weer beneden moet komen...
Maar we laten ons niet kennen en we bereiken de top van de ladder rond 9.45u. Dit tochtje omhoog heeft ons 2 uur en 15 minuten wandelen gekost.
Moe maar voldaan slepen we ons naar een restaurantje, dat nog dicht blijkt te zitten. We ploffen neer op het muurtje en verorberen de appels en repen. Ah, gelukkig gaat het restaurant toch nog open en we kunnen met pijn en moeite 2 cappuccino's scoren bij het niet al te vriendelijke personeel 🤷♀️.
Maar daar zitten we dan. Pijn in de benen en voeten maar we moeten ook nog terug, toch? We overwegen diverse mogelijkheden: liftend naar beneden, 6 km wandelen naar een kabelbaan of ons naar beneden laten rollen. Uiteindelijke besluiten we toch dat wie A zegt ook B moet zeggen. We gaan ook de ladder weer naar beneden waarbij we nu in het begin het andere (onderste) deel van de cirkel nemen (zie foto hieronder). Dit is qua afstand wat langer maar we hopen op een minder steile afdaling het eerste stuk. En inderdaad, het is minder steil en de korte beens van Renate kunnen dit prima aan.
Als er ooit een moment is geweest dat het gezegde 'de laatste loodjes wegen het zwaarst' klopte als een bus dan was het wel vandaag. We zwoegen, stevig doorstappend dat wel, de laatste kilometers naar beneden. Inmiddels ligt de hele bergwand te baden in het felle zonlicht en tikt de thermometer 32 graden aan en dat maakt het er niet makkelijker op. Als we beneden zijn, overvalt ons wel een trots gevoel. Dat hebben we toch mooi maar even geflikt en wel de gansche ladder!
Nadat we in het appartement, kletsnat van het zweet, rapido de schoenen hebben uitgetrokken ploffen we moe maar voldaan op de bank. Snel de voeten in een koud voetenbadje (goed idee Renate!!). Als we uitgezweet zijn. nemen we een vet verdiende heerlijke douche en wandelen (nou ja Renate dan, ik strompel er een beetje achter aan) het durp in. We schuiven aan voor een lekkere lunch en zijn nog even getuige van een bruiloft Montenegro-stijl. Een prachtige bruid en dito bruidegom.
Na de lunch (het is inmiddels 15.00u) moet deze ietwat krakkemikkige kanjer even gestrekt op bed liggen. Renate dartelt nog even vrolijk verder en doet wat boodschappen en arresteert zelfs later nog even de avondmaaltijd.
De cruciale vraag die blijft staan is: "Was het alle ontberingen waard? En die vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. Ik denk dat ik echt serieus fysiek over een grens ben gegaan maar de wandeling was prachtig en de uitzichten waren spectaculair.
Renate zit, terwijl ik dit typ, lekker relaxt op de bank naast me en heeft ogenschijnlijk, naast wat kleine pijntjes, nergens last van.
Over het sterke geslacht gesproken....
Reactie plaatsen
Reacties
Dappere Dodoos🌷
Kanjers 😘
Stoer hoor!
Wat een toppertjes. Prachtig uitzicht😃
ZO,ZO,daar kan de familie trots op zijn en wij ook wat een prestatie !!!!!Kanjers zijn jullie.,Bornse groeten.
Dat hebben jullie toch maar weer gedaan!! Super knap!
Dat was een beste ladder! Wel leuk dat de lokale geiten populatie zich nog even liet zien.
Harold, je moet je vorige verslagen wel even doornemen want je hebt nu andere en veel minder gebreken. Ik mis onder andere de nekklacht. Ik ben overigens wel trots op je...... en natuurlijk op Renate.
🤣🤣🤣 die man van mij valt van ellende uit elkaar, het is niet meer bij te houden en idd elke dag weer wat anders! 😆
Poe - mooie plaatjes