Er leidt maar één weg naar Podgorica

We schieten lekker op en zijn op weg naar het eerste uitkijkpunt met zicht op een zogenaamde 'horse shoe bend' (een rivier die hier de vorm van een hoefijzer heeft). Als we door een tunnel rijden zien we op Google dat we onder het uitkijkpunt doorrijden. Huh? Hoe dan?

Direct na de tunnel stoppen we op een grindweg en zien dat er een smal weggetje naar boven kronkelt. Aha, dat zal de route zijn naar het uitkijkpunt. De weg is zo smal dat zelfs ik blij ben dat we geen tegenliggers tegenkomen maar het uitzicht maakt dit ongetwijfeld meer dan goed. Na een klein kwartier zijn we op de top van de berg en gaan we lopend op zoek naar het beloofde uitkijkpunt. Nou helegaar niks, niets, nientes, noppes uitkijkpunt nie. Renate besluit nog een keer op de kaart te kijken en ziet dan dat het uitkijkpunt plotsklaps een 30 km verderop ligt. Hoe dan? Renate beweert bij hoog en laag dat het de schuld van Google is! Ik zeg dat ik haar geloof (uhuh).

Niet getreurd en weer hetzelfde ezelspad naar beneden (ondertussen schietgebedjes prevelend om maar geen tegenliggers tegen te komen) en we zijn al snel weer op de route. Uiteraard heb ik het Renate al lang weer vergeven (maar of het ook vergeten is?).

We kachelen lekker door en komen in Cetinje, de voormalige hoofdstad van Montenegro (tientallen jaren geleden).  

Als we door het stadje rijden besluiten we even te stoppen voor een lekker bakkie. Dit doen we bij bakkerij 357 (geen idee waar de naam vandaag komt) en bestellen een lekker cappuccino met een kleinigheidje er bij. Renate een maanzaadachtig koffiebroodje (zoals sommigen van jullie wel weten wat ook bekend staat als doping) en ik een soort van 'Bienenstich' (goede oude tijd in Duitsland) waarbij de custard ook zo maar gebruikt zou kunnen worden als stopverf. Maar heerlijk is het wel. 

Na deze koffiepauze gaan we weer op pad. We moeten nog ongeveer 40 km naar Podgorica en willen toch wel graag het eerder genoemde uitkijkpunt zien. Als we Cetinje uit rijden slaan we linksaf op de rotonde om vol in een file te rijden. En inderdaad Google is het met ons eens. Hier staat het stil. Heel stil.

Als we 5 minuten stilstaan beginnen allerlei auto's om te keren. Mmmm, dat is geen goed teken. Ik stuur junior verkenner Renate er op uit om eens even poolshoogte te gaan nemen. Ik bekijk het allemaal goedkeurend. Dat doet ze heel goed. 

Als Renate nog niet terug is komt er een vriendelijke Montenegrijnse dame teruglopen die vriendelijk alle bestuurders informeert. 'Er is een ongeluk gebeurd en de weg wordt pas vanaf 12.30u weer vrij gegeven.' Ik kijk op mijn horloge en zie dat het pas 11.15u is. Als ook Renate terugkomt met een uitgebreid verkenningsrapport met dezelfde informatie besluiten we te kijken of er een alternatieve route is. We plegen samen een kaartstudie en zien dat we een kolere-eind moeten omrijden om via een andere weg in Podgorica te komen. Die dekselse bergen ook die dwars op allerlei routes liggen! Het besluit is genomen. We blijven staan waar we staan en aanschouwen een druk doende politie-agent (die na een half uur allerlei mensen te woord staan het zat is en iedereen weg stuurt). We zien in totaal 4 priesters waarvan er eentje ook nog tegen onze auto aan loopt, een handvol opgeschoten jeugd en veel heen en weer geloop. En dan duurt 5 kwartier best lang. 

In dit geval 'begint een goed milieu' toch echt bij een ander want we laten de motor aan zodat we nog wat koeling van de airco krijgen. Buiten is het inmiddels 33 graden.

Zelfs 3 minuten voor 12.30u worden de verkeerspylonnen verwijderd en mogen we door rijden. Gelukkig staan we nagenoeg vooraan dus dat schiet lekker op. Aan de andere kant staat inmiddels ook een file van 10 km.

Als snel komt de afslag naar het uitkijkpunt. En allememachies wat een smal weggetje. Dezelfde beschermheilige (die van geen tegenliggers ajb) wordt weer aangeroepen en onze gebeden worden verhoord. Geen tegenliggers. En dan zijn we bijna bij het uitkijkpunt maar besluiten te stoppen omdat het uitzicht daar echt prachtig is. De 'hors shoe bend' in de VS is mooi maar deze doet toch ook lekker mee in de top-5 'horse-shoe-bends'. 

En door! Op de weg terug nog even een Italiaans koppel de stuipen op het lijf gejaagd doordat we elkaar niet konden passeren. Zij moesten achteruit maar waren zo aan het stuntelen dat ik maar achteruit ben gereden. Hun dank was groot.

Als snel rijden we Podgorica binnen en je kunt merken dat het echt een behoorlijke stad is. Veel verkeer en kris kras geparkeerde auto's. We vinden al snel ons appartement, wat een mooi schoon en compleet onderkomen is, en we slapen hemelsbreed 100 meter van onderstaande kathedraal.

Als we de boel uitgepakt hebben besluiten we de stad te gaan bekijken. We gebruiken daarvoor een wandelroute in Komoot (navigatieapp) en zien echt wel mooie parken en mooie gebouwen. Maar de stad mist een bepaalde vibe. De grote hoeveelheid terrassen en eettentjes zijn bijna allemaal leeg en ogen niet zo gezellig. 

We wandelen lekker door en schieten wat mooie plaatjes.

Maar de stad pakt ons niet en komt zeker niet in onze top 25 van mooiste hoofdsteden van Europa. Maar misschien geven we het ook geen eerlijk kans, constateren we met elkaar. 

Dan maar door voor de maaltijd. Uiteraard ook weer via Tripadvisor komen we bij Konoba Lanterna. Een restaurant in een mooi authentiek gebouw, maar we zitten liever op het terras. Daar worden we allervriendelijkst ontvangen en het is er lekker rustig. We genieten we van een heerlijke maaltijd.

Als er twee Amerikanen op het terras komen zitten (waarvan er een een sigaar rookt zo groot dat het moet zijn om iets te compenseren denken we....) en wij bijna ons bordje leeg hebben, besluiten we terug te wandelen naar het appartement. Na nog wat boodschapjes zijn we er wel klaar mee voor vandaag. Morgen op weg naar Durmitor Nationaal Park met een geplande autorit van 'slechts' 270km, maar volgens Google wel een reisduur van 7 hele (pauzes niet meegerekend). Tenminste, als we dat volhouden. En hopelijk ook zonder files!