Genieten van Montenegrijnse gastvrijheid

Het wegdek is goed en de wegen zijn tweebaans. En verhip, na twee uurtjes komen we een ‘caffe’ langs de weg tegen. Is het wel een cafe met al dat hekwerk?? Het lijkt onze enige kans, dus Harold gooit de handrem erop en we komen met gierende banden tot stilstand. Het ziet er op zijn minst apart uit aan de buitenkant.

Troost je, eenmaal door de omheining is het nog aparterderder. Het is een allegaartje van allerlei oude meuk. 

We zijn de enige gasten, dus het valt op als we meteen weer met gierende bandjes vertrekken. Maar wat een gastvrijheid komt ons tegemoet! We bestellen een cappuccino en krijgen er gratis en voor niks zelfgemaakte bosbessenranja bij. Lekker hoor! De eigenaar wil een praatje aanknopen en kan eigenlijk geen woord Engels. Hij kan zich nog begrijpelijk maken als hij vraagt uit welk land we komen. En daarna begint hij de namen van alle Nederlandse voetballers op te noemen. Als hij ook allerlei Franse voetballers begint te noemen, stokt langzaam het gesprek. We moeten maar liefst 3 euro in totaal afrekenen. We geven 5 euro, als bedankje voor de ranja. Zo laten wij Hollanders weer een goede indruk achter. En door... en genieten van de vergezichten.

Tegen 12u zijn we bij de Sedlo bergpas en daar hebben we een mooi uitzicht op de omgeving.

We eten onze lunch op en besluiten daarna om niet nog 4 uur te rijden en door te steken voor de laatste ‘slechts’ 2 uur naar onze accommodatie in Mojkovac.

Deze route loopt door de Tarakloof met ook een prachtige omgeving en een geweldig imposante brug. 

Daarna rond 13.00u het laatste stuk van 60km via de autoweg P4. Een paar weken geleden was deze weg volgens Google net op het laatste stukje naar Mojkovac nog afgesloten en moest iedereen 60km terug en een langere route rijden van nog eens ruim 80 km. Ik heb toen contact gezocht bij de eigenaar van ons onderkomen en hij vertelde dat hij verwachtte dat de weg rond deze tijd wel vrij is gegeven. Als we net de P4 in rijden, ziet Harold in een flits het bord staan dat de weg is afgesloten. Hij twijfelt of hij het wel goed heeft gelezen, maar we besluiten toch om door te rijden, Google zegt dat de weg vrij is, dus dan is dat zo! We zijn het helemaal met elkaar eens. En ook komen ons toeristenbussen en veel ander verkeer tegemoet, die moeten toch ook via die P4 zijn gekomen, lijkt ons. Na een paar kilometer zien we wegwerkzaamheden en weer een bord dat de weg is afgesloten. En toch negeert iedereen de borden en we volgen als schaapjes. Natuurlijk wel een beetje nerveus, wat nu als Google ongelijk heeft we toch op het laatst helemaal terug moeten rijden?? Maar nee hoor, de weg is toch volledig vrij, toevallig wel alleen tussen 12.00u en 14.00u, toen wij erdoorheen reden.

Ook de route door de Tarakloof levert soortgelijke mooie vergezichten op als de Moracakloof die je haast niet op een foto kunt vastleggen.

In het dorp Mojkovac hebben we de komende twee nachten een 'knusse' (betekent klein) vrijstaande chalet. Zeg gerust een kabouterhut. Als allereerste gaan we op zoek naar kabouter Plop en kabouter Klets maar al snel komen we tot de conclusie dat we dat zelf zijn! En dat het klein zou zijn wisten we van te voren. Het chalet is super schattig, kost een drol en is ook nog eens van alle gemakken voorzien mét uitzicht op de Tara rivier.

De eigenaar woont naast de chalets en is allervriendelijkst. Het is een grote brede atletische vent die vele titels heeft gewonnen met kogelstoten, dus we doen ook allervriendelijkst terug. Harold wil gelijk handdrukken maar gelukkig ziet de eigenaar hier van af met een vriendelijke maar besliste glimlach (of hij lacht Harold uit, dat heb ik niet helemaal scherp). En we maken meteen kennis met zijn vader die me, terwijl we de koffers en tassen uit de auto halen, mijn handtas uit de hand neemt en mijn hand volstopt met verse druiven uit eigen tuin waarbij hij duidelijk maakt dat ze geteelt zijn zonder bestrijdingsmiddelen. Daarna loopt hij met handtas achter me aan om mij in de chalet af te leveren, de schat! We krijgen koffie/thee en zitten even op onze 'veranda'. We eten de ienieminie druifjes met smaak op.

Na een korte siësta lopen we het dorp in. Helaas ziet het er allemaal een beetje uit als vergane glorie. Of misschien is het wel nooit tot volle wasdom gekomen gekomen. Toch jammer. Harold had een tentje gevonden, de Chill Lounge Bar. Dat belooft heel wat! Het ziet er leuk uit van buiten, maar er is geen kont te doen. En voor een slaapdorpje als dit is het een behoorlijk hip en trendy gelegenheid.

Dit weerhoudt ons er niet van om een latte macchiato en een kopje cappuccino te nemen. Voor het luttele totaalbedrag van €2,70. We zien dat ze ook ontbijt en lunch serveren voor een appel en een ei en dan is de deal snel gemaakt, morgenochtend zitten we hier voor een ontbijt en na de geplande ochtendwandeling komen we terug voor de lunch. Daar kijken we nu al naar uit!

We keren nog even terug naar de chalet. De temperatuur in deze streek is een stuk aangenamer. Met 26 graden voelt het af en toe zelfs een beetje koud, na ruim een week tussen de 30 en 35 graden te hebben geleefd. We kunnen heerlijk buiten zitten. Op aanraden van de eigenaar lopen we naar een restaurant aan de overkant van het water. Ook hier schrikken we van de prijzen. €6,00 voor zo'n 200g kipfilet met friet. En oja, het bijgerecht shopska (sla) kost nog eens €2,50. Harold gaat voor een van de duurste gerechten van de kaart, maar liefst €11,00! En hij krijgt me toch een joekeloekes van een joekeloekes! Let op de foto op de grootte van de XXXL-boomstam in vergelijking met het bestek dat erbij ligt.Het smaakt hem heerlijk en die gaat ook nog eens helemaal op!

En als de rekening komt, moeten we slechts €22,70 betalen. Dat zijn heel andere prijzen dan in Kotor en Podgorica, ook in Montenegro! Op de terugweg schieten we nog een paar plaatjes en daarna is het mooi geweest voor vandaag.