Het was weer een prachtige dag in het Montenegrijnse paradijs. Ik was lekker vroeg wakker (5.30u) en prinses Renate heeft heerlijk uitgeslapen tot een uur of 7. Die zit er dus weer heel fris en fruitig bij.
Nadat we rustig opgestart zijn maken we ons klaar om te gaan ontbijten bij Chill Lounge Bar. We wandelen er rustig naar toe en er zijn slechts 2 andere tafeltjes bezet. We ploffen neer op een heerlijke loungebank en Renate heeft een zitverhoger nodig om met haar kin boven de tafel uit te komen. En de jongeman in de bediening moet duidelijk nog wat wakker worden en ook aan onze vriendelijkheid wennen. En dat blijkt want als we 's middags terugkomen voor de lunch is hij helemaal 'up and running' en glimlacht hij zowaar lichtelijk als hij ons ziet. Als we later onderweg naar onze eerste bestemming zijn, heeft een derde politieauto zich verdekt opgesteld... maar waarom zoveel politie op de been? 🤷♀️
Het ontbijt (gebakken eitjes voor mij en een omelet voor Renate) smaakt prima en de koffie slobbert lekker weg. Als we weer teruglopen naar het 'vakantiepark' (met wel vier hele chaletjes), staat de politie ons buiten de deur op te wachten. Tenminste daar lijkt het op, maar het blijkt dat ze op deze kruising schijnbaar willekeurig automobilisten aanhouden. Gelukkig zijn wij te voet dus passeren we hen vriendelijk met 'dobre dan'' (dit betekent goedendag in het Servo-Kroatisch wat ook hier de voertaal is in Montenegro). En wie goed doet, goed ontmoet want we krijgen een vriendelijk goedemorgen terug. Bijna terug bij het appartement staat er opnieuw politie voor een verkeerscontrole. Maar ook die passeren we vriendelijk.
We zijn klaar voor het eerste doel van vandaag. Een wandeling rondom het bergmeer Biogradska Jezero in het nationale park Biogradska. Het is maar twintig minuten rijden van ons appartement dus dat is lekker relaxt. Maar hier gaat voor niets de zon op, bij de ingang van het park moeten we een klein bedrag betalen en mogen we door. Bij het meer aangekomen praten we even met vier Duitse toeristen over hun belevenissen. Rijdend met de camper, motoren achterop en daarmee dagtripjes doen. Als we vertellen dat we morgen doorrijden naar Kosovo gaan krijgen we een bedenkelijke blik. Zouden zij iets weten wat wij niet weten?
Het is al redelijk druk bij het meer. Het waterniveau staat een beetje laag zien we. Een groot deel van het meer ligt zelfs droog. En dat is niet gek gezien de tijd van het jaar en de droge/warme periode die ze de afgelopen maanden hier hebben gehad.
De omgeving is schitterend en het paadje dat langs het meer en door het bos leidt is werkelijk prachtig. Mooi om te zien hoe eigenlijk de boomwortels in de jaren het pad hebben gevormd.
Uiteraard is het op dit pad, gezien de historie van 'Renate-de-regelmatig-vallende-vrouw', oppassen geblazen. Heel ontspannen wandelen we door en genieten van de omgeving. Hierbij is het ook goed om af en toe even de zonden van de wereld maar ook die van mijzelf te overdenken (je zou het niet zeggen natuurlijk, maar die heb ik ook). En waar kan dat beter dan op een bankje in dit prachtige reservaat?
Terwijl ik op het bankje zit denk ik regendruppels te horen. En omdat ik ietwat licht schietdoof ben, check ik dat even bij Renate. Die zegt: 'Nee, het regent helemaal niet, dat is het stromende water'. En goedgelovig als ik ben, slik ik dit uiteraard als zoete koek. En zo hou je een huwelijk bijna 30 jaar gezond... Als we onze wandeling vervolgen, begint het toch wat harder te regenen en ik hoef niet eens triomfantelijk te kijken. Gelukkig is het niet een hele grote bui en we worden nauwelijks nat.
Midden in de route hebben ze een schitterend houten vlonderpad aangelegd, mooi plekje om even te poseren voor de foto.
Rechts de route die we gewandeld hebben. Vanaf punt 3 t/m punt 8 op de kaart was het meer helaas helemaal droog.
Na een goed uur wandelen zijn we het meer (nou ja, meer... het is meer een uit de kluiten gegroeide vijver op dit moment) rond en keren we terug te rijden naar het appartement.
Bij het appartement aangekomen treffen we Danilo, onze gastheer. Renate was gisteren al behoorlijk onder de indruk van zijn fysiek en om dit vast te leggen verzoekt ze mij om even naast hem te gaan staan voor een foto. Ongelooflijk wat een grote kerel. Bij hem voel ik me behoorlijk klein (en zelfs de term kleuter is gebruikt door een niet nader te noemen collega (Carla)) en ik besluit de geplande worstelwedstrijd van vanmiddag maar af te zeggen, want mijn nekklachten spelen spontaan weer enorm op. Tooevallig he?
Hij is overigens gisteren teruggekomen uit Lima, Peru. Dus heeft nog een beetje last van een jetlag. In Lima heeft hij zijn pupil gecoacht op de wereldspelen. Naast gymleraar op de plaatselijke school en gastheer is hij ook nog atletiekcoach op de werpnummers (kogelstoten en discus). We kletsen gezellig met z'n drieën en moeten even een tomaat en peer proeven die hij zelf kweekt. En deze zijn echt lekker!
Wat een vriendelijkheid en goedheid zit hier opgesloten in een persoon. Op de vraag waarom er zoveel politie op de been is (het lijkt wel of ze een voortvluchtige crimineel zoeken!), antwoordt Danilo dat ze zich vervelen en gewoon wat te doen moeten hebben.
We besluiten de lunch te gebruiken in ons inmiddels favoriete tentje, Chill Lounge Bar. Het is jammer dat ze hier geen stempelkaart hebben anders zouden we snel een gratis kopje koffie kunnen claimen. En zoals al eerder geschreven zien we een vriendelijk glimlachende tiener. De lunch is lekker en meer dan genoeg (ze doen hier niet aan kleine maaltijden).
Na de lunch stappen we in de auto voor ritje van meer dan een uur naar een uitkijkpunt. Renate heeft dit tot in detail bestudeerd en ook dit is een must see. We slingeren weer door een vallei, op en neer en van links naar rechts. De weg is echt top en we schieten lekker op.
Het laatste stuk moeten we over een onverharde weg en we hotsen en klotsen heen en weer. Daarna hobbelen we met de benenwagen over een schots en scheef paadje om vervolgens verrast te worden met dit prachtige uitzicht van Meandri Cehotine. En als je de Amerikaanse Horseshoe Bend mooi vindt dan is dit echt nog even een overtreffende trap. Werkelijk schitterend.
We genieten van het heerlijke uitzicht en het mooie weer. Life is beautiful. Als we uit gebeautifulled zijn, rijden we terug naar het de chalet. Ik voel toch wel een klein inkakmomentje aankomen en zoals jullie inmiddels weten doe ik dat het beste liggend op mijn rug. Dus bij aankomst bij de chalet trek ik mij even discreet terug (en dat is best lastig in een hutje van 16m2). Renate relaxt even op ons ruime zonneterras van 1,5 mtr bij 1,5 mtr.
Nadat ik weer opgefrist ben gaan we een hapje eten bij Hotel Serdar, een paar kilometer verderop. Maar niet voordat we even voldoende lucht in de banden van onze waggie hebben gepompt. Want morgen zetten we onze rondreis voort naar Kosovo (Pristina) en dan moet de broem het goed doen.
Reactie plaatsen
Reacties
Ook weer zo mooi! Ik heb gelijk een flashback naar de aardrijkskunde les. Iets met meanderende rivieren enzo.. Daar heb ik overigens niets geleerd over Danilo’s.