Het is weer een reisdag vandaag. We hebben twee (nou ja, 1,5) heerlijke dagen gehad in Mojkovac en omgeving. Eerlijk is eerlijk, de aangename temperatuur van 26-28 graden overdag en rond 15 graden 's nachts hebben daaraan flink bijgedragen. We schuiven nog één keer de beentjes onder tafel bij Chill Lounge Bar voor het ontbijt en daarna is het inpakken en wegwezen.
Afscheid nemen van onze gastheer en -vrouw zit er niet in, er is niemand. En even later zien we de reden als we langs het plaatselijke kerkhof het dorp verlaten... het hele dorp is uitgelopen voor een uitvaart. Het wordt weer een route van ruim 200 kilometer en daar gaan we al slingerend, klimmend en dalend, zeker 4 uur over doen. Chauffeur Harold heeft heerlijk geslapen vannacht en heeft zin in de rit. Onderweg verbazen we ons er weer over (deden we al eerder, maar hebben we niet verteld) hoeveel Volkswagens II er hier rond rijden. Vooral rode, vaalrood inmiddels. En dat ze nog rondrijden is een wonder, ze zien er echt uit als de eerste versie die in 1983 is gelanceerd. Maar ze rijden, en hard! En volgens Danilo is dit echt de allergoeiste auto om in de bergen te rijden. En ach, C02-uitstootmetingen zijn hier nog niet doorgedrongen.
De pret duurt helaas niet zo lang, want na 20km komen we bij wegwerkzaamheden met maar 1 weghelft vrij. We moeten lange tijd wachten voordat we aan de beurt zijn en dan zien we ook waarom. De wegwerkzaamheden zijn kilometers lang, maar dan ook kilometers lang. En van een 'weghelft' kun je niet echt spreken, het is stenen, gaten, nog diepere gaten, opwaaiend stof, heel veel rood-witte waarschuwingspalen langs de weg (waarvan we vernomen hebben dat de eigenaar van de fabriek die de palen produceert inmiddels een eiland heeft kunnen kopen in de Cariben) en je kunt amper met 30km/u doorrijden. En wat een 'pret', dit herhaalt zich nog een paar keer. Het wegdek richting Kosovo is beduidend slechter dan in de rest van Montenegro. Ook zien we onderweg weer geregeld politie langs de kant van de weg die weer een auto of een vrachtwagen hebben aangehouden. Na een uur of 2 hebben we eindelijk hoog in de bergen de grens van Montenegro bereikt. Het duurt allemaal even bij de grenspolitie voordat we door mogen rijden en ondertussen vermaken we ons met het zicht op een een koe die met haar kalf gewoon de grens over mag zonder paspoort. Ongehoord.
Voordat ik het weet, heb ik er al een kiekje van gemaakt, terwijl ons heel, maar dan ook heel duidelijk is gemaakt dat je bij de grens geen foto's mag maken. Oeps! Snel de camera aan de kant. Terwijl we (bijna) aan de beurt zijn, worden we van meerdere kanten inclusief camera's gadegeslagen. Maar het blijft vriendelijk allemaal. Daarbij, als ze ons door laten, zijn ze weer verlost van die rare Nederlanders. Toedeledokie!
Het is daarna weer slingeren en vooral klimmen, maar na vele kilometers komen we dan bij de douane van de Kosovaarse grens. Ook daar komen we relatief vlot doorheen en daarna is het bergafwaarts en komen we in een vlak tot glooiend gebied. Heel wat anders dan in Montenegro.
Onze eerste stop om 13u is Pejë, ofwel Pec (nee, niet Zwolle!) ofwel Peja. Tijd om de maag te vullen. Het is een redelijk grote, maar vooral chaotische stad waar ik me eigenlijk weer net zo lichtelijk ongemakkelijk voel als in Shkoder. Voldoende tentjes om vooral alleen koffie te drinken (net als in Albanië en weinig tentjes voor een lunch). Eerst maar eens parkeren. Iedereen plempt zijn auto hier gewoon op de stoep, dus wij doen gezellig mee. Als we uitstappen, zien we dat we de auto pal voor een politiebureau hebben geplempt. Weer grijp ik naar mijn telefoon om een foto te maken voor onze trouwe volgers, maar er lopen agenten buiten, dus beter van niet. Wel zien we hier ook nog steeds Duitse militairen, die hier nog steeds zijn als onderdeel van Kosovo Force (KFOR). Mijn betrouwbare bron (Harold) vertelt dat er onderhuids in dit land nog wel wat broeit tussen de overwegend Kosovaarse Albanesen en Kosovaarse Serviers, waarvan de laatstgenoemde in de minderheid zijn). En ja, militairen, dus ik moet Harold gelijk even tegenhouden voordat hij met deze collega's een praatje gaat maken. Maar gelukkig merken we helemaal niets van eventuele onrust.
Ikke heef honger (nou, ja trek dan). We lopen wat heen en weer langs de straat, wel 10 koffiebarretjes gezien, maar niente,nada, noppes lunchtentjes. Dan maar doorrijden naar het centrum. Daar is zowaar een parkeerterrein waar we de auto kwijt kunnen en op nog geen 10 meter afstand van dat terrein is een soort van Kosovaarse McDonalds 0.5 waar we kunnen lunchen. Voor het luttele bedrag van €3,50 krijg ik een heerlijke salade met krokant gebakken kipfilet en een sausje. Harold gaat voor een hamburger met friet, zelfde prijs. Drankje erbij en even rustig zitten. We moeten maar liefst €7.80 afrekenen voor deze copieuze maaltijd!
We rijden door naar een uitzichtpunt in de beroemde Rugova kloof. Want net buiten de stad staan weer een aantal joekeloekesen van rotsen.
Na Pejë kunnen we redelijk doorrijden naar Pristina, de hoofdstad van Kosovo. Tijd voor de 34e prikker op onze Europese hoofdstedenkaart. Ook deze stad is chaotisch en druk en we rijden door wat twijfelachtige wijken naar ons appartement in een net zo twijfelachtige wijk. Als we de auto parkeren, loopt net onze huisbaas Malda naar buiten. Hoogzwanger, denk ik... Ik wil wel vragen hoe het gaat met de baby, maar ja, je weet maar nooit... misschien is er wel een andere reden voor die buik. We verblijven hier maar 1 nachtje, maar hebben ons niet goed voorbereid. Een complex met zonder lift, een smalle trap en een appartement op de derde etage. Dus chauffeur Harold zet zijn loopjongenspetje op en zwoegt in twee retourtjes twee zware koffers naar boven. Ik draag uiteraard alleen mijn handtasje naar boven (nee hoor ;o). En alle elektriciteitskabels hangen hier gezellig als straatversiering buiten.
We verblijven nog geen 24 uur in deze hoofdstad, want van horen zeggen weten we dat deze hoofdstad niet echt indruk maakt. Maar ja, alles voor een prikkertje op onze kaart natuurlijk.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben, is het tijd om met de benenwagen op pad te gaan. We bepalen welke bezienswaardigheden we willen zien en maken onze eigen wandelroute op Google Maps. Het eerste doel is de Moeder Teresa kathedraal. Half in de steigers en sober van binnen. Een kaarsje aansteken doen ze hier niet aan in de Balkan.
Daarna op zoek naar het standbeeld van Bill Clinton. Hij heeft niet alleen een beeld gekregen, er is ook een hele boulevard naar hem vernoemd. Hij heeft er in het verleden erop aangedrongen dat de NAVO ging ingrijpen in het conflict tussen Servië met Kosovo (met bombardementen op Belgrado en dit luidde het einde van het conflict in). En het grappige van het standbeeld is, dat zijn handen verhoudingsgewijs te groot zijn gemaakt. Maar daar zijn ze hier goed in, bij het standbeeld van Ibrahim Rugova zien we hetzelfde. Laatstgenoemde - voormalig president van Kosovo - is meerdere keren in de stad verstandbeeld.
We merken dat deze stad zijn best doet om te 'verwesteren'. Veel internationale merken en vlaggen en westerse kleding. Daarna op zoek naar het Newborn monument, om het bereiken van de onafhankelijkheid van Kosovo in 2008 te vieren. Helaas is het monument beklad, dus echt een mooie foto hiervan is niet te maken.
Aan de overkant staat het monument Heroinat, het gezicht van een Kosovaarse heldin gemaakt van ruim 20.000 medailles om de bijdrage van Kosovaarse vrouwen tijdens het conflict in 1998-1999 te eren, maar ook ter nagedachtenis aan de ruim 20.000 vrouwen die tijdens het conflict zijn verkracht door Servische troepen.
Het is tijd om te eten en we strijken neer bij een gezellig barretje. Wel jammer dat hier zowel binnen in het restaurant als 'buiten' in de serre gerookt mag worden. Maar ja, we zijn ook niks meer gewend natuurlijk. We wandelen daarna door naar het imposante gebouw van de nationale galerie.
En verderop in de straat wordt verhip zomaar een familiegeheim onthuld. Mijn zus Anita is een kledingwinkelketen begonnen, in Pristina nog wel! Alleen waarom ze alleen 'shit.nr2' verkoopt is mij een raadsel...
Als laatste bezoeken we de grote moskee. Maar op dat moment zijn net de mannen bezig om zich voor te bereiden om naar binnen te gaan voor het gebed. Het terrein is open en we struinen naar binnen, maar het voelt toch een beetje als inbreuk, dus we vertrekken snel weer.
We slaan even wat boodschappen in en trekken ons terug in het appartement.
Hieronder de route die we vandaag hebben gereden.
Reactie plaatsen
Reacties
Nog een paar mooie kledingstukken gekocht?
Leuk die filmpjes tussendoor! En weer een hoofdstad afgestreept! ✔️