Prizren, het 'kleine' broertje van Pristina

Als Renate contact opneemt met de eigenaar voor de laatste aanwijzingen blijkt dat er in het oude stadscentrum een ware orkaan aan werkzaamheden heeft gewoed met als gevolg opgebroken straten, openliggende delen met als doel stroomkabels onder de weg (in plaats van als feestversiering te dienen in de straten zoals we gisteren ook zagen in Pristina). We moeten dwars over een soort van dorpsplein rijden waar het wemelt van de voetgangers. Wij blijven vriendelijk kijken en knikken en worden gelukkig niet uit de auto gesleurd vanwege deze brutaliteit. 

Bij het appartement, guesthouse My Home, aangekomen vindt Renate snel de eigenaar. Er moeten nog wat vrachtwagens verplaatst worden (die gezellig de straat blokkeren) maar dan kunnen we de auto op een ruime parkeerplaats zetten, achter een hek, dat dan weer wel. 

We worden welkom geheten door de eigenaar en ik vraag in alle oprechtheid waar hij oorspronkelijk vandaag komt. Hij ziet er namelijk uit als een directe afstammeling van Crocodile Dundee, inclusief paardenstaart. Hij antwoordt meewarig dat hij gewoon Kosovaar (Albanese versie) is van geboorte. Ik sta even met de mond vol tanden maar herstel snel door over een ander onderwerp te beginnen. Awkward!!

De gastheer laat ons de kamer voor deze nacht zien. We zitten ook nu op de 3e etage maar na de harde, doch duidelijke les van gisterenavond, hebben we nu de noodzakelijkheden voor vannacht in een klein koffertje gepakt. Zo kunnen de twee grote koffers in de auto blijven en hoef ik niet weer als pakezel te fungeren. 

Onze kamer is 50 vierkante meter groot, zoals aangeven op de website van Booking.com maar dat is dan wel inclusief een buitenterras van 25 vierkante meter. Kortom, een best wel 'knus' kamertje (incl. keuken en badkamer) maar gelukkig wel van airco voorzien.

We zitten direct naast de grootste Servisch-Orthodoxe kerk in Prizren. Maar daarover straks meer.

Het uitzicht van ons terras is prachtig en we kijken op het fort waar we vanavond naartoe wandelen. En dat is absoluut de moeite waard, beweert onze gastheer.

We besluiten de oude binnenstad in te wandelen en op zoek te gaan naar een lunchtentje. Het is hier echt een oude binnenstad (overal keitjes) waarbij het wel opvalt dat de 'esthetische klinieken' (voor de waarschijnlijk zeer gewilde 'buttlift') en de tandartspraktijken goed vertegenwoordigd zijn naast een overvloed aan koffietentjes. En tandarts zijn in Kosovo is een zeer lonend beroep zie ik als ik een Porsche van over de 150.000 euro voor de deur zie staan.

We slingeren door de straatjes waarbij het niet heel rustig is met auto's omdat het gros van de straten is afgesloten. Het overige verkeer perst zich dan ook door deze straatjes als een rijpe banaan door een rietje. En gelukkig kennen ze hier geen stoep waardoor je af en toe met gevaar voor eigen leven de straat moet oversteken. We glimlachen vriendelijk en steken af en toe een hand op als bedankje. Dat werkt!

Bij het lunchtentje aangekomen ploffen we neer op het terras. Lekker in de schaduw want de thermometer tikt alweer 30 graden aan. We bestellen een lekker lunch waarbij het heerlijk mensen kijken is die langs het terras schuifelen.

Na de lunch gaan we op pad om het stadje nog wat meer te verkennen. Opvallend daarbij is dat we, in ieder geval 2, standbeelden tegenkomen van 'vrijheidsstrijders' die zijn omgekomen in 1998 in het conflict tussen de Kosovaarse Albanesen en de Kosovaarse Serviërs. Deze Kosovaarse Albanezen worden als helden geëerd.

Midden door de stad loopt de rivier De Drin met diverse bruggetjes. In het midden is een prachtige stenen brug. Uiteraard moeten we die even goed fotograferen en vind ik een prachtig model genegen om even te poseren.

We lopen langs een museum dat gevestigd is in een prachtig gebouw (erachter staat weer een moskee, een van de vele in deze stad).

We wandelen door naar een oude Servisch-Orthodoxe kerk. Deze is helemaal omheind met een hek en de deur zit op slot. Als ik heel brutaal het hek open, word ik vermanend toegesproken door een politieagent die in een hokje tegenover de kerk zit. Renate begint direct te panikeren want ze ziet mij al jarenlang opgesloten zitten in een donkere kerker op water en brood hier in Prizren. Ik blijf vriendelijk en de agent reageert ook vriendelijk. Of we even willen wachten dan regelt hij dat we binnen kunnen kijken.

En inderdaad niet veel later komt er een studentikoos uitziend type man aanlopen met de sleutel van de kerkdeur en mogen we naar binnen. Een mooi gesprek volgt waarbij hij uitlegt dat er in 2004 nog een aanslag is gepleegd op deze kerk waarbij binnen in de kerk oude rubberbanden zijn aangestoken. Dit alles als gevolg van de animositeit tussen de eerder genoemde Kosovaarse Albanezen en Kosovaarse Serviërs. De man geeft aan dat er, hier in het zuiden, nog maar weinig Kosovaarse Serviërs wonen en dat ze behoorlijk gediscrimineerd worden. Gevolg is wel dat kerken in een groot deel van Kosovo 24 uur per dag bewaakt worden. Bij elk van deze gebouwen staat een klein bewakingshok met politieagenten.

Door de brand zijn alle muren zwartgeblakerd waarbij veel fresco's zwaar beschadigd zijn. Maar gelukkig omdat deze kerk, uit de 13e eeuw, op de Unesco-lijst staat heeft de VN direct professionele restaurateurs gestuurd om restauratiewerkzaamheden uit te voeren. In deze kerk worden nog wel regelmatig diensten gehouden, maar grote delen ervan zijn nog steeds zwartgeblakerd. Voor ons onbegrijpelijk dat mensen elkaar dit aan willen doen maar hier op de Balkan is het ons inziens nooit ver weg. Fotograferen mocht niet, maar de volgende foto's hebben we van internet geplukt (van mensen die wel zo brutaal waren om te fotograferen).

In het centrum zien we ook deze glas-in-lood sculptuur nog. Ook dit herinnert aan mindere tijden in de recente geschiedenis van Kosovo.

We zijn wat aan de vermoeide kant en wandelen terug naar ons appartement. Even rust bij de stukken voordat we het avondprogramma starten.

Om 17.30u zoeken we een restaurantje voor een maaltijd omdat we daarna de tocht naar het fort op de heuvel te maken. "Wandeling van een kwartier", zei de eigenaar van onze hut. 

Het centrale plein van Prizren puilt uit zijn voegen met terrasjes. We vleien ons neer op een van de terrasjes en bestellen wat te eten. Renate bestelt een heerlijke salade en ik een chicken Alfredo. Het smaakt goed. Terwijl we eten scharrelen er wat zwerfhonden rond waarbij er eentje veel belangstelling heeft voor Renate. Tsja, voeren heeft geen zin, dan kom je er helemaal niet af en de dieren zijn erg smerig, dus we proberen ze een beetje weg te jagen.

Ook is er een Kosovaarse Ronald McDonald aanwezig op het plein die met ballonnen figuren maakt (nou, ja, figuren, hij blijkt maar een figuur op zijn repertoire te hebben). Uiteraard heb ik als door velen genoemde Chief Happiness Officer (en door sommigen Ronald McDonald) van de Landmacht extra belangstelling. Ik leer namelijk graag van een collega.

Na het eten moeten we flink aan de bak. Over een afstand van 600 mtr moeten we een enorm eind de lucht in naar het fort. Gelukkig liggen ook hier op de weg weer allerlei keitjes waardoor ik in ieder geval goed moet uitkijken waar ik loop. Bovenop de berg, in het fort, is het uitzicht over Prizren prachtig. We pikken nog net de zonsondergang mee en genieten van de omgeving. Renate bekijkt het kasteel nog wat beter en ik wacht als een trouwe hond bij de uitgang van het fort.

Over trouwe honden gesproken. Als we naar beneden lopen treffen we hetzelfde hondje dat kwispelend op Renate af komt. En vanaf dat moment is het: waar Renate gaat, gaat hondje mee.

Het is een teefje en ze lijkt een klein beetje op onze Pumba dus dat maakt ons extra week in de knietjes. Als Renate een winkeltje in gaat, gaat het hondje voor de ingang liggen wachten. En als we daar weer weggaan loopt het om ons heen. We twijfelen of we hem wat eten zullen geven maar besluiten dat toch maar niet te doen. Met een beetje pijn in het hart laten we het hondje achter en wandelen we terug naar ons appartement waar we nog even heerlijk buiten kunnen zitten op het terras.

Het was weer een prachtige dag in Kosovo en morgen verlaten we het land voor een bezoek aan Skopje, de hoofdstad van Noord-Macedonië. Hieronder de route van vandaag.