We zijn allebei op tijd wakker en liggen nog even lekker na te soezen. Als we langzaam in actie komen ontdekken we dat we geen Wifi hebben. Paniek slaat ons om het hart want als we geen Wifi dan kunnen we helegaar niets meer. Maar dan ook niets hè? Waarbij het allerbelangrijkste natuurlijk is, hoe houden we onze lezersschare tevreden als we geen verslagen kunnen versturen?
Daarnaast wordt het uitzoeken van eetgelegenheden, cocktailbars (met name voor Renate maar dat is waarschijnlijk een overbodige toevoeging) en het plannen van routes etc. een uitdaging. En nee, we hebben geen landkaart bij ons. Gelukkig hebben we nog mobiel internet op de telefoon. Of niet? Ook dat werkt niet! Hoe dan? En waarom wij? En waarom treft het nu juist ons? WHY??? Even later komen we erachter, de netwerkkabouters hebben ’s nachts ons volledige tegoed aan mobiel internet gestolen.
Dus pakken we allebei het aloude ambacht van lezen maar weer eens op, in plaats van onszelf digitaal vermaken. Naja, die boeken staan ook op de iPad, dus toch wel een beetje digitaal. En dat bevalt best goed. Als 1,5 u later beide problemen nog niet zijn opgelost (en dat, terwijl Renate al die soort dingen normaal gesproken in een handomdraai fikst) besluiten we op zoek te gaan naar een ontbijttentje dat we gisteravond hebben uitgezocht. Maar uh, waar zit die ook alweer? Oh no, geen Wifi en geen mobiel internet. We zullen wellicht eenzaam en alleen sterven van de honger en dorst in dit appartement.
Een half uurtje later staan we fris en fruitig gedoucht buiten en wandelen we rustig de binnenstad in. Ongetwijfeld gaan we gewoon een eettentje vinden. En inderdaad, na 10 minuten lopen ontdekken we een prima ontbijttentje. Renate scoort een grote opgerolde fajita-achtige rol met allerlei lekkers erin en ik kan eindelijk smullen van het beloofde croissantje met vloeibare pistachevulling. Daarnaast uiteraard een bakkie en wij zijn ‘good to go’.
We gaan daarna toch maar even terug naar ons appartement om een paar wasjes te draaien zodat we in ieder geval schone kleren hebben (en stiekem ook om te controleren of de Wifi het alweer doet. En wat denk je? Nee hoor!). Daarna wandelen we naar het centrale plein. Daar worden we voor 10 uur verwacht voor de gratis stadswandeling waarvoor we ons hebben opgegeven. We zijn mooi op tijd en kijken wat nerveus om ons heen. De groep op de ontmoetingsplek wordt steeds groter maar bestaat alleen maar uit mensen (wij denken lokale Macedoniërs) die elkaar wel heel vriendschappelijk groeten voor een gratis stadswandeling. Wij zien ook geen gids en vragen ons af of we wel op de juiste plek staan. En jullie raden het al, dat zijn we niet! Honderd meter verderop staat onze groep op ons te wachten en we komen dus te laat. Iets wat mij als militair echt niet mag gebeuren. Met het schaamrood op de kaken en 1.000 maal sorry sluiten we aan. Gelukkig komen er na ons nog twee Amerikanen en Renate wrijft ze wel even in dat zij nog laterder zijn, dus de aandacht wordt lekker van ons afgeleid.
De gids voor vandaag is Dino (zijn roepnaam dan) en hij is Macedoniër in hart en nieren! Hij spreekt goed Engels en is prima verstaanbaar.
Hij racet in een kwartier tijd door de geschiedenis van Noord-Macedonië (zoals de officiële naam nu is). Na een lange tijd overheersing door de o.a. de Romeinen volgt een 600 jaar lange overheersing door de Ottomanen (Turken). De Turken werden in 1912 verdreven en Macedonië (zoals het toen nog heette) werd voor het eerst een soort van onafhankelijk. De eerste en Tweede wereldoorlog volgen en vanaf 1945 maakt Macedonië deel uit van Joegoslavië onder het bewind van Joseph Tito (geinig weetje, tijdens mijn uitzending naar Bosnië in 1999 was onze werklocatie de oude zomerresidentie van Tito in Sarajevo).
Als enige land weet Joegoslavië te laveren tussen enerzijds het Westen en anderzijds het communisme onder aanvoering van Rusland. Op zich is het leven okay in Joegoslavië en vandaag de dag verlangen nog, vooral oudere, Noord-Macedoniërs terug naar die tijd (gratis onderwijs, gratis zorg, etc). Aan die periode komt een einde met het overlijden van Tito in 1980 en langzamerhand krijgt het nationalisme in de diverse deelrepublieken van Joegoslavië (Slovenië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Macedonië en Servië) de overhand waarbij het de leiders (zoals bijvoorbeeld Franco Tudjman in Kroatië en Slobodan Milosevic in Servië) vooral gaat om ego en macht. En onder invloed van dit opkomende nationalisme begint in 1991 de oorlog op de Balkan met alle ellende van dien. Macedonië wordt niet echt betrokken in de oorlog en komt er wat dat betreft goed vanaf (vergeleken met de andere deelrepublieken).
Na de oorlog worden nagenoeg alle deelrepublieken onafhankelijke landen en ook Macedonië wordt onafhankelijk. In eerste instantie als FYROM (Former Yougoslav Republic Of Macedonia), daarna als Macedonië en nu dus sinds 2018 als Noord-Macedonië. Kortom een recente, heftige geschiedenis. De hele wandeling staat dan ook een groot deel in het teken van de geschiedenis. En dit land is nog steeds in ontwikkeling en wil graag lid worden van de Europese Unie.
De eerste stop is de locatie waar het huis (en dus de geboorteplek) heeft gestaan van Moeder Theresa en waar ze is opgegroeid. En haar geschiedenis mag bekend worden verondersteld. Zij is uiteindelijk na haar overlijden heilig verklaard door de rooms-katholieke kerk.
Ook komen we langs het gedenkhuis van Moeder Theresa en stoppen we bij het parlementsgebouw. Hier vertelt Dino over de nog steeds aanwezig corruptie en witwaspraktijken in Noord-Macedonië (overigens noemt hij het steevast Macedonië). Ook passeren we de 'Arc de Triomphe' van Skopje die toch aardig lijkt op die in Parijs, alleen dan de Madurodamversie. En als tekst staat er toch echt Macedonië en niet Noord-Macedonië 😏
Dan komen we bij het monstrueuze beeld van Alexander de Grote. Gister te zien op de video. En uiteraard mag ook een standbeeld van zijn vader, Filips II niet ontbreken. De laatste heeft Perzië (huidige Iran) nooit kunnen veroveren maar dat is Alex (wij noemen hem zo omdat we ons inmiddels zeer verbonden voelen met hem) wel gelukt! We worden hier echt bijna doodgegooid met beelden, de ene nog pompeuzer dan de ander. Elke straathoek, elke rotonde, beeld na beeld na beeld. Het overgrote deel van de beelden is onderdeel van 'Project 2014' dat de overheid in 2010 is gestart om de stad op te leuken. Het kon op veel tegenstand rekenen en veel van de plaquettes van de beelden zijn bekrast. En dit project heeft bijna een miljard euro gekost terwijl er veel armoede in het land heerst.
We wandelen over de bekende stenen brug (waar in vroeger tijden, tijdens de overheersing van de Ottomanen) veel openbare terechtstellingen plaatsvonden. Hier hebben veel mensen ‘hun koppie er niet meer bij gehouden’ zal ik maar zeggen.
Ondertussen wordt Renate weer continu gevolgd door een blonde trouwe lobbes.
Aan de overkant komen we in de Turkse bazaar, het oude centrum van Skopje. En dit is precies wat je kunt verwachten van een Turkse bazaar. Veel winkeltjes, veel eettentjes, een hamam, moskeeën etc. Veel nauwe straatjes maar een interessante geschiedenis. En uiteraard zijn er als gevolg van de Ottomaanse overheersing in het huidige Skopje nog veel invloeden uit deze tijd merkbaar.
Aan de voet van het fort is de tour klaar en we bedanken Dino en luisteren nog naar wat tips over ons verblijf de komende dagen bij het meer van Ohrid, onze volgende bestemming. We hebben genoten van de rondleiding en zijn veel wijzer geworden over Noord-Macedonië en Skopje.
We gaan lunchen in de bazaar bij een traditioneel Turks tentje en laten ons verwennen met allerlei lekkers (zie foto's hierboven). Wij verdenken Dino er van dat hij aandelen in dit tentje heeft (daar heeft hij ons eerder gerechten aangewezen en uitgelegd) maar dat gunnen we hem van harte.
De lunch is overdadig en we houden worstjes over. Die verdwijnen in de tas van Renate. Ze hoopt dat ze haar trouwe fan vanmiddag nog tegenkomt, dan krijgt hij de worst. We wandelen rustig terug naar het appartement om het tweede wasje erin te gooien. Het drogen van de was, aan een rekje op het balkon gaat hier echt als een jekko.
Omdat we tijdens de tour niet naar binnen konden in het gedenkhuis van Moeder Theresa willen we het nu graag verkennen. Maar helaas is het gesloten. Ook het oude station, dat nu een museum is en waar na een verwoestende aardbeving (in 1963) de klok stil is blijven staan op het tijdstip van de aardbeving en waarbij 80% van de stad is verwoest, is dicht.
Licht chaggy wandelen we via een supermarkt terug naar het appartement. Inmiddels kan ik wel een rustmomentje gebruiken en vlei ik mij neder in het heerlijke bed.
Aan het einde van de middag besluiten we nog even wat te gaan drinken en willen we het fort bezoeken. En wat denk je, ook dit fort gaat om 18.00 uur dicht en we zijn gewoon te laat. Wel spot ik nog een niet meer helemaal werkend kanon uit vroeger tijden. Maar ik zeg, doekje erover, beetje koperpoets erbij en het is weer als nieuw!
Dan maar aan de alcohol. Ik bestel mijn welverdiende Piña Colada en Renate start met een Blue Lagoon. De bediening is zeer vriendelijk en we bestellen nog een cocktail. Renate een Aperolspritsachtige cocktail en ik wil graag de zoetste van de kaart. En nou, dat heb ik geweten. Met Baileys, bananenlikeur, kokossap en ananassap. Het glazuur springt nog net niet van de tanden maar wat is ‘ie heerlijk!
Als we betalen, blijkt dat Renate iets te snel de cocktails naar binnen heeft geslobberd en ze is toch echt licht tipsy. We hebben veel plezier maar besluiten dat het verstandiger is om terug te keren naar het appartement. Weer krijg ik haar zover dat ze meegaat naar Burger King en ik ben helemaal in mijn sas. Het zit mij niet tegen!
Ik begeleid Drodro (dronken dropje) veilig naar het appartement waarbij we mooi op tijd gaan slapen.
Reactie plaatsen
Reacties
Blij dat jullie weer leuke verhalen posten.
Kijk er elke dag naar uit.
Fijne en veilige reis verder.
Jullie doen lekker mee met de alcohol. Geniet ervan.