Even de supertoerist uithangen

We besluiten dat we niet van ongebrande suiker zijn (het soort wat makkelijk smelt) en maken ons gereed om te vertrekken. Voor de zekerheid maar de wandelschoenen aan want de straten/paadjes zouden wel eens glad kunnen zijn/worden. We volgen de route en zien al snel het eerste mooie uitzicht. De bijbehorende kerk is nog dicht dus we lopen verder naar beneden door echt prachtige authentieke straatjes/paadjes richting het water. Ook horen we steeds meer Nederlanders om ons heen. Na 14 dagen Balkan valt het gewoon op, tot nu toe kwamen we amper Nederlanders tegen.

In de buurt van het water gaan we op zoek naar een ontbijttentje en we vinden er een, Kajche. En laat dat nu ook een de door de gids in Skopje aangeraden eetgelegenheid zijn waar we vanavond ook een vorkje gaan prikken. Toeval bestaat niet. En daarnaast is het zo'n beetje het enige tentje dat op dit moment open is en ontbijt serveert. We worden vriendelijk geholpen terwijl we binnen achter het raam zitten. Een oude baas is druk bezig om het terras aan het water droog te zemen. Ik kijk er wat meewarig naar gezien de voorspelde regen. Maar in de loop van ons verblijf blijkt dat de oude baas het goed gezien heeft. Het terras stroomt steeds voller met gasten en het blijft gewoon droog! Het uitzicht vanuit dit restaurant over het meer is prachtig en het ontbijt is heerlijk.

We vervolgen onze rondwandeling en komen op een prachtig plankier langs het water. Het is er nog rustig en ook hier is het uitzicht mooi. We schieten de nodige plaatjes en komen in een iets toeristischer gedeelte. Strandtentjes en strandstoelen langs het water op kleine strandjes. Maar alles bij elkaar prachtig.

We hobbelen door en gaan langzaam weer omhoog. We komen bij een prachtig kerkje (Kerk van Johan de theoloog, wie kent hem niet) waar het inmiddels behoorlijk druk aan het worden is. De locatie is ronduit prachtig en ook hier zijn veel fotogenieke momentjes.

Als we doorlopen, waarbij we nog steeds meer klimmen naar het hoogste punt van het dorp, komen we uit bij het fort. En ook dit is het bewonderen waard. En zoals bijna alles in deze omgeving betalen we 2,40 euro p.p. om binnen te mogen. De rest van de dag blijkt dit zo'n beetje het standaardtarief te zijn om iets te mogen bezichtigen.

Het fort is  een voorbeeld van een perfecte strategische ligging van een verdedigingswerk. En daar begint mijn militaire hart natuurlijk sneller van te kloppen. Het is al behoorlijk oud en is natuurlijk meerder keren verbouwd en uitgebreid. 

Ook hier is het uitzicht fenomenaal. En onze telefoons (die we gebruiken als fototoestel) klikken onophoudelijk. 

Nadat we uitgekeken zijn op het fort besluiten we de wandeling af te ronden en terug te gaan naar het appartement. En weet je wat, tot op dat moment nog geen drup regen gevallen. Dus alle 'nattigheid-tegenhoudende-attributen' waren niet nodig geweest. Jammer, ik had me erop verheugd om een gele poncho aan te doen. Maar het staat zo gek als het droog is.

We relaxen even maar al snel begint het bij Renate te kriebelen. Van als we er nu toch zijn moeten we ook echt nog wat andere zaken bekijken. De route langs het meer is snel geplot en we schuifelen het dorp uit met de waggie. Het is inmiddels behoorlijk druk met toeristen en de wegen staan behoorlijk vol/klem. Rustig vorderen we en gaan op weg naar de eerste locatie. Een grot. Die staat op Google keurig aangegeven maar als we van de grote weg af moeten, een behoorlijk smal en rotsachtig pad op rijden merken we al snel dat Google weer een grapje met ons aan het uithalen is. Die Google toch. Hier is helemaal geen grot! Dus op een vierkante centimeter de auto gekeerd (met een meer dan voortreffelijke gids Renate) en door. 

Volgende stop is een nagebouwd dorp op palen in het water. Het heet: Bay of Bones (Baai met botten) en dat moeten we natuurlijk zien. Ook hier is de entree, 2,40 euro p.p. Jullie hadden dat waarschijnlijk al geraden. Ze hebben op deze locatie dus vanuit de oudheid palen in het water ontdekt en daar is dit dorp op nagebouwd. De hutjes (gemaakt van leem en hout) zien er allemaal eender uit. Grappig detail is wel dat in het midden van de hut een luik zat. Hier kon een mand in het water neergelaten worden die dan even later vol vis weer werd opgehaald. Daarbij kregen echt kleine kinderen een touw om het middel zodat ze makkelijk weer opgehaald konden worden als ze onverhoopt in het water zouden vallen. Als ik dit aan Renate voorstel om dit ook bij haar te doen, gebaseerd op haar vallende verleden, wijst ze dit nuffig van de hand.

Na dit waterdorpje kachelen we nog even verder langs het meer. We zijn op weg naar Sveti Naum (Heilig Naum) waar een kerkje staat. Als we hier de oprijlaan oprijden ziet het er perfect onderhouden uit. Mooi groen, goed onderhouden en echt prachtig. Om te parkeren moeten we... inderdaad weer betalen.

We wandelen door de poort en worden onaangenaam verrast door het supertoeristische karakter van deze plek. Je kunt hier werkelijk alles. Varen, suppen, paardrijden, parasailen en dat allemaal voorzien van souvenir- en eettentjes. Er lopen ook hele busladingen met toeristen rond (wij houden niet van toeristen, maar we zijn natuurlijk zelf een uitzondering) en het geheel is te veel naar onze smaak. Maar we willen wel graag het kerkje zien. 

Nou dat kan, maar dan moet je wel eerst door een hotel/restaurant wat gewoon om het kerkje heen gebouwd is. Het kerkje is heel mooi net zoals de locatie maar wij gaan toch maar weer snel weg. Dit ook omdat in de verte een behoorlijk dreigende lucht onze kant op komt en wij voor het losbreken van het noodweer weer terug willen zijn in Ohrid. 

We rijden weer terug richting Ohrid en gaan op weg naar de laatste stop. Het momument voor de Nederlandse schrijver A. den Doolaard. En dan vraag je je natuurlijk af, huh, waarom heeft hij hier een momument? Nou, hij heeft heel veel gereisd door voormalig Joegoslavië en ook door Macedonië en daarover veel geschreven en naar verwezen in zijn boeken. En dit was voldoende aanleiding voor de Nederlandse Kamer van Koophandel hier in Macedonië om een monument aan hem te wijden. We schieten snel wat plaatjes en gaan op weg naar een bakkie. Dit drinken we in het übertoeristische deel van Ohrid. Hier is het echt mega, mega druk. En dus blijkt dat Ohrid geweldig mooi is, op een prachtige locatie ligt, maar al die toeristen... (nogmaals, dit geldt niet voor ons).

Als we in het appartement terug komen en even lekker willen douchen krijgen we een bericht dat er de komende twee uur geen water is. Er is een storing en er is dus geen stromend water. En dat vinden wij toch wat gek als we het uit het raam kijken en een meer zien met een megatriljoen liter water! Maar flexibel als we zijn accepteren we de situatie en gaan lekker stinkend (niet echt hoor) aan tafel voor ons diner. Als we terug wandelen is het zicht met de lichies aan echt mooi.