Terug naar het begin

Maar het zijn allervriendelijkste mensen die we alleen tegenkomen als ze buiten zitten te roken en dat doen ze geregeld. Met ze praten is lastig want vooral de opa en oma spreken geen woord over de grens. En bij vertrek krijgen we nog een koelkastmagneet :).

We vertrekken net iets voor 10.00u en rijden langs de noordkant van het meer van Ohrid. Onze eerste stop is een kerk in een grot in Radozda. Even lijkt het erop dat Google ons weer in het ootje neemt, er staan namelijk nergens bordjes en we rijden weer eens de bush bush in. Maar verhip, aan het einde van een rommelig en dichtbegroeid pad komen we toch bij het kerkje dat je met een trap omhoog kunt bereiken. De treden lijken wel voor kleine reuzen gemaakt maar ik red me er prima mee.

Daarna rijden we door. De grens naar Albanië passeren we met vlag en wimpel (en een vriendelijke glimlach inclusief 'Valamenderit' (dankjewel in het Albanees)) en niet lang daarna komen we in Prrenjas langs een stukje ‘street art’… een leegstaand gebouw met allemaal lieveheersbeestjes op de muren geschilderd. Schattig, maar we snappen niet zo goed dat het gebouw ook nog gewoon leeg staat. Maar ja, afbreken doen ze hier niet echt aan, in geen enkel land dat we deze vakantie bezocht hebben. Maar daarin spant Albanië toch wel de kroon. En laten we eerlijk zijn, waarom zou je het afbreken als je er ook geinige beesies op kunt macrameeën?

De volgende stop is het kasteel in Elbasan… correctie het betreft een klein stukje kasteelmuur dat overeind is gebleven inclusief klokkentoren. Het kasteelterrein achter de muur is volledig bebouwd en ziet eruit als elke andere redelijk slechte wijk. En in het midden staat de moskee van de (toenmalige) koning. Ze hebben hierbij lang over de naam van de moskee moeten nadenken en zijn uiteindelijk op het originele idee gekomen om het 'De moskee van de koning' te noemen. 

Maar wat ze daar wel hebben… is een heeeel schattig restaurantje met de naam Taverna Kala. Maar het interieur kun je gerust rommelig en een allegaartje noemen.  

De oudere eigenaar zegt weinig en is een beetje stug. We bestellen allebei een gerecht van de kaart. Maar krijgen er brood én salade bij. En als (gratis) toetje ook nog een mierzoet minitaartje en een appel met 3 pruimen. Buikje weer vol, en door.

We bevinden ons nog steeds in een glooiend landschap. We rijden na Elbasan in 1 slingerende streep naar Tirana. Als we de stad binnenrijden worden we verwelkomd door mooi beschilderde rotondes en wanden. Dat hadden ze niet speciaal voor ons hoeven doen, maar we waarderen het. 

Ook zien we - voor het eerst deze vakantie - opvallend moderne gebouwen.

Onze laatste accommodatie ziet er op de foto's luxe uit van buiten en van binnen. Het zit redelijk in het centrum van Tirana, maar als we dan de straat van het appartementencomplex in rijden, vragen we ons af of we wel goed zitten. Om ons heen is het weer bouwvallig. Maar het complex is inderdaad wel luxe. De auto moet met een autolift naar de parkeergarage 2 etages lager. En daar moet Harold met enige stuurmanskunsten de auto in een miniscuul plekkie zien te krijgen. Of is het andersom... is de auto gewoon te lomp voor zo'n vakje? Als Harold dit ziet, moeten eerst de leren racehandschoentjes uit de koffer worden gehaald, drinkt hij snel 3 Red Bulletjes (alsof hij daarmee Max Verstappen-achtige kwaliteiten krijgt) en doet hij nog even een meditatie om volledig ontspannen te zijn. Alsof dat lukt met 3 Red Bulletjes in je mik. Zie hieronder het resultaat.

 Ben blij dat hij rijdt, ik had opgegeven en had gewoon langs de straat geparkeerd. Harold kan zich nog net uit de auto wurmen.

Het appartement is mooi ruim en ‘Scandinavisch ingericht’ wat zoveel betekent als sober en vol met IKEA meubilair. Niks op tegen. Wel zijn er bouwwerkzaamheden aan de gang en het lijkt wel alsof ze bij ons binnen op de muur aan het hameren zijn…

Een uurtje later gaan we de stad in, naar Bunk’art 2. Een van de twee musea in de stad die vertellen over de terreur tegen de eigen bevolking in Albanië. En dan vooral in de periode na de tweede wereldoorlog. Hierbij werden de grenzen potdicht gehouden. Er konden wel mensen in (alleen die echt van nut waren) maar de eigen bevolking mocht er niet uit. En daar was het hele land op ingericht, compleet met ondervragingen, afluisterpraktijken, martelpraktijken etc. Een beetje Oost-Duitsland, Stasi-stijl zal ik maar zeggen. En dit heeft nog tot in de jaren '90 geduurd. Onvoorstelbaar voor ons.

Het museum bevindt zich op de plek waar vroeger alles daadwerkelijk plaatsvond, onder het gebouw van het ministerie van Binnenlandse zaken. De ondergrondse gangen en kamertjes/cellen zijn nog intact gebleven.

Ik merk dat we er van onder de indruk zijn. Waarom zou je dit doen tegen je eigen bevolking? Dit alles onder het dictatorschap van Enver Hoxha. Gruwelijk. 

Na dit bezoekje sluiten we de dag af met een lichte maaltijd. We vallen met de neus in de boter tijdens de Happy Hour (= goedkoop) van een duur uitziend hotel. En het smaakt goed. We hobbelen terug naar het appartement en sluiten de dag af met een spelletje.

Hieronder de route die we vandaag hebben gereden.