Hallo zeg, of dat even vroeg opstaan was vandaag! Om 03.15u gaat ons wekkertje en gaan we aan de slag zodat we om 04.00u in het busje (ja hoor, busje komt zo) zitten dat ons van het hotel naar Schiphol brengt. We zijn gelijk scherp en staan om 03.50u te trappelen van ongeduld bij de balie waar we onze ontbijtdoosjes scoren. Een bolletje, wat yoghurt een sjuutje (OJ, sinasappelsap, jus d'orange), een mandarijntje en een banaan.
Prima geregeld. Als we in het busje stappen zijn we niet de enige vroege vogels. Een luttele 10 minuten later staan voor de ingang van Schiphol. We zetten de pas erin en gaan rappieklap naar de security. En zoals een aantal vaste lezers weten hebben we altijd wel 'een dingetje'. En ja hoor, ook nu wordt ons zwarte kleine koffertje op de loopband gedirigeerd naar de 'dit-is-een-foute-boel-mensen'-kant. Met het angstzweet dik op het voorhoofd maken we ons koffertje open en haalt de securitymeneer een 'verdacht pakketje' met op hasj gelijkende mooie rechthoekige blokjes eruit. Pfew, wij slaken een zucht van verlichting en de securitymeneer lacht met ons mee. Het is ons spelletje Regenwormen! Maar hij moet het doosje toch nog even testen op verboden middelen. We ondergaan het gewillig, we willen namelijk geen spatjes maken en vanmiddag in de sneeuw liggen. Test geslaagd, we kunnen door.
We lopen door een ontwakend Schiphol waar de meeste restaurants/tentjes nog gesloten zijn. Ik heb wel behoefte aan een bakkie zwart goud maar de rijen bij de enige tentjes die open zijn, zijn lang. Dus we besluiten dat we het maar bij water laten.
We zijn ruim op tijd bij de gate (D81, holy crap, echt het uiteinde van Schiphol). We gaan rustig zitten en wachten op onze beurt. Onze reisleider (aka Renate) heeft stoelen op de eerste rij geboekt en we hebben priority boarding. Oftewel lekker als eerste naar binnen! We voelen ons best wel een beetje VIPPY's!
We vliegen vandaag met Transavia naar Kuusamo en worden alleraardigst welkom geheten door het cabinepersoneel. Onze piloot is een vrouw en als ik daar quasi geschrokken over doe, kan ik een dodelijke blik van Renate krijgen. We installeren ons en zien een hele volksoptocht aan ons voorbijtrekken. Tsjonge, jonge wat gaan er veel mensen in 1 vliegtuig. En die willen allemaal vrijwillig naar de kou? Bikkels!
De vlucht duurt 2 uur en 40 minuten en verloopt voorspoedig. Ergens onderweg zijn we een uur kwijtgeraakt, want het is hier gewoon een uur later dan in Nederland. Als we op Kuusamo Airport (nou ja airport, airportje is passender) landen zien we dat alles heerlijk wit is. En ja hoor, first in, first out. Wij staan al bij de bagageband en hebben beiden getoiletteerd als de rest van de passagiers aanschuift. We wachten braaf op onze koffers. We wandelen de aankomsthal uit op zoek naar onze transfer. Het is een mierenhoop van mensen in de hal en we zien ook meerdere mensen een bordje 'Voigt' (onze reisorganisatie) omhoog houden. We moeten kruip-door-sluip-door door de menigte en nadat we bij het derde verkeerde bordje aankomen, doen we maar even navraag. Er staat helemaal niemand in de hal op ons te wachten! We worden naar buiten gedirigeerd en moeten maar even kijken of daar iemand staat die ons transfereert. Dit kleine obstakel wordt vast goedgemaakt met een mooie limo met winterbaaaandjes maar het blijkt een touringcar te zijn. Er gaan namelijk nog behoorlijk wat meer Nederlanders mee naar Iso Syöte. Een heule grote-mensen-bus vol.
Voordat we instappen, maken we een eerste selfie! En zoals jullie kunnen zien is het afvallen (een van mijn doelen als pensionado) nog niet echt gelukt.
We installeren ons in de bus en vertrekken om 10.45u (Lapse tijd) naar het hotel. Alles is wit en ook de wegen liggen behoorlijk vol met aangestampte sneeuw. Maar dat deert onze eigen Finse variant van Max Verstappen niet. Hij rijdt behoorlijk door en gaat zelfs zo hard dat hij de personenauto's achterop rijdt. Gelukkig, tot onze opluchting, besluit hij niet in te halen en zijn snelheid wat aan te passen. Een keer voelen we dat de busbanden een beetje grip verliezen, maar Finse Max past braaf zijn rijgedrag aan zodat dit niet weer gebeurt. De omgeving en wegen zijn werkelijk prachtig! Hier ligt al wel een beetje sneeuw op de bomen langs de weg.
Na ongeveer 1,5 uur rijden komen we aan op de plaats van bestemming. Hotel Iso Syöte in het gelijknamige gebied Iso Syöte. Het is een prachtig hotel boven op een flinke molshoop (423m hoog). Op de foto links de opgang naar de receptie, op de foto rechts een aantal bungalows voor 6 personen (nee, zoveel persoonlijkheden hebben wij niet bij ons).
Onderweg bekokstoven we een slim plan: Renate checkt in, ik doe de koffers. Dus zodra de busdeuren opengaan duwt ze iedereen nietsontziend aan de kant en sprint ze de bus uit. Natuurlijk is ze als eerste bij de receptie. Ik sleur de koffers omhoog naar de ingang en als ik boven ben komt Renate alweer naar buiten... Om te vertellen dat de koffers weer terug kunnen DEZELFDE bus in die ons naar onze blokhut zal brengen. Zonder mopperen sleep ik ze weer naar beneden wachten we op de overige blokhutgangers.
Renate kijkt nog even rond in het hotel en concludeert dat 'creatief met rendier' hier als hobby goed wordt beoefend. Zie toiletrolhouder en jassenhaak hieronder. Maar we vinden overal geweien terug in het hele hotel en ook in onze hut.
Om 13.00u zijn we in onze blokhut. We hebben geluk, van dit type blokhut ligt de onze het dichtst bij het hotel. Maakt ons niet minder zielig hoor, blijft nog steeds heel sneu voor ons dat we ons een weg moeten ploegen naar ons ontbijt en diner in het hotel. Maar waarom hebben we dan gekozen voor een hut? Nou, we hebben hier meer ruimte, EN een tafel, EN een lekkere stoel EN ook nog eens een bank. Dat hebben al die hotelkamers niet. En aangezien het hier overdag 'maar' 7 uurtjes licht is, denken we dat we ook wel wat uurtjes in de hut doorbrengen. Het interieur is erg knus en rustiek en het uitzicht is prachtig. Op onderstaande foto is het linkerdeel waar wij verblijven.
Nadat we de koffers hebben uitgepakt en even een cup-a-soup hebben weggekopt kleden we ons lekker dik aan en gaan we de omgeving verkennen. En hier zien we dan een mooi fenomeen wat ze 'Marshmallow bomen' noemen. De bomen zitten onder onder zo'n dikke laag sneeuw dat deze vastvriest aan de takken.
Het is hier werkgelijk prachtig met een skipiste naast het hotel waar de jonge kids met ware doodsverachting al snowboardend van de helling en verschillende schansjes af denderen. We kijken vol bewondering toe en besluiten ons daar maar niet aan te wagen.
We nemen een lekker bakkie koffie met wat lekkers in de hotelbar. Mijn (soort) taartje is gevuld met seabuckthorne (duindoornbes) en dat is goed om geprobeerd te hebben. Renate gaat voor de veilige keuze en kiest voor een pecannotentaartje. We gaan het maar niet over de prijzen hebben hier, maar ach, nu doe ik het toch. Ik hou het op 1 woord: Duah!
Na onze kleine verpozing wandelen we terug naar onze hut. Onderweg besluit Renate dat het nu al tijd is om een sneeuwengeltje te maken, anders vergeet ze het met haar gatenkaashoofd. Zie hieronder het resultaat van mijn engeltje dat een sneeuwengeltje maakt.
We hangen een aantal uurtjes in ons huisje en bereiden ons voor op de wandeling terug naar het hotel en het hopelijk heerlijke diner. Er staat vast rendier op het menu... Laat Rudolph (die samen met zijn vriendjes hierboven op de foto staat) het maar niet horen!
Om 18.30u schuiven we aan voor een heerlijk buffet. Het eten dat aangeboden wordt is gevarieerd en de salades kunnen de goedkeuring wegdragen van Renate, kameraad specialist op het gebied van salades. We zien buiten de stuifsneeuw voorbij komen en het ziet er echt feeëriek uit in het donker. Nog even wat fotookes getrokken van de ingang van het hotel in het donker en weer zo'n marshmallow boom.
Na een heerlijke maaltijd schuifelen we in alle rust naar onze blokhut waar we ons gereed gaan maken voor een spelletje memory (waarvan Renate denkt dat het appeltje-eitje gaat worden, maar daarover morgen meer) en dan heerlijk op tijd naar bed!
Huvää yötä!
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een mooie witte wereld. We kunnen alleen de sneeuwengel niet bekijken. Video staat op privé. Nog veel plezier samen
Wat ontzettend mooi!! De sneeuwengel is niet te bekijken (staat ingesteld op privé)
Ziet er prachtig uit allemaal
Wat een prachtige omgeving! Geniet er heerlijk van samen.
Prachtig hoor!
Wat een prachtige engeltjes! En weer een geluksvogels jullie met het huisje dat het dichtste bij staat.. Overigens wel een goed idee om niet te gaan snowboarden, dan hadden we vast weer over blauwe plekken/valpartijen kunnen lezen.