Vandaag zijn we vroeg opgestaan. WAAAT? Vroeg opstaan op vakantie? Waarom zou je jezelf dat aandoen? Nou, omdat vandaag de First op het programma staat. En zoals inmiddels wel duidelijk is, heeft Renate haar voorbereiding weer tot Olympische proporties verheven. Zij weet dus dat het 's middags heiig wordt en dat er kans is op regen en onweer. Bovendien moeten we eerst nog een uur en een kwartier rijden naar Grindelwald. Een naam die trouwens best wel doet denken aan Harry Potter. Dus geen getreuzel. Om 7.00 uur gaat de wekker en om 7.40 uur zitten we al fris en fruitig in de auto. Nou ja... vooral fruitig. Fris moet op dat tijdstip nog even op gang komen. Het is heerlijk rustig op de weg en we zoeven ontspannen richting Grindelwald. Want, we willen de drukte van al die andere toeristen voor zijn vandaag.

Vannacht koelde het gelukkig af naar zo'n 20 graden en we hebben allebei best aardig geslapen. Het scheelt echt wel dat we gisteren nog van kamer zijn gewisseld. Deze heeft twee openslaande deuren waardoor de koelere lucht tenminste een beetje naar binnen wil. De vorige kamer had daar duidelijk geen zin in en het is maar de vraag of zo'n binnenplaats ook echt afkoelt.

Na een rusteloze nacht van mijn kant (geen echt aanwijsbare reden, behalve misschien mijn onderbewustzijn dat alvast protesteerde tegen 37 graden van de komende dag) is vandaag de laatste transfer richting het einde van de vakantie. Op vrijdag rijden we terug naar Nederland en tot die tijd verblijven we 3 nachtjes in Bern. En dat gaat geen makkie worden, want er worden uitzonderlijk hoge temperaturen verwacht. Oplopend tot 37 graden. Dat is geen vakantie meer, dat is een auditie voor Expeditie Robinson: Sauna-editie. Dus alle anti-smeltmaatregelen zullen uit de kast moeten worden getrokken. Zie hier de waarschuwing die in de lift hangt in ons laatste appartementencomplex.

Ik lag gisteravond al vóór 21.00 uur voor pampus en vanmorgen werd ik zowaar weer fris en fruitig wakker. Dat is maar goed ook, want het programma van vandaag liegt er niet om. Er wordt opnieuw ruim 30 graden voorspeld en we hebben inmiddels geleerd dat je in Zwitserland óf vroeg op pad moet óf je rond het middaguur langzaam verandert in een dampende kaasfondue. Vandaag staat de Pilatus op het programma, een berg die zo'n 1500 meter boven Luzern uittorent. Om 7.45 uur zitten we aan het ontbijt en om 8.30 uur fietsen we richting station. We hebben voor vandaag een Goldene Rundfahrt geboekt. Alleen de naam klinkt al duur. En dat is hij ook.

Na een onrustige nacht van beide kanten (waarbij mijn gesnurk wederom een niet te onderschatten bijdrage leverde) zijn we toch op tijd wakker. Inmiddels zijn we doorgewinterde hotelverhuizers, want binnen 45 minuten staan we volledig bepakt naast Odin. En het moet gezegd worden – even héél hard afkloppen – we zijn deze vakantie nog geen enkele keer iets vergeten. Dat is voor ons ongeveer net zo bijzonder als een filevrije A1. We nemen afscheid van gastvrouw Vroni en beginnen aan de Grand Tour door Zwitserland. Een route langs de mooiste wegen en plekjes van het land. Wij rijden onderlangs de Bodensee en pakken vandaag het deel via Appenzell, Arbon, Schaffhausen en Zürich richting Luzern.

Wat zullen we vandaag eens gaan doen, nu we Vaduz ook al van ons Europese-hoofdstedenlijstje hebben kunnen afstrepen? Gisteren hadden we nog het wilde plan om te gaan fietsen. Ik was al fanatiek routes aan het uitzoeken. De temperatuur zou opnieuw ruim boven de 30 graden uitkomen, dus dan maar lekker in de bossen fietsen. Komoot wist weer een paar fraaie routes te vinden. Niet eens zo ver weg, maar wel met klimmetjes van ruim 10% en in totaal meer dan een kilometer aan hoogtemeters. Dat betekent dus nog steeds klotsende oksels. Ach... waarom zouden we niet gewoon met de auto gaan en héél hard denken dat we eigenlijk aan het fietsen zijn? Schijnt ook calorieën te verbranden. Om 10.00 uur is het al 26 graden en we zijn het roerend met elkaar eens: dit is een uitstekende beslissing. Terwijl wij ontspannen omhoog zoeven, zien we onderweg sportfietsers puffend en zwetend de berg op ploeteren. Wij rijden ze zwaaiend voorbij met de airco op standje Noordpool.

Na een heerlijke nacht slapen staat Renate alweer ruim op tijd naast mijn bed te trappelen. "Gaan we al?" ... "Gaan we al?"

Ik begin de dag met een wandelingetje door het parkje om de hoek. Harold is met geen stok mee te krijgen. En daarna ben ik ook nog zo lief dat ik wéér een cappuccino voor hem regel. Echt, ik ben een echtgenoot uit duizenden.

Na een heerlijke nacht slapen – tenminste, voor mij – gooit Renate vanochtend hoge ogen op de romantiekladder. Terwijl ik nog even mag blijven liggen, gaat zij naar de warme bakker om speciaal voor mij een heerlijk ontbijtje te scoren. Alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt ze even later ook met een verse cappuccino. Op dat moment weet ik het zeker: de liefde van de man gaat inderdaad door de maag. Al helpt een goede cappuccino ook een heel eind.

Vandaag is weer een reisdag. Op naar de eindbestemming van de Romantische Straße: Füssen. Tot onze eigen verbazing hebben we het eigenlijk prima naar onze zin gehad in de 2.0-versie van ons Duitse F1-hotel met de illegaal afgetapte gang-airco. Je gaat vanzelf gehecht raken aan een plek waar een verlengsnoer het verschil maakt tussen slapen en langzaam garen.

Ik heb vannacht heerlijk geslapen. Renate wat minder. Blijkbaar is de Duitse luchtkwaliteit niet bepaald bevorderlijk voor mijn vermogen om níét te snurken. "Ich bin unschuldig," probeer ik nog. Dat klinkt overtuigend, totdat ik eraan toevoeg dat ik zelf nergens last van heb gehad. De rechter zou daar korte metten mee maken.

Vanochtend ging de wekker al om 7.30 uur. Op vakantie. Dat zou eigenlijk verboden moeten worden. Maar ja, volgens het hotel moet je vóór 9.00 uur ontbeten hebben. En aangezien we daar ook nog extra voor betaald hebben, vonden we dat we die investering toch maar moesten verzilveren.