Op de sneeuwbrommer

Ondanks dat de eerste nacht altijd wat onwennig is in een ander bed, hebben we genoten van de enorme stilte om ons heen. Wel word ik regelmatig een halve meter in de lucht geslingerd als Harold zich omdraait in bed. De buren in ons aangrenzende huisje kunnen wel enorm veel lawaai maken, maar daar was gisteravond en vannacht geen sprake van.

Vanmorgen was het om 7.30u al licht buiten, maar ook heel bewolkt. Er is gisteravond en vannacht nog een laagje sneeuw bij gekomen. Vlak voordat we gaan ontbijten, wandel ik een klein rondje langs diverse bungalows en probeer ik de verschillen te ontdekken in de bouw. Nou, die zijn er dus niet aan de buitenkant!

Om 9.15u ploegen we ons een weg door de sneeuw, er is wel 5 cm extra dus dat maakt het extra zwaar ;o). We hebben een tafeltje aan het raam en buiten zien we dat de zon een amechtige poging doet om door te breken. En af en toe lukt dat ook en trekt de mist snel weg... om even later weer terug te keren. 

Het ontbijtbuffet is uitgebreid en vers en het smaakt heerlijk. Er liggen allemaal onbekende dingetjes op het buffet en ik probeer van alles uit, onder andere een bietenbal en een traditioneel Fins pasteitje. Zelfs Harold, die van huis uit toch wel wat traditioneel eet, waagt zich aan dit Karelisch pasteitje. Volgens ons was deze gevuld met rijst, maar het kan net zo goed aardappel zijn geweest of elke andere inheemse vrucht, groente of vleessoort. Hoe dan ook, het smaakte best.

Na het ontbijt nog even terug naar de hut en daarna is het tijd voor onze eerste 'activiteit', de introductie van de sneeuwscooter. Dat is weer iets waar Harolds hartje sneller van gaat kloppen. Geef die man iets om gas mee te geven en zijn humeur klaart zienderogen op. We melden ons op tijd bij de receptie en staan daar met nog zo'n 20 andere Nederlandse toeristen waaronder Paola en Jens. Deze twee hadden we ook al gezien in het vliegtuig. We dachten moeder en zoon, maar het is tante en neefje. En het neefje heeft voor zijn 18e verjaardag een snoepreisje van tante Paola gekregen. Doe mij zo'n tante! We gaan die twee de komende dagen nog wel meer tegenkomen want we kwamen erachter dat we een aantal dezelfde excursies hebben geboekt. Gezellig!

We worden meegenomen naar een ruimte die volhangt met alles wat je nodig hebt om jezelf te beschermen tegen de kou. Het voelt als in een winkel waar je mag shoppen zonder te betalen. We krijgen laarzen (2 maten groter dan je eigen schoenmaat), sokken (voor over je eigen sokken), een thermo-overall, wanten, balaklava (nee, dus niet baklava, de Turkse lekkernij) en een helm. De thermo-overall gaat gewoon over je skibroek en winterjas aan. We worden allerschattigste Teletubbies in het zwart.

Daarna lopen we naar de sneeuwscooters en krijgen we uitleg van Finse Nederlander of Nederlandse Fin, we hebben het niet gevraagd. En hij doet de uitleg in het Engels want we hebben 1 Italiaanse in de groep. En haar Nederlands is goed afwezig zullen we maar zeggen. Na een kwartiertje uitleg over wat je vooral NIET moet doen, mogen we opstappen en vertrekt de karavaan. Voorzichtig natuurlijk, iedereen moet nog even wennen. En ik zit achterop te zuchten, kreunen en te piepen omdat ik het best eng vind. Maar ik wil dit zelf ook graag, dus ik zet door. Ik merk de hele rit dat Harolds vingers jeuken om die gaskraan eens even lekker open te draaien maar we kunnen niet sneller omdat we netjes in de rij moeten blijven met 20 meter afstand op onze voorganger. Maar als er dan een stukje diepe sneeuw is, grijpt Harold zijn kans en gaat hij kraaiend van plezier door de diepe sneeuw. Zucht. Inmiddels is de lucht helder en genieten we van de mooie uitzichten onderweg.

Na een half uurtje zijn we alweer terug bij de sneeuwscooter garage en is het voor vandaag weer gedaan met de pret. Maar we mogen deze week nog vaker met de sneeuwscooter, dus dan volgen er nog wel meer beelden. Daarna mogen we alle kleding (op de helm en balaklava na) meenemen naar onze eigen hut en trekken we onze eigen sneeuwstappers weer aan om een wandeling van 2km naar het dal te maken. En aangezien deze route nogal wat steile stukjes heeft, besluiten we dat we retour gaan met de bus. Het is rustig in het dal en op de piste. Hier hebben we wel een mooi uitzicht op 'ons' hotel op de top. We gaan naar de plaatselijke supermarkt waar je naartoe kunt om 'vrijwillig' een rib uit je lijf te doneren als je boodschappen doet. Volgens mij hebben we 3, misschien 5 items in het mandje en moeten we 55 euro aftikken. In het nabijgelegen restaurantje werken we een lunch naar binnen en daarna gaan we op zoek naar de bushalte. 

Bij de bushalte worden we gepasseerd door een hondeneigenaar met zijn mini-husky Potto (wat zoveel als aardappel betekent). Zo'n exemplaar (van het type Pomsky) wordt maximaal 9kg zwaar. En Potto is cuter dan cute! En duah! Ik ben wel zo brutaal om te vragen hoeveel zo'n hond nou kost... €3.500 is het antwoord.

De bus is netjes op tijd en binnen 5 minuten zijn we alweer boven bij het hotel. De zon schijnt nog volop, dus we gaan naar de skywalk van het hotel om even te genieten van het uitzicht. Zoals je kunt zien, hebben wij bofbipsen hier boven voldoende sneeuw, dat is beneden in grote delen niet het geval.

De rest van de middag trekken we ons terug in de hut om te relaxen. Als de avond valt, genieten we van een mooie zonsondergang.

In de avond zitten we volgens verschillende apps midden in het noorderlicht. We wandelen nog een eindje richting het donker want daar zou volgens het hotelpersoneel het noorderlicht mooi te zien moeten zijn, maar helaas is het daarna te bewolkt om het noorderlicht te zien. Maar ach, het blijft een mooi plaatje met die besneeuwde bomen...