Na een enerverende ervaring met het noorderlicht was het best lastig om in slaap te komen. Dat we een beetje als een ijsblokje het bed in gingen werkte ook niet echt mee. En toch werden we vanmorgen wakker, wel weer op tijd, met een heerlijk gevoel. Noorderlicht gezien, check!
Vandaag staan er twee activiteiten activiteiten op het programma. In de ochtend naar de Pytky ranch waar ze rendieren hebben en in de middag met een georganiseerde sneeuwschoenwandeling mee.
We wilden liever zelf de ranch met rendieren bezoeken dan met een georganiseerde excursie mee. Vooral omdat de excursies toch wel behoorlijk aan de prijs zijn (€115 p.p.). Maar om er te komen hebben we wel een taxi nodig, een wandeling van 5km naar beneden gaat misschien nog, maar 5km omhoog met een hoogteverschil van 200 meter... nee dankjewel.. Dus het taxibedrijf gebeld en na een prima ontbijt werden we om 10.00u opgepikt bij het hotel door dezelfde chauffeur die ons gisteren terugreed van de husky's. Renate belooft een kort ritje van 5km en terwijl we wegrijden zie ik de taximeter behoorlijk snel oplopen. Voordat we onder aan de heuvel zijn hebben we al bijna 15 euro op de teller staan. En we zijn er nog niet...
Gelukkig hoeven we inderdaad niet zo heel ver en zijn we om 10.15u op de plaats van bestemming, €20 lichter. We lopen het terrein van de ranch op en zien bij de ingang een bord met de openingstijden, iedere dag geopend van 10.00u tot 16.00u. Dus we spreken met de chauffeur af dat ze ons om 11.30u weer oppikt. Tenslotte kunnen we altijd in het bijbehorende café even opwarmen mocht het te koud zijn (en dat is het met -12!).
Als we het terrein op lopen, is het er verdacht stil. We kijken om ons heen en proberen ergens rendieren te ontdekken. Of mensen te ontdekken die de verwarming in het cafeetje aan kunnen doen en een lekker bakkie kunnen serveren. Maar je raadt het al, geen mens te bekennen. Dus we checken nog een keer het bord bij de ingang en het staat er echt: iedere dag geopend van 10.00u-16.00u.
Dan maar op zoek naar de rendieren. Wij hopen op Rudolph, Dasher, Dancer, Pranger, Vixen, Comet, Cupid, Donner en Blitzen. Maar er zijn er 'helaas' maar twee.
Ze zijn allerschattigst maar zijn absoluut op geen enkele wijze geïnteresseerd in ons. Ze zijn vooral op zoek naar eten en dat is natuurlijk veel fijner dan twee van die 'bloody tourists' die ook nog niet eens eten bij zich hebben!
Aaien lukt ook niet en we weten niet of we zo maar de omheining in mogen. Dus dat doen we ook niet. Als we wat beter kijken zien we dat 1 van de twee rendieren ook nog geniet van andere 'substanties'. Dus deze krijgt van ons als snel de naam Pablo Escobar.
En zoals je kunt zien, heeft 'ie ook wel grote pupillen en kijkt hij wat wild uit zijn ogen.
De rendieren hebben een beetje 'lullige' geweitjes. Maar dat komt omdat ze elk jaar hun gewei verliezen zodat er weer een nieuw gewei kan aangroeien. Aaaah, vandaar die vele geweien in het hotel!
En wij maar denken dat vele rendieren hun leven hebben gelaten voor de decoratie van het hotel. Anderzijds, het grootste aantal rendieren is inderdaad voor de consumptie, de rest wordt ingezet om luie toeristen voort te trekken.
Ook zien we een ijswak waar je heerlijk in af kunt koelen na de plaatselijke sauna. En dat had ik natuuuuurlijk graag willen uitproberen. Maar ja, er was geen personeel om ons te begeleiden dus dit ging 'helaas' niet door ;-)
Na 20 minuten rondlopen, koukleumen en geen kans op een warme ruimte of bakkie besluiten we de taxi te bellen om ons op te pikken. Terwijl we wachten is het mijn kans om eindelijk een echt mooie sneeuwengel te maken. En dan doe ik dat natuurlijk ook met serieuze precisie!
En zoals jullie op onderstaande foto kunnen zien is het een mooie engel geworden. "Wel met behoorlijk dikke billen" kan Renate niet nalaten te zeggen.
De taxi is er gelukkig echt snel en we zoeven weer terug naar onze blokhut. Ook nu tikken we weer €20 af. Maar ja, ons Zwollywooders bint zuunig, dus ipv €230 kost ons dit tripje 'slechts' 40 euro. Wie zegt dat we niet slim zijn?
Terug in de blokhut is het relaxtijd. Die is hard nodig omdat ons een pittige uitdaging staat te wachten met de sneeuwschoenwandeling.
Omdat Renate nog wat extra slaap in moet halen van vannacht doet ze even een hazenslaapje. En volledig fris en fruitig komt ze weer 'boven water'. We zijn er klaar voor, drinken nog even een lekker bakkie in het hotel en zijn dan klaar voor de 'uitdaging der uitdagingen'. En de angst voor wat er komen gaat zit ons goed in de knietjes. Dit komt vooral door goede vriendin Hennie die vorig jaar deze activiteit heeft gedaan en daar tot op de dag van vandaag nog nachtmerries over heeft. En omdat mijn kuitblessure nog niet helemaal meewerkt zie ik deze activiteit met angst en beven tegemoet..
We krijgen een keurige uitleg over de sneeuwschoen (door sommigen ook wel 'het' martelwerktuig van de 21e eeuw genoemd), hoe deze te gebruiken en hoe ermee te lopen.
Het aantrekken gaat soepel en ook het weglopen valt helemaal niet tegen. We hebben twee gidsen (een voor en een achter) en we gaan gelijk de heuvel op, in de diepe sneeuw. En alhoewel het wennen is, is het best te doen. Het gevoel is dat we hier geen nachtmerries aan over houden... ;-)
We lopen om de heuvel en komen boven onze blokhut uit. Een prachtig uitzicht ontvouwt zich voor onze ogen. Renate is als een husky zo enthousiast over de mooie luchten en maakt daar heel veel foto's van.
We wandelen door en ik probeer regelmatig 'off track' te gaan om de werking van de sneeuwschoenen te testen. En dat lukt vrij aardig al zeg ik het zelf. Onderweg krijgen we veel informatie over het wildleven, het nationale park en de omgeving van ons hotel. Erg interessant en informatief. Renate valt af en toe om en moet zichzelf uit de diepe sneeuw weer rechtop zien te krijgen, tot grote hilariteit van de andere wandelaars. Maar anderzijds stapt ze ook door als een echte professional.
Na een 45 minuten lopen hebben we pauze en wordt er warme bessensap met koekjes rondgedeeld. Heerlijk kneuterig en erg lekker. De jongste gids laat in de sneeuw, hij noemt het zijn eigen whiteboard, zien hoe de verschillende sporen van het wild eruit zien. Zo zien we het verschil in grote en diepte van sporen tussen een vos, wolf, veelvraat (Wolverine genoemd in het Engels), konijn, hermelijn, eland, rendier, beer en nog een paar inheemse dieren. En omdat de beer op dit moment in winterslaap is kunnen we het niet laten om te vragen of we een slapende beer even mogen porren.
En dat porren mag dus niet. De meeste diersoorten zijn beschermd en helemaal in het Nationale Park. We wandelen door richting de top van de heuvel met wederom een prachtig uitzicht.
Als we bijna beneden zijn laat de gids nog even zien hoe je kunt schuilen onder een besneeuwde dennenboom (of is het een spar?). Hij vertelt daarbij dat militairen in Finland dit ook aangeleerd krijgen bij hun militaire training.
Beide gidsen hebben een heel goed gevoel voor humor en wij kunnen dat zeer waarderen. Net zoals we de Finnen hebben leren kennen als aardige en zeer bescheiden mensen. Een met de natuur en daar kunnen wij nog wat van leren.
We zijn rond 15.45u terug, trekken de sneeuwschoenen uit en lopen de eerste passen daarna of we nog sneeuwschoenen aan hebben. Als twee lamme eenden waggelen we terug naar onze blokhut. Wij vonden het een zeer leuke activiteit en hebben genoten van de wandeling. Het was weer een prachtige dag in Iso Syöte!
Reactie plaatsen
Reacties
Ondanks de voorspellingen, makkie voor jullie😜