Hop hondje, hop!

We ontbijten relatief vroeg (om 8.30u), want voordat we onze geplande activiteit ondergaan om 13u, willen we nog even een (zelluf in de supermarkt gekochte) lunch in het huisje naar binnen snavelen.

Na het ontbijt maken we een mooie ochtendwandeling over de spits van de berg en komen we bomen tegen die er nog meer marshmallow uitzien dan die we tot nu toe gezien hebben. Als Harold vannacht weer snurkt, ga ik wel in zo'n boom slapen (zoek Renate op de tweede foto!).

Misschien wordt het voor jullie lezers wel saai, al die foto's van bomen onder het sneeuw, maar wij kunnen er geen genoeg van krijgen. En natuurlijk volgen we netjes de borden met vollllledig onbegrijpelijke  teksten, zoals hieronder: Huippupoiki! We denken dat het iets is met wandelen, pas op voor de gladheid, wolven en beren of zo.

En je kunt maar beter de route volgen, want zodra je ook maar een halve meter van de gebaande paden afwijkt, zit je tot bijna je kruis in de sneeuw. Zie daar maar eens uit te spartelen (en ik kan het inmiddels ook weten! 😰). Gelukkig was Harold niet  in de buurt op dat moment, dus ook daarvan zijn geen grappige beelden. Jammer hè?

Dit mooie heldere weer belooft iets of zelfs veel goeds voor de kansen op het noorderlicht vanavond. Maar ja, net zoals in Nederland kan het weer hier ook redelijk snel omslaan. Maar we blijven optimistisch! Na zo'n 3,5 km ploeteren door de sneeuw, pakken we een kopje koffie in het restaurant van het hotel. Het is hier al met al nog niet eens zo heel druk met toeristen, vanaf a.s. weekend hebben de Finnen vakantie, dus dan verwacht het hotel enorme drukte. 'Gelukkig' maken wij dat vanaf zondag niet meer mee.

Nog voordat we vertrekken voor onze excursie, merk ik dat mijn snowboots nu al het loodje hebben gelegd. Ze waren nog nieuw toen ik ze meenam! Zo zien jullie maar weer onder welke erbarmelijke omstandigheden wij ons hier bevinden en hoe ontzettend zwaar wij het hebben, zelfs de snowboots geven het na een paar dagen al op. Gelukkig hebben we nog de oversized laarzen van het hotel en ik heb nog mijn 'gewone' wandelschoenen mee. Dus nee, jullie hoeven geen schoenen naar Lapland te sturen!

Om 13u is het dan echt zo ver. We worden met een busje naar de husky farm gebracht, waar maar liefst 93 husky's ons onder luid geblaf opwachten. We krijgen eerst instructies en daarna mogen we naar de sleeën. Ook wordt ons verteld dat de honden gisteren een rustdag hadden en extra voer hebben gehad. Dus ik weet meteen dat ons nog wel wat te wachten staat...

Harold en ik krijgen de laatste slee. De honden zijn enorm onrustig en kunnen niet wachten tot ze mogen trekken. Zodra we aan de beurt zijn, gaat het dan ook echt los. Ze rennen dat het een lust is... en onderweg wordt er al rennend gepoept en geplast. En naast scheten is die verse poep goed te ruiken! Als we de poep en scheten van de honden van onze eigen slee niet ruiken, dan is het wel de poep van de 42 honden van de sleeën voor ons. Toch genieten we van de tocht. Helaas daalt het tempo ondanks onze luide aanmoedigingen al snel en raken we steeds meer achterop van de groep. Ik zit gerieflijk voorin de slee, Harold staat achterop en is de bestuurder. Als we heuvelop gaan, moet Harold mee steppen. Dus dat doet hij dan ook fanatiek... met als gevolg dat de honden zich eigenlijk niet meer inzetten (er werkt nu een ander voor ze en die heet Harold) en als ze bijjjjna boven zijn, stoppen zij met trekken en pakken ze hun kans om te poepen, plassen en sneeuw te happen. En Harold maar steppen en roepen!

Na een paar kilometer moeten de achterste vier sleeën van de karavaan stoppen en er volgt een hondenwissel. Onze voorste hond wordt gewoon opgepakt en onder de arm meegenomen en gewisseld met een hond van een andere slee. Het ziet er niet echt diervriendelijk uit, maar de honden ondergaan het.

Wij krijgen een nieuwe hond als leider, een jonge hond die vooral naar het aanmoedigende geroep van Harold luistert en steeds omkijkt, maar er vervolgens niets mee doet. En op zich is dat niet veel anders bij ons thuis. Waarbij Harold regelmatig wat zegt of beweert, ik hem schaapachtig aankijk, soms zelfs 'ja' zeg en er ook niets mee doe. Het tempo gaat eventjes wat omhoog, maar daalt ook redelijk snel weer. Als we af en toe weer aansluiting vinden bij de karavaan (omdat zij om wat voor reden dan ook moeten stoppen, waarschijnlijk vanwege de oude sloompies in de achterste slee) en we daarna toch weer eventjes achter elkaar aan gaan, is het een mooi gezicht voor ons!

Eenmaal terug bij de farm mag er worden geknuffeld met de honden. Harold is op slag verliefd op de staalblauwe ogen maar het blijkt een mannetje te zijn. Maar ach, 2025, moet kunnen. De honden laten zich braaf knuffelen en dat hebben ze ook wel verdiend na een tochtje van 12 km.