These boots are made for walking...

Het wordt een uitje naar het bezoekerscentrum van het nationale park Iso Syöte voor een hopelijk mooie wandeling. Daarvoor hebben we alleen onszelf, goed zittende  wandelschoenen en goede zin nodig. En oja, het shuttlebusje naar het park vanuit het hotel. Maar we beginnen op tijd (08.30u en dat vinden we inmiddels best vroeg) met een uitgebreid ontbijt. En door het hotel werd voorgehouden, is het Special Breakfast on Saturday. En dat blijkt. Er zijn bolletjes in de vorm van een hart, wat extra lekker dingen en om af te toppen een heerlijke cocktail. Een mimosa, maar dan van cranberry. Het lijkt mij handig om voor de mocktail te gaan gezien de mogelijk 'vallende' consequenties voor mijn reisgezel tijdens de wandeling. En dit is natuurlijk puur wetenschappelijk gebaseerd op eerdere ervaringen.

Om 9.35u staan we voor het hotel klaar om in het busje te stappen. We zijn niet alleen want er reist een ander Nederlands stel mee. We raken in gesprek en horen dat zij donderdag zijn aangekomen en morgen met ons mee terugreizen in hetzelfde vliegtuig. Wel horen we dat zij de Aurora suite hebben geboekt met een glazen plafond en heerlijke jacuzzi op het balkon. Maar ja, als er geen noorderlicht te zien is....

Het park is een klein kwartiertje rijden en als we om 9.50u aan de deur staan te rammelen van het informatiecentrum zien we dat ze pas om 10.00u open gaan. We talmen even maar voordat we een besluit kunnen nemen wordt de deur van het slot gedraaid door een alleraardigste Finse mevrouw. Wij volgen haar naar binnen en vragen of ze een mooie wandelroute voor ons weet. Ze laat ons een kaart van het park zien (dat overigens enorm groot is) en vraagt of we willen klimmen of niet. En omdat we nog niet veel valpartijen hebben gehad (de stand is: Renate 3 en Harold 2) en het lot niet willen tarten op de laatste dag is ons motto: hoe vlakker hoe beter. Ze wijst ons een mooie route aan en wij gaan goed gemutst op weg. We lopen door de poort het park in en breken nog een paar keer onze tong over de Finse taal.

Vanmorgen was het nog bewolkt maar inmiddels breekt de zon al weer lekker door en gaan we op weg via een klein paadje wat keurig bewegwijzerd staat. Het is de gele route. En we denken dit in twee delen doen. Onderlangs 1,3 km en bovenlangs 1,4 km. Oftewel totaal een lekkere laffe 3km (naar boven afgerond).

Het eerste deel van de route is werkelijk fenomenaal mooi. Helemaal op de plek waar we een open gebied doorkruizen. Dit is in de zomer een moeras maar nu natuurlijk helemaal dicht gesneeuwd en hard bevroren. 

We komen er al snel achter dat je echt op het paadje moet blijven (max. 75 cm breed) want direct ernaast zak je weer tot je knieën in de zachte sneeuw. Maar ja, geloven is één maar testen is twee.

En zoals jullie aan mijn demonstratie kunnen zien, zit ik niet uit mijn nek te kletsen.

We wandelen door en genieten van de stilte (afgezien van de kreetjes van Renate als ze weer eens onderuit glijdt).

Het blijkt dat die aardige Finse mevrouw een heel klein beetje gejokt heeft. Want het is zeker geen vlak pad en we moeten op plekken behoorlijk klimmen of afdalen. En dat glibbert en glijdt toch wel een beetje. Gelukkig zijn er altijd prima bomen om je aan vast te houden...

Hier heeft Renate smakelijk om gelachen. En dat steekt dan toch dus ik heb er (bijna) in een vlaag van verstandsverbijstering een singlesreis van gemaakt.

Maar ja, zoals jullie weten ben ik volledig onthand zonder mijn maatje dus op het laatste moment heb ik toch maar de spreekwoordelijke strijdbijl begraven.

We glibberen en glijden heuveltje op heuveltje af maar genieten van het prachtige pad en de mooie uitzichten.

De route is ook wat langer dan gedacht, namelijk bijna 5 km ipv de beloofde 3 km maar inmiddels getraind als menselijke husky's als wij zijn malen we daar niet om. Een van de laatste daden in dit park is nog even het vereeuwigen (nou ja, eeuwig, in het voorjaar als de sneeuw smelt is het echt wel weg) van onze liefde en het feit dat we dit jaar 30 jaar getrouwd zijn.

We worden teruggebracht, genieten van een kleine lunch en besluiten terug te gaan naar het huisje. Het was weer een prachtige ochtend in dit witte paradijs.

Mogelijk komt er in het begin van de avond nog een keer het noorderlicht voorbij, dus als de voorspellingen gunstig blijven, laten we die kans niet aan ons voorbij gaan. En vanavond schuiven we om 18.30u samen met Paola en Jens aan voor het 'laatste avondmaal'. Mogelijk is dit het laatste stukje. Dat is afhankelijk van de avonturen die we morgen nog beleven. We vertrekken hier om 7.45u naar het vliegveld en hopen rond een uur of 13.00 weer op Nederlandse bodem te zijn. 

Het was een prachtige vakantie en wat hebben we genoten. Dank voor het meereizen en wie weet tot de volgende keer!

PS: En inderdaad, het noorderlichtalarm ging weer aan alle kanten joelen rondom het avondeten. Dus gewapend met warme kleding en camera nog 1x voor de laatste keer op jacht naar het noorderlicht. En ook vanavond was het weer een prachtig schouwspel. Tientallen foto's en filmpjes hebben we weer mogen maken. Hieronder de selectie met de mooiste op beeld vastgelegde momenten. Zelfs boven. ons huisje was het noorderlicht te zien. Wat een mooi cadeautje om de vakantie mee af te sluiten.