We hebben allebei prinsesheerlijk geslapen in ons eigen individuele tweepersoonsbed. We hebben de luxe van een appartement met 2 slaapkamers en we hebben elk een eigen badkamer.
We beginnen dag met een heerlijk ontbijtje op het balkon en bespreken het tijdstip van vertrek naar het letterlijke hoogtepunt van de dag, de Pico do Arieiro, een bergtop op 1810meter, een van de hoogste bergtoppen van Madeira.
Na een paar dagen scheuren in onze Seat Arona (een zeer prima karretje) over het eiland voelen we ons al een stelletje heuse coureurs. Met het raampje open, één handje aan het stuur en elleboog buitenboord laten we de wind door onze haren wapperen. Google Maps biedt ons de snelste route aan (lang leve Google!), wat willen we nog meer... Maar Google vertelt er even niet bij dat die route ook meteen voor de gevorderden onder de gevorderden is. Het gevoel van Minie en Maxy Verstappen is snel verdwenen als we bij Funchal de bergen in duiken. Ik zit achter het stuur, Monique zit te zweten en zuchten naast me en geeft af en toe een gilletje. Het is smal, het is supersteil, zo steil dat we bang zijn dat de auto zo achterover kukelt. De motor maakt overuren en ik schakel me suf tussen de eerste en tweede versnelling, af en toe weer een hellingproef om te voorkomen dat we zo weer achteruit naar beneden glijden. Klotsende oksels, opperste concentratie en teamwork. Geen tijd voor mij om op de navigatie te kijken, af en toe verblind door de zon probeer ik te zien waar we moeten gaan en van rechts krijg ik tot op de millimeter nauwkeurige instructies over de afstand en de scherpte van de bochten. En achter elke bocht is het weer een verrassing hoe hoog het stijgingspercentage is. We rijden tussen de wolken door omhoog. Monique dept af en toe mijn voorhoofd droog zodat het zweet niet in mijn ogen stroomt... En een uur later staan we met trillende beentjes de adrenaline van ons af te schudden bijna bovenop de berg. We made it! Het is nog maar 9.45u en het is al druk met toeristen die de top willen bezoeken en er willen wandelen. Het is vechten om een parkeerplaats en we moeten maar aansluiten in een lange rij met auto's die langs de straat in de omhoog lopende berm moeten worden geparkeerd. En de politie komt langs om ons te vertellen dat de auto nog meer tegen de heuvel op geparkeerd moet worden.
Daarna nog een korte maar stevige wandeling naar het hoogste punt. Daar hebben we wel een kopje koffie verdiend met een lekkere pastel de nata.
Als we een beetje zijn bijgekomen, hebben we voldoende energie om Google Maps te vervloeken, die heeft ons echt langs de verkeerde route gestuurd. Dat is tenminste onze professionele mening als amateurcoureur. De terugweg gaan we echt anders doen! Maar eerst even naar het allerhoogste puntje van deze bergtop. Het waait stevig, maar het zicht is helder.
Als we weer terugkomen bij de auto, is de ergste aanvoer van toeristen voorbij, de wegen zijn weer redelijk vrij en Monique neemt het stuur weer over. We rijden redelijk relaxt via een andere route terug naar Funchal terug.
Tijd voor lunch! We komen in een leuk tentje terecht (Art Food) en daar is Frida Kahlo, een favoriet van Monique, op de wand geschilderd samen met 'onze' Vincent.
We genieten van een heerlijke lunch en daarna maken we een wandeling door de stad.
We toppen de middag af met een ijsje en gaan daarna weer terug naar Calheta. Eventjes de beentje omhoog en daarna maar liefst 200 meter bergopwaarts voor ons avondeten bij een leuk tentje (Mad Coffee Bar) waar we een heerlijke maaltijd scoren. Daarna nog een paar potjes Rummikub en daarna ab ins Bett!
Reactie plaatsen
Reacties