Vandaag weer een nieuwe rit voor de boeg. Ik heb me voorgenomen wat meer uitdagingen aan te gaan dit jaar. Dingen te doen die ik eng vind (maar een ander vindt dat misschien helemaal niet). Een van die uitdagingen is een houten wandelpad aan de zijkant van een rots, tig meter boven de zee. Wordt vervolgd...
Nou, dé uitdaging zie je al op de eerste foto, een houten wandelpad aan de zijkant van de rotsen, bes hoog boven de zee.
We parkeren de auto een kilometertje van het houten wandelpad vandaan, op de parkeerplaats, en gaan met onze inmiddels aangetrokken stoute wandelschoenen op pad. De eerste mentale hobbel volgt al na 100 meter, een hek met de uitdrukkelijke waarschuwing voor vallende stenen. En aan de breedte van het hek te zien, is het eiiiiiigenlijk niet de bedoeling dat je er voorbij gaat. Maar ja, eigenwijs!
Dus we kruipen onder het hek door en lopen voorzichtig op het af en toe wel heel smalle pad langs de rotsen.
En na een paar honderd meter volgt de volgende uitdaging, een wel heul krakkemikkige houten brug. Twijfel de twijfel... Ach, we zijn vast niet de eerste die toch door zijn gelopen. Dus goed vasthouden aan de stenen kant (alsof het zal helpen als de brug daadwerkelijk in elkaar stort) en heel voorzichtig erover heen. En Monique volgt zonder morren.
We komen langs kleine schattige watervalletjes.
En na een paar bochten is het zover en doemt het houten wandelpad op. Niet nadenken en doorzetten. Ondertussen wordt het pad steeds smaller en zie ik ineens dat we nog een heel stuk moeten afdalen om bij het begin van het wandelpad/de brug te komen. In eerste instantie maar een meter of twee. Er hangt wel aan touw als 'trapleuning', maar het is er gevaarlijk smal en de stappen naar beneden zijn wel erg groot voor het kortbeense type dat ik ben.
Monique roept vanuit de verte dat ze wel op me wacht en maakt ondertussen wat video's van me. Mmmh, het klimtuigje met zekering ligt nog in de auto... Maar ja, ik heb mezelf niet voor niets uitgedaagd! Dus ik probeer het toch, maar ik vraag me ondertussen wel af hoe ik weer boven kom. Terwijl ik naar beneden klauter, realiseer ik me dat dit allemaal niet zo'n goed idee is. Maar okay, verstand op nul, blik op oneindig. Het pad wordt weer iets gelijkmatiger, maar nog geen tien meter verderop moet ik wel heel steil naar beneden, een metertje of drie. En eigenlijk zijn er daar helemaal geen treden. Wel een touw. Naar beneden zal misschien wel lukken, maar weer omhoog? 🧐 Die armen van mij zijn nog niet zo sterk na twee jaar frozen shoulder. Het dringt tot me door, ik moet opgeven en ik moet weer terug zien te komen. Monique kijkt bezorgd toe, maar gelukkig laat ze me in alle rust mijn weg weer terug vinden. En dat lukt! Wel wat beschadigingen op mijn benen, maar 'wij zijn geen watjes'. Video 31 seconden Santana Sao Jorge
Achteraf gezien was het klimmen naar beneden gevaarlijker dan het houten wandelpad , dus ik ben niet teleurgesteld. En stiekem toch wel trots op mezelf! Maar ik realiseer me ook dat ik misschien eerder had moeten opgeven. 🫣 Mijn ietwat oudere zus was dus toch de verstandigste van ons twee.
Op de foto links zie je aan de blauwe lijn hoe ver we zijn gekomen, net niet het tot aan het puntje van de 'landtong' (daar waar je een cameraatje ziet staan op de foto).
Na het wandelavontuur schieten we nog een paar mooie foto's van de omgeving en het uitzicht.
Daarna door naar een restaurantje boven het wandelpad, Cabo do Aero cafe, waar ze volgens zeggen de beste espetado van Madeira hebben. En dat betekent vlees aan een spies. Voor 1 persoon is het 300 gram vlees, dus we besluiten om 1 portie van wel €13,00 te delen. Daarnaast bestellen we verse friet, Madeirese gekookte aardappelen (met schil, knoflook en olijfolie) die smaken naar gekookte krieltjes en een frisse salade. Monique gooit haar haar los, flirt wat met de chefkok en krijgt zelfs een kus van hem (Nee, Tonnie, het was geen echte liefde, het was puur vanwege korting, maar die hebben we niet gekregen).
Het was echt heeeeerlijk! Dit alles nog even afgetopt met huisgemaakte warme appeltaart. Nomnomnom. En ook hier hebben we een geweldig uitzicht op de rotsen en de oceaan.
De dag is nog niet voorbij, dus we gaan door naar Miradouro do Guindaste, een glazen uitkijkplatform. Even genieten van het uitzicht, een paar kiekjes schieten en daarna is het wel weer genoeg voor vandaag.
Reactie plaatsen
Reacties