Ritje naar het verre oosten

Maar eerst langs nog een laatste uitzichtplatform met glazen bodem, de Cabo Girao skywalk, bij Funchal. Op 581 meter hoogte, dus de toet moet weer even zijn paardenkracht laten zien. En dat doet ie goed. En terwijl we dichterbij komen, komen we in de wolken/mist terecht. Altijd leuk als je voor het uitzicht gaat… Dat werd dus niet echt wat. Kostte ook nog eens 2 euro pp! Wel nog een kiekje kunnen maken van het strand 581 meter benee.

Bij de ingang stond overigens een ‘best wel apart uitziende’ meneer zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen, euh, ik bedoel zingen. Een indianenlied of zo terwijl hij rammelde op een trommel. 

En door, voor een laatste wandeling door het schone ruige landschap van Madeira, helemaal in het verste oosterse bergachtige puntje van het eiland. En op weg er naartoe krijgen we zowaar regen… ja, regen!!!! Be-lach-e-lijk! We duiken menig tunnel in en smeken de weergoden om in ieder geval droog weer. En telkens als we uit de tunnel komen, is het weer nat, nat en nat. Maar, na de laatste tunnel schijnt inene weer de zon! Wel heeft de regen plaatsgemaakt voor een heul stevige  (maar niet koude) wind. We wandelen een uurtje rond bij Ponta de Sao Lourenço. Onze blote huid wordt gezandstraald door de harde wind en we waaien nog net niet van de berg af. Monique haakt op enig moment af, ze heeft nog een online meeting voor haar werk.. 🤷🏼‍♀️. En ik hobbel nog wat verder. Echt mooie ruige rotsen! Daarna is het toch echt klaar. Terwijl ik dit typ, zitten we te lunchen in het pittoreske Canical. 

Zometeen even omkleden in kleding die geschikt is voor 14 graden die we vanavond in Düsseldorf verwachten als we laat in de avond aankomen, hopelijk met een groene kanarie deze keer. We zullen zien. We kijken terug op een kostelijke 5 dagen.

En inmiddels is het 17.30u en ja hoor, daar staat 'ie, Kanariegroen! En als extra verwennerij, ruim een uur vertraging!