De rijdende airco richting Würzburg

Los geht's! Vandaag leggen we de eerste – en voorlopig langste – etappe van onze roadtrip af (550km). Vertrek stond gepland om 9.00 uur, maar wonder boven wonder rolden we al om 8.40 uur de oprit af. We beginnen zowaar volwassen te worden.

En eigenlijk zat alles mee. Nou ja... bijna alles. Vanmorgen liep ik in alle haast nog even vol overtuiging tegen het wieltje van een koffer aan. Resultaat: een prachtige blauwe 'ringvingerteen'. Vakantie is voor mij schijnbaar pas echt begonnen als ik weer een gevalletje onbenulligheid heb.

Onderweg verliep alles verrassend soepel. Geen files, geen gedoe en bij de Duitse grens mochten we zelfs ongehinderd door de fuik van de Deutsche Polizei. Waarschijnlijk zagen we er te onschuldig uit. Of te toeristisch.

Zo zoefden we op ons gemak van Zwolle naar Würzburg. En ja, het meest opmerkelijke van de dag: chauffeur en zelfbenoemd (naja, door mij benoemd) snelheidsduivel Harold hield zich zowaar in. In Duitsland nota bene! Waar de rechterrijstrook normaal gesproken alleen bedoeld lijkt voor vrachtwagens en mensen met zelfbeheersing.

Ons hotel (Maritim Würzburg) ligt pal aan de Main, naast het congrescentrum en tegen de oude stad aan. Dat zie je er ook wel een beetje aan af. Het is vooral... functioneel. Niet direct het soort hotel waarbij Cupido spontaan een kamer boekt om de Romantische Strasse mee te beginnen. Maar ach, de romantiek moet toch vooral van binnen komen. Kijken of dat ons ook nog lukt na 31 jaar huwelijk.

Nadat mijn privéchauffeur even heeft genoten van wat welverdiende me-time, trekken we de stad in. Het is nog steeds behoorlijk drukkend warm. De onweersbuien die volgens alle weerapps de hele dag boven ons zouden hangen, hebben blijkbaar ergens anders afgesproken.

Via de rivier de Main wandelen we naar de Alte Mainbrücke. Harold (alias 'ik wilde vroeger geschiedenisleraar worden') tovert ondertussen moeiteloos allerlei feitjes uit zijn telefoon. Zo leren we dat de brug in de 15e eeuw is gebouwd en tot de 18e eeuw de enige verbinding was tussen de oude binnenstad en de vesting Marienberg (niet te verwarren met het gehucht aan de N35), die op onderstaande foto hoog boven de stad uittorent. Kijk, je steekt toch ongemerkt nog iets op tijdens zo'n vakantie.

Aan de overkant wandelen we verder door de stad, maar eerst doen we natuurlijk wat iedere zichzelf respecterende toerist doet: op de brug, tussen de toeristen met een glas Mainwein in de hand (want wij drinkt niet wijn nie), een selfie maken. Bewijs dat we er echt waren.