Met een beetje stroom door de geschiedenis

Het ontbijt is heerlijk en wordt geserveerd door een bijzonder vriendelijke jongedame. Op het eerste gezicht vermoeden wij dat haar salaris rechtstreeks wordt overgemaakt naar de plaatselijke tattooshop. Tattoos, een neusring en gaten in haar oorlellen waar met gemak een fietsslot doorheen zou kunnen. Smaken verschillen, maar ze hielp ons met een grote glimlach en daar scoor je sowieso punten mee.

Met een goed gevulde maag trekken we de wandelschoenen aan voor een route door de oude binnenstad. Würzburg is werkelijk prachtig. Mooie pleinen, indrukwekkende gebouwen en overal standbeelden. Heel veel standbeelden. We zijn duidelijk in het katholieke zuiden van Duitsland beland, want de ene bisschop met mijter is nog niet verdwenen of de volgende dient zich alweer aan. Het lijkt wel een openluchtversie van een Sinterklaasconvent met al die wannabe Sinterklazen.

Halverwege de route bereiken we de Residenz. Een gigantisch barok paleis waar mijn historische hart direct een sprongetje van maakt. Renate kijkt iets minder enthousiast. Paleizen bezoeken staat niet bepaald bovenaan haar verlanglijstje, maar uit pure liefde – of medelijden – gaat ze toch mee naar binnen.

En eerlijk is eerlijk: daar krijgt niemand spijt van (ook Renate niet, maar na een uurtje was ze er wel weer klaar mee). Veertig zalen vol pracht en praal, een werkelijk fenomenaal trappenhuis en plafondschilderingen waar je spontaan nekklachten van krijgt omdat je alleen nog maar omhoog kijkt. Als je dan beseft dat een groot deel van het paleis én negentig procent van de oude binnenstad  in 1945 door bombardementen werd verwoest, groeit het respect voor de restauratie alleen maar. Wat een ongelofelijk staaltje vakmanschap.

Via de paleistuin lopen we verder, waar de laatste resten van de WK-festiviteiten worden opgeruimd. Het is overduidelijk dat wij niet het enige land zijn dat gisteren kennismaakte met een hernieuwd penaltytrauma.

Even later staan we opnieuw op de Alte Mainbrücke en de temperatuur tikt net geen 30 graden aan. We kijken omhoog naar de vesting Marienberg. Best een klim. We overwegen heel even om naar boven te wandelen (echt heel even maar), kijken nóg een keer omhoog en nemen vervolgens een uitstekend besluit: we pakken de e-bikes. Soms moet je je grenzen kennen. En soms hebben die gewoon een elektromotor.

Boven aangekomen blijken we precies op tijd voor een rondleiding. Dat komt goed uit, want vanwege een grootschalige renovatie kun je de vesting alleen met gids bezoeken. Onze gids Anke vertelt enthousiast en sleept ons moeiteloos door de geschiedenis. Op de eerste foto zien jullie zelfs een zwembad voor paarden, in het midden van de burcht!

Voor de (oud-)militairen onder ons: deze vesting ligt strategisch werkelijk perfect. Uitzicht rondom en bijzonder lastig in te nemen. Dat blijkt ook uit de geschiedenis, want slechts één keer is de burcht daadwerkelijk veroverd. Door de Zweden, ergens in 1631. Blijft toch bijzonder hoe mensen toen dachten: "Weet je wat? Laten we eens een paar duizend kilometer verderop een burcht gaan innemen."

Na ruim een uur geschiedenis snuiven is het tijd voor een late lunch. Renate kiest heel verantwoord voor een frisse salade. Ik houd het bij een ijscoupe. Ook daar zit tenslotte zuivel in, dus dat is bijna gezond.

Als we daarna onze fietsen willen ontgrendelen, lopen we pardoes tegen een oud-collega van mij en zijn vrouw aan. Midden in Würzburg. Het blijft een klein wereldje.

Terug in het hotel leggen we de benen omhoog. Morgen reizen we weer verder, maar vandaag hebben we in ieder geval een paar eeuwen geschiedenis achter de kiezen.

Nadat we heerlijk ontspannen hebben en er weer energie in de beentjes is gestroomd, is het tijd om te gaan eten. Ik overtuig Renate om te gaan eten bij Madame Nguyen. Een Vietnamees restaurant en aanbevolen door Fons en Natasja (de oud-collega van hierboven). Het ligt schuin tegenover het hotel.. Maar als we dichterbij komen krijgen we het gevoel dat het dicht zit. We kijken naar het bordje met de openingstijden en zien dat ze de hele week open zijn. Maar als je even wat verder leest.... behalve op dinsdag. 

Lekker dan. Maar natuurlijk zijn we niet voor een gat te vangen. En we schakelen soepel door naar het beste Italiaanse restaurant in Würzburg (volgens de Duitse buurman aan het tafeltje naast ons): La Rustica. Heerlijk buiten op het terras, vlotte bediening en heerlijk eten. Na een smakelijke maaltijd wandelen we op ons gemak terug naar het hotel waar Renate nog even het binnenzwembad onveilig gaat maken. Ik vlei me moe maar voldaan neder en knal nog even een WK-wedstrijd erop (om mezelf een beetje te pijnigen). Het was weer een prachtige dag!