Een hoogtepunt op het hoogste punt!

Als we rond negen uur Grindelwald binnenrijden, lijkt het alsof de halve wereld dezelfde wekker heeft gezet. Werkelijk overal lopen mensen richting het dalstation. En zoveel Aziatische toeristen hebben we deze vakantie nog niet bij elkaar gezien. Ik begin serieus te twijfelen of wij wel in Zwitserland zijn en niet per ongeluk op Schiphol Terminal 3 zijn beland. De parkeerplaats die de navigatie aanwijst zit uiteraard nu al propvol, maar iets verderop vinden we een plekje bij het kerkhof. En ja... dat voelt toch een beetje symbolisch. De laatste vakantiedag. Hier ligt straks waarschijnlijk ons goede voornemen om thuis weer normaal te gaan eten begraven.

Bij de gondelbaan wandelen we ontspannen langs de eindeloze rij wachtenden. Uiteraard heeft Renate de tickets al online geregeld. Eigenlijk heeft ze de complete vakantie georganiseerd. Routes, hotels, entrees, parkeerplaatsen, openingstijden, weersvoorspellingen... als de NAVO ooit een nieuwe logistiek planner zoekt, weten ze wie ze moeten bellen.

Gelukkig mag ik ook een bijdrage leveren. We hebben de taken eerlijk verdeeld. Renate doet alles waar denkwerk voor nodig is en ik doe de rest. Zo heb ik van het inpakken van de auto een verheven kunst gemaakt. Van een berg koffers, tassen, wandelschoenen, koelbox, opladers, jassen en boodschappen maak ik binnen een paar minuten een perfect passend geheel. Het is eigenlijk gewoon Tetris... maar dan op expert-niveau. Daarnaast ben ik de chauffeur, laad ik de fietsen op en af en zorg ik ervoor dat alles van A naar B komt. Eigenlijk ben ik gewoon de afdeling Uitvoering. Kort samengevat: Renate bedenkt het plan, ik sjouw het plan.

We zweven in een gondeltje langzaam omhoog en passeren onderweg twee tussenstations zonder uit te stappen. Het uitzicht wordt met iedere meter indrukwekkender. Voor ons liggen de Eiger, de Jungfrau en de besneeuwde bergtoppen. Het blijft bijzonder om midden in juli naar het blauwe ‘smurfenijs’ te kijken, terwijl je beneden een ijsje net zo snel ziet smelten als je portemonnee na een klein weekje Zwitserland.

Boven aangekomen is het heel wat frisser dan beneden en gezellig druk. "Gezellig" is hier overigens een eufemisme voor: als iemand niest, wensen driehonderd mensen hem gezondheid. We lopen als eerste de beroemde First Cliff Walk. Een stalen wandelpad dat zich langs de rotswand slingert met honderden meters lucht onder je. Spectaculair. Je probeert ontspannen van het uitzicht te genieten, terwijl je tegelijkertijd heel bewust niet naar beneden kijkt. Renate d’r knieën hadden daar overigens een heel eigen mening over. Maar ze deed het toch maar.

Bij het restaurant ploffen we neer op het terras en trakteren onszelf op koffie met iets lekkers. We noemen het brandstof voor de wandeling naar de Bachalpsee. Dat klinkt sportief. In werkelijkheid vonden we allebei gewoon dat we een gebakje hadden verdiend voordat we zes kilometer gingen lopen. Het weer is fantastisch, de lucht kraakhelder en samen met nog een paar honderd andere natuurliefhebbers genieten we van het uitzicht. Gelukkig is de natuur groot genoeg om iedereen een eigen stukje panorama te gunnen.

Dan is het tijd om op pad te gaan. De route naar de Bachalpsee gaat voortdurend een beetje op en een beetje af. Precies genoeg om je kuiten eraan te herinneren dat ze bestaan. Renate loopt vandaag voor het eerst met haar splinternieuwe wandelstokken. Niet helemaal waar, een paar weken geleden heeft ze die stokken ook al gebruikt in Oostenrijk, maar daar was ik niet bij. Dus voor mij zijn ze splinternieuw. Ik noem die stokken: de ‘ik-ben-nog-lang-niet-oud-maar-ik-ga-ook-geen-risico-meer-nemen-stokken’. Ze loopt overtuigd rond met die stokken. Ze wandelt vrolijk voor me uit, fotografeert alles wat los en vast zit en lijkt ineens twee keer zoveel energie te hebben. Ik begin stiekem te vermoeden dat er een elektromotortje in die dingen zit.

Bij de Bachalpsee eten we onze zelf meegebrachte lunch. Het uitzicht is werkelijk ansichtkaartwaardig. De bergen spiegelen prachtig in het water en een paar waaghalzen besluiten zelfs een duik te nemen. Wij vinden dat vooral heel dapper... vanaf een veilige afstand met een boterham/salade in onze hand. Voor ons is dit zonder twijfel het absolute hoogtepunt van deze vakantie. De wandeling, het uitzicht, het weer... alles klopt. En terwijl we daar zitten, realiseren we ons dat we de afgelopen weken ongelooflijk veel moois hebben gezien. Dat maakt zo'n laatste vakantiedag toch een beetje dubbel.

Ook de terugweg is puur genieten. Renate heeft de smaak te pakken en dus lopen we die Cliff Walk gewoon nog een keer. Je bent er nu toch. En zoals mijn moeder vroeger al zei: "Dubbel genaaid houdt beter." Geen idee of ze het ooit over bergwandelingen had, maar we houden het erin. Na nog een laatste beetje water op het terras stappen we weer in de gondel richting Grindelwald. Terug naar de hitte van Bern en naar het appartement voor een beetje rust.

Vanavond eten we een pizza en sluiten we de vakantie af met een ijsje. Nog voordat het onweer losbarst zijn we weer binnen. We pakken de laatste spullen in en maken ons klaar voor de terugreis. Morgen zit deze fantastische vakantie er echt op. En eerlijk is eerlijk... we hebben alweer stiekem zin om de volgende vakantie te plannen. Nou ja... we... Renate heeft de route waarschijnlijk al voor 80% uitgedacht voordat we morgenochtend de Nederlandse grens passeren. Ik mag straks weer bewonderend "goed idee!" roepen.