Dag 1, 22 mei 2026

Daar zijn we weer! Deze keer zitten we vroeg in de middag al in Vilnius. Want blijkbaar leren we het nooit en blijven we vrijwillig vroeg opstaan voor vliegvakanties.

Over de ochtend valt eigenlijk weinig spannends te melden, behalve dat de NS ons weer liefdevol herinnerde aan het belang van flexibiliteit in het leven. Tot tien minuten voor vertrek stond ‘onze’ trein van 6.46 uur nog gewoon vrolijk aangekondigd. Maar vijf minuten voor vertrek — toen wij al braaf op het station stonden met half geopende ogen en ontbijtje-to-go in de aanslag — bleek de rit ineens vervallen. Verrassing!

Gelukkig ging er drie minuten later een andere trein. Minder gelukkig: dat betekende twee overstappen extra én 25 minuten later aankomen op Schiphol. En we waren natuurlijk al subtiel bang gemaakt met opnieuw horrorverhalen over ellenlange rijen bij de security vanwege de personeelswijzigingen begin deze week.

Na een soort urban survivaltocht door Amsterdam Centraal vanwege werkzaamheden — inclusief zigzaggen, trap-op-trap-af (vooral omdat we twee keer verkeerd liepen) met 'slechts' 5 minuten overstaptijd — haalden we ook onze tweede overstap en stonden we uiteindelijk een half uur later dan gepland bij de security van Schiphol.

Maar wonder boven wonder: binnen een kwartier waren we erdoorheen! Zonder extra controles. Zonder schoenen uit. Zonder dat iemand mijn toilettas verdacht lang bestudeerde. Ik vroeg nog: "Weet u het zeker?" Maar ik mocht toch echt meteen door.

Dus stonden we uiteindelijk alsnog véél te vroeg bij de gate. Waar het klimaat blijkbaar was afgestemd op een tropische kas. Na een uurtje konden we boarden, in dit geval betekende dat per bus richting het vliegtuig. Oftewel: een georganiseerde groepsverplaatsing waarbij iedereen strak tegen elkaar aan stond als garnalen in een blikje. Naast mij stond een Litouwse man die steeds met zijn buik tegen me aan drukte. Of dat pure noodzaak was of een nieuwe vorm van internationaal contact leggen, blijft onduidelijk. 🤷‍♀️ 

Na een minuut of tien vroeg hij ineens bezorgd: “Did you also book the flight to Vilnius?” Hij begon zich namelijk serieus af te vragen waar deze mysterieuze busreis eigenlijk heen ging. Ik heb hem vriendelijk het Nederlandse concept “Polderbaan” uitgelegd: een landingsbaan die ongeveer in een andere provincie ligt. Dat stelde hem zichtbaar gerust.

Daarna vond hij het op zijn beurt nodig óns gerust te stellen door te vertellen dat er momenteel veel (Wit-)Russische drones boven Vilnius vliegen, “maar dat we ons geen zorgen hoefden te maken.” Altijd fijn, zulke informatie vlak voor vertrek.

De vlucht zelf verliep gelukkig soepel. Perfect op tijd stuiterden we letterlijk en figuurlijk op de landingsbaan van Vilnius. 

Dit vliegveld verdient ook nog een eervolle vermelding. Vooral omdat het ongeveer negen keer kleiner is dan Schiphol, maar op de een of andere manier alsnog aanvoelt als een gigagroot doolhof. Aankomst- en vertrekhal lopen gezellig door elkaar heen, waardoor je continu twijfelt of je nu het land binnenkomt of alweer bijna vertrekt.

Na een minuut of tien zigzaggend meelopen met de meute stonden we eindelijk buiten. Op naar de Uber. Onze chauffeur bleek het type “ruwe bolster”. Of er ook een blanke pit onder zat weten we niet, maar ruig rijden kon hij in elk geval uitstekend. Links inhalen, rechts inhalen, half tegen het verkeer in rijden, stevig doortrappen — hij had vast vleugels gekregen van het halflege blikje Red Bull naast 'm! Gelukkig duurde het ritje maar kort, anders had ik onderweg nog om een reistabletje gevraagd.

Om 14.00 uur stonden we bij de receptie van het hotel. Daar ontdekten we meteen dat we precies in dé roze maand van Litouwen zijn beland. In Nederland denk je dan al snel aan regenboogvlaggen, festivals en feestelijke optochten. Maar nee hoor — hier draait alles om… koude rodebietensoep. Een nationale specialiteit die blijkbaar zó belangrijk is dat complete menu’s, posters en promoties volledig roze kleuren. Eerlijk is eerlijk: we hadden niet verwacht dat een soep ooit zo’n marketingcampagne zou krijgen. Maar die soep ga ik zeker proberen. Harold kijkt er nog een beetje vies bij als ik het voorstel. Ach, ik heb nog een paar dagen.

Hieronder een foto van ons hotel, we hebben de hoekkamer met dat schattige ronde 'uitbouwtje' op de tweede verdieping.

Na deze culinaire cultuurshock hebben we onze spullen naar de kamer gebracht en zijn we meteen neergeploft bij een tentje tegenover het hotel. In het zonnetje, met een latte en een taartje, en de kruimeltjes zijn voor de musjes... en ineens waren alle NS-trauma’s, busrit-avonturen en Fast & Furious-Uberervaringen verrassend snel vergeten. 😄