We beginnen onze laatste volle dag in Kaapstad niet bepaald als fitte wereldreizigers. Eerlijk is eerlijk: sinds die boottocht van een paar dagen geleden voel ik me alsof ik permanent op een deinende matras lig. Geen honger, vol gevoel en het idee dat ik elk moment naar het toilet moet rennen om mijn maag te legen. Gisteravond bij Mama Africa kreeg ik mijn bord niet eens half leeg — en dat zegt wat. Vanmorgen kwam ik niet verder dan een beetje yoghurt met fruit. Ach, ik heb nog wel wat reserves op voorraad, dat scheelt. En met een man die een beetje stijfjes rondloopt met pijn in zijn rug mogen we onszelf dus met recht het duo “ziek, zwak en krakkemikkig” noemen. In december had ik precies hetzelfde, dus hup, even het geheugen geraadpleegd: omeprazol was toen de redding. Uiteraard hebben we dat dit keer niet bij ons in onze overvloedige “mobiele apotheek”. ChatGPT is behulpzaam, maar ik vertrouw onze gastheer Maarten toch net iets meer.
Hij adviseert me om even te bellen met de dichtstbijzijnde apotheek om te vragen of ze omeprazol op voorraad hebben — en of dat zonder recept kan. Maar ja… onze nog niet eerder gebruikte eSIM met belminuten blijkt leeg. Hoe dan? Dan maar duah met onze eigen telefoon bellen. Werkt ook niet. Maarten biedt me zijn telefoon aan — gastvrijheid met een hoofdletter G — en even later hoor ik dat ze het middel gewoon hebben, geen recept nodig.
De apotheek zit op 1 km, daar loop ik wel even heen. Harold behoefte aan wat “me-time” (lees: een toiletmoment), dus dat laat ik hem graag in privacy beleven. En als ik weg wil, biedt Maartens partner Philip spontaan aan om me even met de auto te brengen. Binnen tien minuten sta ik in de apotheek en 3 minuten later loop ik naar buiten met de tabletten en een of ander vaag drankje. Serieus: Maarten en Philip krijgen van ons vijf sterren, een warme douche en een Michelin-ster voor gastheerschap.
Vandaag staat de tour naar Robbeneiland op het programma — vertrek om 13.00 uur. Alleen… Kaapstad heeft haar eigen plan. Dit weekend is de marathon van Kaapstad, inclusief allerlei kortere afstanden. Zonder overleg met ons hè?! Resultaat: verkeerschaos. Overal borden met 'afsluiting', 'niet parkeren', etc.
Gelukkig hebben we de huurauto al ingeleverd en hoeven we ons niet zelf een weg te banen door dit doolhof; onze Uber-chauffeur laveert als een ware rallyrijder door de wirwar van afzettingen. We zijn rond 10.30u op de kade waar de boot vertrekt vanuit het museum over Apartheid. We struinen wat over V&A Waterfront incl. een giga groot winkelcentrum. We vergapen ons aan een wel heel vernuftige draaibrug voor voetgangers, een artiest van elastiek en de zeehonden die hier hun eigen all-inclusive verblijf hebben. Een drankje met iets lichts en kleins gaat er nog net in. En Harold geniet zichtbaar van een grote wafel met aardbeien en slagroom. Nee, ik hoef geen hapje.
We zijn super op tijd bij het museum — iets waar Harold trots op is en ik vooral geïrriteerd van word. We moesten er al belachelijk vroeg zijn, drie kwartier van tevoren, maar dat vindt Harold nog niet vroeg genoeg. Het valt me mee dat hij vannacht niet voor de deur had willen bivakkeren zodat we op tijdter dan op tijd zijn. Maar we zijn niet de enigen: er staat al een rij. Een héle rij. En achter ons nog een langere rij, drie verdiepingen hoog, alsof half Kaapstad vandaag Mandela wil eren. Dus nog 'even' wachten. En de tour is ook vertraagd, dus pas om 13.15u gaan de trossen los.
De boottocht duurt bijna een uur en de golven doen hun best om mijn hele spijsverteringsstelsel te testen. Maar goed dat ik ben begonnen met tabletten en een drankje vanmorgen én nog een reistabletje heb genomen (dat mocht van de apotheekmeneer). Eenmaal op het eiland worden we als sardientjes in een bus gepropt voor een rondrit. Logisch hoor, het eiland is best groot, maar ik had het eigenlijk leuker gevonden om wat meer rond te lopen. Gelukkig krijgen we halverwege even een “beentjes-strek-pauze” — mét spectaculair uitzicht op Kaapstad, de oceaan en natuurlijk de trotse Tafelberg.
En nog weer een bonusmomentje: we spotten pinguïns én (jawel!) een schildpad. Eindelijk een dier dat niet meteen wegvliegt of -zwemt… oh wacht, jawel hoor, ook deze is weer te snel voor mijn camera. Gloeiende!
Daarna het indrukwekkendste deel van de tour: een rondleiding door een oud-gevangene van Robbeneiland. Hij zat hier tussen 1986 en 1991, “niet zo lang als Mandela die hier 18 jaar verbleef. En onder 'betere' omstandigheden. Hij vertelt hoe hij werd opgesloten voor brandstichting bij een politiek gebouw — en hij klinkt er eerlijk gezegd nog best trots op. Hij vertelt dat je afkomst (ras) ook bepalend was voor hoeveel eten je kreeg.
We eindigen bij sectie B, het strengst beveiligde cellenblok van het eiland, bestemd voor politiek gevangenen. Zelfs de ergste moordenaars en zwaarste criminelen zaten in minder beveiligde cellenblokken. Hier krijgen we de cel van Nelson Mandela te zien: 2,5 bij 2 meter, een matje op de grond, een emmer als toilet en 23 uur per dag opgesloten. Of 'hard labour', zoals met een hamer rotsen tot gravel slaan of werken in de kalksteengroeve zonder bescherming voor ogen of longen. Onvoorstelbaar indrukwekkend.
En dan… hup, terug naar de boot. Het is tegen vijven en de golven zijn er niet minder om. Een aantal passagiers leegt hun maag, in of naast het uitgedeelde zakje. Zelfs Harold wordt een klein beetje oozy, maar we houden het vol!
We vliegen morgenavond pas laat terug naar Schiphol (een nachtvlucht), dus we hebben morgen ook nog een groot deel van de dag in Kaapstad.
Reactie plaatsen
Reacties
En nu Oost,West, Thuis Bbest,dank jullie voor het beschrijven van jullie heldhaftige reis met toebehoren.TOP!!!!!!
Indrukwekkend om zo’n historische plek te bezoeken