Na een prima nacht word ik wakker met het gevoel dat mijn onderrug is ingewisseld voor beton. Waarschijnlijk de aftershocks van de bungeejump van een paar dagen geleden. Ik zou beter moeten weten: sommige capriolen zijn gewoon leeftijdsgebonden.
Om 8u ontbijt op het terras vandaag — en dat is geen straf. De lucht is knalblauw, onze gastheer Maarten is opgewekt (mogelijk al aan z’n derde koffie) en het ontbijt is verrukkelijk. We kondigen enthousiast aan dat we vandaag bovenop de Tafelberg willen staan. “Oh, dan moet je wel even de website checken,” zegt hij, “want die rij kan oplopen tot uren.” Of… je koopt een fast track ticket van €32,50 EXTRA per persoon (het gewone ticket kost €22,50 per persoon). Neh, daarvoor zijn we dan toch wel te knieperig.
De man overdrijft niet: de wachttijd is nu al een heel uur. Hiken (vier tot vijf uur omhoog) is met mijn rug geen optie, dus de kabelbaan it is.
Renate springt in een Uber en ik kruip er ook in, binnen een kwartier zijn we boven en we sluiten braaf aan in de rij — fatsoenlijke Hollanders als we zijn. De wachttijd blijkt nogal... flexibel. Een uur verandert soepel in tweeënhalf. Maar ach, we staan lekker in de zon, het uitzicht is waanzinnig, en we hebben gezelschap van Kuda, een vrolijke jongeman uit Zimbabwe met een glimlach die de wachttijd doet verdampen. En oh ja, de verkeerspylonnen hebben zeker geen identiteitscrisis in Zuid-Afrika!
Voordringen is hier trouwens levensgevaarlijk. Eén type probeerde het, maar werd resoluut onderschept — ik dacht even dat ze hem letterlijk met pek en veren van de berg zouden gooien.
Na 2,5 uur mogen we eindelijk de cabine in, samen met 67 andere sardientjes. Ik stuur Renate vooruit zodat zij met de neus vooraan staat (is ze goed in) en een goed zicht heeft op het dal voor de mooiste kiekjes. Maar dan wordt meteen al aangekondigd dat de gondel draait onderweg, zodat iedereen even zijn ‘ohhh’-moment krijgt bij het uitzicht op Kaapstad, Robbeneiland en de Atlantische Oceaan.
Boven is het druk, maar niet té. De uitzichten zijn spectaculair en onze camera’s maken overuren — het wordt nog een hele klus om straks de 327 foto’s te reduceren tot een handvol toonbare exemplaren.
De afdaling gaat gelukkig zonder wachtrij. Vijf minuten later staan we weer met beide benen op aarde. Een Uber is weer snel geregeld, een aftands bakkie met daarin een overheersende benzinelucht alsof we zelf in de tank zitten. Daarom heeft de bestuurder waarschijnlijk continu de raampjes open. Hij zet ons af bij de Mojo Foodhallen. Een paradijs vol eettentjes, van superfood tot supervet. Ik kies uiteraard iets in de categorie ‘hartaanvalwaardig’ lekker en Renate gaat voor een gezonde pokébowl.
Daarna wandelen we terug naar het guesthouse, waar ik mijn rug een welverdiende rustpauze geef. Renate zal me wel even masseren — lief, maar haar techniek lijkt verdacht veel op die van een sumoworstelaar. Ik zeg niets, ik overleef.
Nadat ik braaf wat oefeningen voor mijn rug heb gedaan pakken we de Uber naar Mama Africa. Een restaurant van een keten aangeraden door Sander en Wilma. Het is er prachtig ingericht, de bediening is supervriendelijk en onze handen worden gewassen uit respect voor het eten. Als klap op de vuurpijl regelen we een make-over voor Renate wat zoveel betekent als 'hoop'.
We genieten van een heerlijke maaltijd en zoeven daarna zorgenvrije terug naar het guesthouse. Het was weer een topdag en hopelijk voelt mijn rug morgen wat beter.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi Renate!!!! Niet meer wassen of douchen😄
Fijn dat het na lang wachten toch nog gelukt is bij de Tafelberg en deze niet al in de wolken zat. Jullie geduld is beloond. En hopelijk vonden jullie Mamma Africa net zo leuk en lekker dan wij. Vandaag nog weer een mooie indrukwekkende dag. Veel plezier en genieten. Jammer dat het er weer bijna opzit.