Gisteravond gegeten bij Jemima's, op aanraden van onze reisplanner. Heel leuk restaurantje om te zien, maar het eten (met name mijn bobotie - na 4 keer ben ik uiteraard inmiddels een kenner) viel wat tegen.
Ik begin de dag met een wandelingetje over het landgoed van Berluda. En dat is niet zomaar een logeeradres — ze kunnen hier 75 gasten kwijt. Best indrukwekkend, zeker vergeleken met de kleinschalige accommodaties van de afgelopen weken. Maar het is hier wél mooi, rustig en onze kamer is fantastisch.
En alsof dat nog niet genoeg vermaak is: ze hebben hier een echt struisvogelstel met 22 kleintjes. Toen ik langs liep, was de verzorger druk bezig om het kroost weer binnen de omheining te krijgen. Maar ja, die kuikens zijn net mini Houdini’s: hup, onder het hek door en wég waren ze weer. Dus ik, gewapend met m’n ochtendfrisheid en nul ervaring, heb mij even als struisvogelherder opgeworpen. Met lichte paniek en veel armgezwaai heb ik de hele kudde weer teruggedreven. Of moeder Struis daar blij mee was? Laten we zeggen: ze keek alsof ze me elk moment een por kon geven met die snavel van haar.
Om 9.00 uur moesten we klaarstaan voor de struisvogelexcursie van twee uur. Maar nee, werd ons gister verteld: “Het is verplaatst naar 9.30u.” Geen probleem. Tot blijkt dat een deel van de groep te horen heeft gekregen dat het pas om 10.00u begint. Dus wij stonden paraat — busje klaar, chauffeur/gids glimlachend — maar nee, we moesten nog een half uur wachten. Ach ja, Afrikaanse tijd heet dat. Ik had eigenlijk liever nog een half uurtje op een bedje bij het zwembad gelegen, maar vooruit.
Om 10.00u vertrekken we dan écht. Berluda blijkt de grootste struisvogelfokkerij ter wereld. 75% van alle struisvogels wereldwijd komt hier vandaan. Dat verklaart meteen waarom er overal veren rondwaaien. We beginnen bij Adam & Eva — het broedpaar dat ik vanmorgen al had ontmoet tijdens mijn korte carrière als struisvogelverzorger. In de regio lopen meer van dit soort koppels rond die eieren leveren aan Berluda. Het vrouwtje legt om de drie dagen een ei, en pas als ze er minstens 15 heeft verzameld, gaan ze met zijn tweetjes aan de bak, zij overdag broeden, hij 's nachts (omdat hij zwart is en dat camoufleert de eieren mooi).
Daarna rijden we door Oudtshoorn, een stad met ongeveer 60.000 inwoners met nog een bonte geschiedenis als gevolg van Nederlandse, Russische/Joodse invloeden. De naam komt van Nederlandse kolonisten, de verenhandel van (Russische) joden, en het tempo… nou ja, dat is dan weer typisch Afrikaans. We komen langs het beroemde ‘Verenpaleis’ (hieronder) en we zien meerdere typisch Nederlandse kerken.
Even later staan we in de broedfabriek. We mogen nog even een struisvogelei vasthouden, 1,5 kilo zwaar.
Maar daarna zijn er binnen helaas geen foto’s meer toegestaan, maar wat een bijzonder gezicht. In de enorme broedmachines liggen meer dan duizend eieren tegelijk, allemaal in een andere fase. Eén ei stond letterlijk op uitkomen — we zagen steeds een pootje naar buiten steken, zo schattig, zo wiebelig. De eieren worden om de twee uur gecheckt en en de pasgeboren vöggelkes worden naar een andere ruimte verplaatst en na zeven dagen gaan ze naar de crèche. Daarna groeien ze door naar de velden. In totaal zijn er hier zo’n 24.000 struisvogels in verschillende stadia van de levenscyclus — van ei tot volwassen vogel. En niets gaat verloren: veren voor de Moulin Rouge en carnaval in Rio, leer voor tassen en schoenen, eieren voor kunst. Zelfs onbevruchte eieren krijgen nog een tweede leven als lamp of mozaïek. De gids vertelt dat volwassen struisvogels 70 kilometer per uur kunnen rennen — sneller dan wij met de auto door Oudtshoorn mogen. Rennen mogen ze overigens niet meer in wedstrijden in Zuid-Afrika; dat is al zes jaar verboden.
Buiten op de velden worden we van alle kanten nieuwsgierig aangekeken door tientallen struisvogels in verschillende leeftijden. Ze lijken nog liever naar onze glinsterende zonnebrillen en sieraden te kijken dan wij naar hen. Eén verkeerde beweging met je telefoon en je bent een lens armer.
Na deze indrukwekkende (en licht surrealistische) ochtend rijden we door naar Karusa, een wijnboerderij met een uitstekend idee van wat ‘lunchen’ betekent: een bordje met struisvogelvlees. Ja, ik weet het — het klinkt wat wrang na onze liefdevolle ochtend met de kuikens, maar eerlijk is eerlijk: het vlees is mals en heerlijk.
Om 13.30 uur stappen we in de auto richting Hermanus. Het wordt weer een flinke rit, maar de uitzichten door een gevarieerd landschap maken alles goed.
Onderweg passeren we Swellendam, het oudste plaatsje van Zuid-Afrika. Maar we hebben niet echt zin om hier veel aandacht aan te besteden. En door!
Tegen het einde van de middag zijn we (eindelijk) in Hermanus. De lucht ziet er wat dreigend uit, maar het blijft gelukkig droog. We zijn er wel klaar mee vandaag en het wordt een makkelijk 'diner' (bij een of andere hamburgertent met slappe en vette friet). Vanavond op tijd naar bed, morgen moeten we om 6.00u weer op pad, op zoek naar walvissen!
Reactie plaatsen
Reacties
Wat leuk om die struisvogels te zien. Je deed het goed, hoor, Renate!!
De foto’s zijn ook weer indrukwekkend van de omgeving.