We zijn weer op tijd wakker (het begint haast een thema te worden), maar vandaag hoeven we ons niet te haasten. Slechts 35 kilometer verderop wacht onze volgende slaapplek: Overmeer Guest House in Knysna – of, zoals de locals uitspreken: Naisna. We doen dus lekker rustig aan, ontbijten uitgebreid en raken nog even aan de praat met John, onze spraakzame gastheer. Het gesprek gaat – zoals dat bij John altijd gaat – van politiek tot filosofie en weer terug.
Hij vertelt mild maar duidelijk hoe het land ervoor staat sinds het einde van de apartheid. “Het ANC,” zegt hij met een vermoeide glimlach, “is corrupt tot op het bot.” En toch klinkt er hoop in zijn stem. De laatste verkiezingen hebben de absolute meerderheid van de partij doorbroken, en héél langzaam lijkt er iets te veranderen. Zuid-Afrika ademt nog, al gaat het op het tempo van een luierend nijlpaard.
Na het inpakken nemen we afscheid van John en Annie – zijn alleskunner uit Malawi die tegelijk kok, serveerster en gezelligheidsdier is. Ze woont met haar man Staine op het terrein. Annie vraagt of we haar man even in het centrum van Plettenberg willen afzetten. Natuurlijk doen we dat, maar niet nadat we haar schattige nét eenjarige peuter op de foto hebben gezet. Daarna nemen we de zwijgzame (want kan nie goed Engels nie) Staine in onze auto mee, het voelt een beetje alsof we een goede daad verrichten voor karma-punten op de reis.
Het ritje naar Knysna verloopt soepel. We droppen eerst onze koffers bij het guesthouse, zodat we met een gerust hart binnen een paar minuten weer door kunnen. Het guesthouse ligt charmant tegen een heuvel aan, en vanaf ons balkon hebben we een uitzicht dat zó ansichtkaartwaardig is dat je bijna zou vergeten dat je er zelf bent.
We rijden even later naar de haven voor onze excursie. Eerst een bakkie koffie – want avontuur op een lege maag is voor amateurs. De bediening is vriendelijk, de koffie uitstekend en het uitzicht op het water maakt het plaatje compleet. Een zeehond ligt heerlijk te relaxen en zwaait ons vriendelijk goedendag!
Om half twaalf stappen we aan boord van de Spirit of Knysna. Een boot die eruitziet alsof hij in een vorig leven dienst heeft gedaan als uit de kluiten gegroeide wastobbe, maar volgens gids Sue is hij “perfectly safe”. Nou, als zij het zegt. Onze bemanning bestaat uit kapitein Julius, een jonge veiligheidsofficier met het postuur van een surfplank en als hij lacht heeft hij twee ‘fietsenrekken’ in zijn mond, en Sue zelf – een enthousiaste verteller die duidelijk haar roeping heeft gevonden.
Aan boord blijken we onderdeel van een seniorenexpeditie uit België. Een complete buslading vrolijke Vlaamse zestigplussers, met nog een paar Zuid-Afrikanen en Zimbabwanen als internationale touch. De sfeer is meteen goed. De Belgen zijn gezellig, de grappen vliegen over en weer, en voor het eerst deze vakantie voel ik me zowaar jeugdig. Dat gevoel koester ik even.
Tijdens de boottocht vertelt Sue honderduit over Knysna, de natuur en de geschiedenis van het gebied. Hoogtepunt van haar verhaal: het Knysna-zeepaardje. Bij dit bijzondere diertje broedt het mannetje de eitjes uit die het vrouwtje in zijn buidel dumpt. En als hij eenmaal is bevallen, dumpt ze zo weer nieuwe eitjes bij hem. De dames aan boord schieten in de lach, terwijl de mannen er een beetje beteuterd bij zitten. “Zo kan het dus ook,” zegt Sue met een knipoog.
Eenmaal aan de overkant stappen we in een open safaritruck die ons via een heel smal en steil paadje in een slakkentempo de heuvel op brengt. Van daaruit wandelen we 2,2 kilometer naar beneden, terug richting restaurant. De omgeving is schitterend – glooiende heuvels, blauw water en een monding waar de Indische Oceaan met kracht het binnenmeer instroomt. Terwijl sommige oudere Belgen puffend hun stokken stevig vasthouden, lopen wij fluitend achter Sue aan. Eindelijk een activiteit waarbij wij eens de fitte jongeren zijn. Het uploaden van de video op deze pagina lukt niet, maar klik hier als je de video wilt bekijken.
Beneden wacht ons een heerlijke lunch. Verse salades, warm eten en – halleluja – Malva pudding, mijn persoonlijke Zuid-Afrikaanse verslaving. Het eten is goed, de sfeer gemoedelijk, en voor we het weten is het drie uur. Tijd om terug te varen.
De boottocht terug verloopt rustig. Iedereen is voldaan, de Belgen zingen zachtjes mee met de meeuwen en zelfs de wastobbe houdt zich koest. We nemen hartelijk afscheid van onze nieuwe Belgische vrienden, doen nog even inkopen bij de SuperSpar (waar ze werkelijk alles verkopen behalve een fatsoenlijke parkeerplek), en keren terug naar ons guesthouse.
De dag eindigt met het mooiste Zuid-Afrikaanse ritueel: een rustige middag, uitzicht met zonlicht over de baai, en een welverdiend moment van niks. Seniorenuitje? Misschien wel. Maar wél eentje in stijl.
Uiteraard moet er nog wel even gegeten worden. En dat doen we bij D'Olde. Een Engels-Zuid-Afrikaanse pub/grillrestaurant. Het eten is prima, voldoende en niet al te duur. En jawel, daar is ie weer: de eerste Pina Colada van deze vakantie! Dus we sluiten deze dag mooi af!
Reactie plaatsen
Reacties
Wel een leuk senioren tochtje hoor jongens.
En prachtige foto's.
Wat een mooie reis zeg!