Vandaag is het weer zo’n echte reisdag: koffers, kilometers en koffie. We moeten eerst de Drakensbergen weer uit (of beter: af), ruim drie uur rijden naar het vliegveld van Durban. Daarna om 14u de vlucht naar Port Elizabeth, waar we nog een huurauto mogen scoren en vervolgens ruim een uur rijden naar onze volgende accommodatie, vlak bij het Addo Elephant Park. Kortom: zitten, wachten, rijden, herhalen.
We staan keurig op tijd op en schuiven om 7.30 uur aan bij het ontbijt. Dan begint de bagagesoap. Op de heenreis mochten we per persoon 23 kilo én twee tassen meenemen. Bij deze binnenlandse vlucht is het 20 kilo en één tas per persoon. Dus: passen, meten en zuchten. Gisteravond al begonnen, en de conclusie is helder — het gaat niet passen. Eén rugzak moet mee als extra ruimbagage. Kosten: een schokkende €12,50. Daar kun je in Nederland niet eens een pina colada voor krijgen, dus vooruit.
Het grappige is: het extra gewicht is niet eens vanwege de souvenirs. Die zijn we onderweg op mysterieuze wijze kwijtgeraakt. Hoe dan? Twee breinen op vakantie… al schakelt Harold er op reis standaard één uit. Dus ja — linksom of rechtsom, het is zijn schuld. We moeten dus weer opnieuw op souvenirjacht.
Vandaag sluiten we de eerste helft van de vakantie af. De komende dagen zakken we via de oostkust af naar Kaapstad — maar zover is het nog lang niet. Voor nu, richting Durban, hobbelen we over wegen die eerder lijken op een parcours voor rallyrijders. Elke keer dat we worden gelanceerd over een kuil of drempel, zeggen we in koor: “Weer een gratis nekmassage.”
Onderweg lees ik (de aangewezen navigator én ‘voorlezer van weetjes’) me alvast in wat er allemaal te doen is bij onze volgende accommodatie. We blijken vlak bij een grote duinenrij te zitten, waar je kunt sandboarden. Dat slaan we dus even over — we hebben al genoeg zand in onze schoenen, haren en telefoon. We kiezen voor een gamedrive morgenmiddag bij zonsondergang in het Addo Elephant Park. Kaartjes kopen gaat hier op z’n Afrikaans: alles duurt net even wat langer, maar hé, niemand die zich druk maakt.
De vlucht zelf verloopt verrassend soepel. We landen mooi op tijd in Port Elizabeth en zitten voorin het vliegtuig, dus we mogen er als een van de eersten uit. Dan komt Harold met z’n briljante plan van de dag:
“Jij wacht op de koffers, ik regel de auto.”
En warempel — het werkt! Terwijl ik een kwartier later met onze koffers aan kom slepen, heeft Harold de sleutel al in de hand. In het verhuurkantoor staat inmiddels een rij van twintig man (en vrouw). Efficiency ten top! Binnen twintig minuten hebben we én de koffers én de auto. Het is deze keer een Kia Sonnet, amper 1000 k'emmetjes op de teller. Die zal Harold wel eens even inrijden.
Zodra we de luchthaven uitrijden, verandert het uitzicht abrupt. We rijden kilometers langs een sloppenwijk — een zee van krotten met golfplaten daken en bovengrondse elektriciteitsmasten zover het oog reikt. Het waait hard en overal ligt afval. Het is vies, ja, maar vooral verdrietig om te zien dat zóveel mensen in zulke omstandigheden moeten leven. Na een snel raadpleegmomentje bij ChatGPT (handig, zo’n digitale gids) weten we dat hier naar schatting ongeveer 250.000 mensen op 25 vierkante kilometer wonen. In vervallen krotten van huisjes en tussen de vuilnis. Deze wijk ontstond tijdens de apartheid, toen mensen moesten worden verplaatst en er speciale townships werden gebouwd voor zwarte Afrikanen. Een formeel erkende township, poepoe! Maar armoe, criminaliteit en werkloosheid vieren hier hoogtij en de township is sociaal-economisch achtergesteld. Het is een harde realiteit, midden in een land dat tegelijkertijd zo adembenemend mooi is.
Iets na 17u komen we aan in een oase midden in het platteland: De Old Drift Guesthouse. We krijgen een vierpersoons cottage met rieten dak toegewezen achterin het park. Een klein 'park', slechts iets van 8 huisjes. Het is hier heerlijk rustig. We halen even wat boodschappen (met name flessenwater) en schuiven om 19u aan voor het diner. en whoop whoop, er is hier een wellness. Dus we boeken een massage voor ons beiden en Harold gaat wat laten doen aan die lange tenen van 'm bij een pedicuurster (zoals mijn schoonmoeder die altijd noemde).
De oudjes zijn weer moe, dus we gaan ons rond 21u weer klaarmaken om te slapen. Zij het dat er een paar huisjes verderop een aantal jongeren luid karaoke aan het doen zijn. Wel een goede muzieksmaak, dat wel. Maar niet als je lekker rustig wilt slapen. Maar hé, we zijn niet alleen op de wereld, dus dat moet kunnen... zolang het geen nachtwerk wordt. Voor de zekerheid vraag ik even via Whatsapp na bij de receptie wat de regels zijn hier, vanaf welk moment moet het stil zijn. Dat wordt namelijk bij veel accommodaties aangegeven. Dan weten we wanneer het weer rustig zou moeten zijn. Ondertussen gaan we rustig in bed liggen, iets voor onszelf doen op de iPad. En verhip, 10 minuten later is het stil! Fijn! Vanmorgen keek ik op mijn telefoon en zag ik waarom, onze zwangere gastvrouw Assanda is meteen naar de jongeren gegaan en heeft de karaokeset in het water gegooid (of zoiets, maakt niet uit). We konden heerlijk gaan slapen!
Reactie plaatsen
Reacties
De krottenwijk heeft ook een voordeel........er woont niemand 3 hoog achter.
Vwb de vuilnis heb ik me in Mali ook verbaasd. Als iedereen 1m2 opruimt is het schoon.
Veel plezier verder. Ik lees de hele tijd al alles met plezier en een glimlach om de mond.
Wouw goed verhaal weer
🥰
Dat was wel een splinternieuwe wagen zeg! En dan ook nog een massage, dat doet een mens goed!