Gisteravond weer heerlijk gegeten in het restaurant. Vooral het toetje – Malva pudding – was zó zoet dat het vermoedelijk als noodrantsoen voor een poolexpeditie gebruikt kan worden. Eén hap en je voelt je bloedsuiker stijgen tot op Everest-niveau. Maar goed, wij, als doorgewinterde mountaineers (uhuh!) kunnen die extra suikers goed gebruiken, want vandaag staan er hikes op het programma. En geloof me: hier is geen centimeter vlak. Zelfs de parkeerplaats lijkt een hellingproef.
Er is trouwens genoeg te doen in de omgeving... in theorie. De roofvogelshow – waar ik me enorm op had verheugd – zat vol. De grot met rotstekeningen? Gesloten wegens brand. En alles wat wel open is, ligt een halve dag rijden verderop. Nou ja, dan maar een “relatief rustig dagje”, wat in onze termen betekent: we doen nog steeds te veel, maar praten onszelf aan dat het ontspannend is.
Eergisteren viel ik ’s avonds bijna in slaap tijdens een film, en gisteravond deed Renate hetzelfde bij het afkijken van dezelfde film. Kortom: tijd om eens ouderwets een nacht te slapen zonder muggen, apen of wekkers. En dat is gelukt! Wat een rust. De temperatuur was perfect, het park zo goed als leeg, en de bedden zó strak opgemaakt dat we het gevoel hadden ingebakerd te liggen. Maar hé, het werkte – acht uur slaap meegepakt alsof het niets is.
In ons huisje hangt trouwens zelfs een poster over bavianen. Ja, die bavianen. De poster waarschuwt dat je ze niet mag voeren, want anders moeten ze de dieren “helaas afschieten”. Klinkt streng. Maar wij vragen ons toch af: wat gebeurt er met mensen die laten gebeuren dat hun chips wordt gejat? Worden die ook uit de roulatie genomen? We zagen dat gezin van gisteravond in elk geval níet meer bij het ontbijt… Toeval? 🤔
Na een stevig ontbijt vol koolhydraten (want hé, we gaan sportief bezig vandaag) besluiten we aan de eerste hike te beginnen. De routekaart ziet eruit alsof iemand ‘m met een vork in zand heeft getekend, maar ach – hoe moeilijk kan het zijn? We schrijven ons netjes in het hikeregister in en appen Timon onze gegevens, voor het geval dat.
We vinden zowaar het begin van de route en beginnen enthousiast aan de klim. Nou ja, “enthousiast”... Het is steil, stevige rukwinden die uit alle hoeken komen, het miezert en af en toe moeten we ons letterlijk schrap zetten om niet van de berg te waaien. Na twee kilometer twijfelen we of we nog op de route zitten of inmiddels richting Lesotho wandelen. We besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en keren terug – dalen af als ware alpinisten maar dan zonder wandelstokken, maar wel met trillende knieën en natte neuzen. Een uur later weer veilig bij de receptie. Missie (half) geslaagd: niet verdwaald, niet weggewaaid, geen apen gezien, maar ook geen volle route gelopen.
Na een welverdiende lunchpauze en een heerlijke wrap met pittige kip, bereiden we ons voor op de middaghike. Ik moet nog 'eventjes' naar het toilet, maar we doen voor de zekerheid wel gewoon de deur op slot. Gelukkig maar, want binnen no time hangt een moederbaviaan, met kind op de rug, aan onze deur om die te openen. Lekker puh, sliep uit! Ze kijkt ons nog even meewarig aan vanaf onze tafel op het balkon, doet gewoon even een lekkere plas óp de tafel als bedankje en druipt onverrichter zaken af.
De middaghike: zes kilometer, “licht glooiend” volgens de beschrijving. Dat blijkt in Zuid-Afrikaanse termen te betekenen: van bergje naar bergje, met hier en daar een stukje plat voor de sier. Gelukkig is het weer omgeslagen: zon, weinig wind, 22 graden, nauwelijks wind – kortom, picture-perfect.
We lopen bijna twee uur, zien geen mens (ook geen baviaan) en genieten van het uitzicht. Aan het einde belonen we onszelf met een cappuccino in het zonnetje – het soort moment waarop je vergeet dat je knieën inmiddels piepen als oude deurhengsels.
Tijdens het laatste stuk van de route krijgen we een mooi uitzicht op het vakantiepark met onze cottage.
Terug bij het chalet pakken we rustig in voor morgen. Dan gaan we vliegen! Maar we mogen nu niet 23kg mee, maar 20kg per koffer. Weegmoment voor de koffers – altijd een spannend onderdeel (“Zit er écht 20 kilo aan kleding in of gewoon 17 kilo zand?”). En dan is het tijd voor het diner. Hopelijk staat de Malva pudding weer op het menu, want als die hikes iets hebben bewezen, is het wel dat we voorlopig nog wat extra suiker kunnen gebruiken.
Reactie plaatsen
Reacties
Wat geniet ik met jullie mee! Prachtig !
Lekker sportief!
Wat een prachtige reis hebben jullie gemaakt jongens.
Om nooit te vergeten denk ik.
Heb alles teruggelezen .
Echt geweldig.
Goede terugreis nog hé.
Groetjes
Zeker sportief! En die brutale bavianen zijn wel een themaatje aan het worden..