Bavianen zijn de echte draken van Drakensbergen

 Terug naar ons appartement en lekker in bed. Nog ff samen een filmpje kijken totdat de senior naast mij in slaap begint te vallen. We slapen prima. Op tijd weer op. En ja, de douche was heeeerlijk… totdat het warme water na drie minuten op was. We hoeven vandaag niet zover maar uiteindelijk toch een uur of 3 rijden en . Hup, door naar het ontbijt. Het ontbijt werd verzorgd door een man. En hij zag er echt wel een beetje uit als een stijve butler. Verder alleraardigst hoor!

We kregen de vraag van vriend Robin of we nog wat hebben gekocht langs de snelweg. Nou, zou bijna zeggen: wat denk je zelf ;-)? Maar ja, Robin weet natuurlijk niet hoe het er hier aan toe gaat. Vaak zijn 'snelwegen' gewoon tweebaanswegen met aan weerszijden een vluchtstrook. En de Zuid-Afrikanen halen (met name dichtbij de steden) gewoon links en rechts in. Maar hoe dat werkt het rijden op zo'n snelweg? Vrachtwaggels gaan gewoon op de vluchtstrook rijden zodat de auto's er langs kunnen. En soms wordt er gelijktijdig aan onze kant ingehaald en ook aan de andere kant, dan passeren er gewoon 4 auto's naast elkaar.

Dus als je even stil gaat staan, zie er dan maar weer tussen te komen. En we hoeven ook niet in de open armen van een ontvangstcomité van crimineeltjes te lopen dus zijn we kritisch over waar we stoppen/uitstappen.

De wind was vanmorgen weer gaan liggen en het was om 9.30u al 20 graden. We checkten uit en gingen op weg naar Drakensbergen. Onderweg wilden we nog even langs het stadion van Durban. Harold had me uitgedaagd om die 200 meter hoge boog over het stadion te beklimmen. Ik twijfelde nog… tot ik zag dat het stadion gesloten was wegens werkzaamheden. Wat een pech, hè? 😉 Hieronder een foto van het stadion (van internet).

Na een uur rijden komen we aan bij Howick Falls: een waterval van 100 meter. Auto parkeren buiten het park en je  moet er even naartoe lopen. Best indrukwekkend. Alleen jammer dat het hele wandelgedeelte niet meer is dan een uitzichtpunt. Voor een wandeling moest je blijkbaar een gids inhuren. Er stonden in het park wel borden met routes hoor... voor als je met de auto bent.

De aardige dame van de informatiebalie gaf ons nog wel een kaartje mee. Nou ja, “kaartje”… meer een vlekkenpatroon waar zelfs Google Maps jaloers op zou zijn. Zelfs mijn man-de-verkenner kon er geen chocola van maken.. Na 15 minuten turen geven we het op en rijden we door naar het Mandela-monument. Dit is geplaatst op de plek waar Nelson Mandela van de weg is gehaald en gearresteerd in 1962. Dat monument is wel slim gemaakt: tientallen metalen palen die pas samen een gezicht vormen als je er precies recht voor staat. Anders  zie je gewoon… palen. 

Het museum erbij was indrukwekkend, al viel het me op dat Mandela de enige man ooit moet zijn die is veroordeeld tot een gevangenisstraf voor 'het land verlaten zonder toestemming'. Dat klinkt toch een beetje als: “Meneer, u bent betrapt op vakantie zonder formulier B27 in te vullen.” Maar vijf jaar was natuurlijk niet lang genoeg, dus er volgde een tweede rechtszaak en kreeg hij levenslang voor het aanzetten tot geweld.

We gaan op weg voor de laatste 1,5u rijden. En in het begin gaat het lekker vlot totdat we 35 km voor het eindpunt zijn en de weg weer de gelijkenis met de oppervlakte van de maan vertoont. We hotsen en knotsen naar de eindbestemming en Harold moet alle zeilen bijzetten om niet het hele onderstel van de auto aan flarden te rijden. Om 15.30u komen we eindelijk aan in het kamp en we worden vriendelijk ontvangen bij de receptie. Maar er wordt bij het inchecken meteen ook even verteld dat er heel veel bavianen zijn. En die bavianen zijn heel goed in het openen van deuren van huisjes én van auto’s. Dus het advies luidt: altijd alle deuren op slot. We rijden naar ons huisje - overigens op een hele mooie locatie - en nemen alvast de eerste spullen mee naar boven. En daar zitten de bavianen ons al op te wachten en krijgen we onze vuurdoop. Dat heb ik helaas niet kunnen vastleggen, maar bekijk de video maar even.

Het is echt een prachtige omgeving hier. Rond 16.15u bel ik even via Whatsapp met Timon. Maar de wifi is bij het huisje heel zwak, dus ik moet naar de receptie. Ineens begint de receptioniste heel hard te lachen. Buiten rent een baviaan voorbij met een zak chips. Een ander stel is de klos vandaag. Tja, ze hadden de deur niet op slot, haha! Als we eenmaal gesetteld zijn, gaan we even een stukje wandelen richting de grot die hier in de buurt zou zijn. We krijgen prachtige vergezichten over de vallei en de bergen.

Maar als we een kilometer verder zijn, begint het langzaam te regenen, dus we moeten weer terug. We zitten nu even op onze veranda (zonder eten natuurlijk), want ik heb begrepen van Wilma en Sander dat als een baviaan ziet dat je wat eet en hij of zij wil dat, dan kun je het beter maar afgeven Want anders bijt ie, lekker dan. Dat wisten we niet van tevoren! We zitten hier echt ver weg van de bewoonde wereld, en dat is heerlijk ontspannend.