Vandaag staat er weer een reisdag op de planning. Maar eerst even over gisteravond. We hebben met Martijn en Nienke (je weet wel die medezwollywooders) afgesproken bij Reef & Dune, een leuk restaurantje in de hoofdstraat van St. Lucia. Het werd een avond vol geanimeerde gesprekken, lekker eten en… de folkloreband. Ja hoor, daar waren ze wéér. De derde keer al dat we dezelfde club dansers en muzikanten tegenkwamen. Eerst bij het diner van de avond ervoor, toen bij de boottocht en nu weer langs ons tafeltje. Een soort greatest hits on tour, maar dan live. Tot nu toe hielden we de knip dicht, maar dit keer waren we in een vrijgevige bui. Hopelijk pakken ze de hint nu op dat ze niet weer terugkomen!
We hebben het niet laat gemaakt, want Martijn en Nienke werden vanmorgen al om 5.00u opgehaald voor weer een gamedrive in het Hluwehluwe (spreek uit: SluwieSluwie) Park. Wij deden het rustiger aan. Eerst tanken. Daar werden we uiterst vriendelijk geholpen, zowel buiten bij de pomp als binnen bij de kassa. Blijkt dat ze daar 12-uursdiensten draaien: van 18.00 uur ’s avonds tot 06.00 uur de volgende ochtend. Ja, hallo, arbeidstijdenwet? Nooit van gehoord. Daarna nog even op nijlpaardenjacht in het durp. Overal staan waarschuwingsborden dat je ’s avonds moet oppassen omdat de nijlpaarden hier uit het water komen om gras te knagen in je achtertuin. En wandelen 's avonds is ook uit den boze. Klinkt spectaculair, maar wij zagen helemaal niks. We riepen al “Broodje-aap-verhaal!” En jawel, toen we net terug waren op onze kamer stond er dus een nijlpaard doodleuk te grazen in de tuin. We hebben er prachtige beelden van (oké, eerlijk is eerlijk: gekregen van een andere toerist, maar hé, onze naam van het guesthouse staat erop, dus telt!).
We hebben weer lekker geslapen. We zijn heerlijk uitgerust en vinden het jammer dat we dit fijne guesthouse moeten verlaten.
Het zou vandaag in ieder geval beter weer zijn in St. Lucia, maar vanmorgen zag het er weer somber uit. Waarom zouden wij het beter hebben dan jullie in Nederland met de naweeën van de storm Umberto? Toen het nog droog was is Renate een wandeling gaan doen van een uurtje en onderweg kwam ze nog wat aapjes en impala’s tegen. Oftewel business as usual! Vlak daarna begon het weer te gieten. Het ontbijt was weer goed geregeld en daarna hebben we nog even rustig op de kamer gezeten want onze reis van vandaag is niet zo lang, we hoeven 'maar' 250 km en inmiddels ben ik gepokt en gemazeld in het rijden op de Zuid-Afrikaanse wegen!
Tegen 10 uur checken we uit, maar nadat we nog een videobericht hadden opgenomen voor mijn neven- en nichtendag (jaarlijkse traditie!). Verrassing: volgend jaar organiseren wij het. Nou ja… wij... in de praktijk natuurlijk vooral Renate, alias The Partyplanner. Mijn bijdrage zal zijn drankjes halen en dom commentaar geven.
Onderweg verbazen we ons weer over de vele kraampjes die gewoon naast de snelweg staan waar vaak hetzelfde wordt verkocht. Soms 10 kraampjes op een rij met allemaal bananen of houtsnijwerk. En het verkeer raast voorbij met 120 km/u. Misschien hebben ze hier nog niet van marketing gehoord. En ach, waarom zou je als wandelaar ook niet gewoon langs de snelweg lopen om van A naar B te komen?
Rond het middaguur rijden we Umhlanga (spreek uit: Oemslanga) binnen. We zien links van de snelweg mooie sjieke flats die uitkijken op… de sloppenwijk rechts van de snelweg. Wat een contrast! Dit is een een rijke en welvarende voorstad van Durban. We gaan lunchen in een groot en sjiek winkelcentrum. Parkeren moest hier ineens met muntjes. Muntjes! Terwijl je in heel Zuid-Afrika gewoon kunt pinnen, zelfs in een bush bush met alleen een geit en een zebrakraam. Renate had gelukkig nog kleingeld van onze wisselactie. Sprint naar de automaat… muntjes geweigerd. Dan maar even de Bambi-oogjes opzetten en de ‘security guy’ vragen. Hij probeerde ook onze muntjes – weer geweigerd. Bleken ze te nieuw. Ja hoor. Dan maar zijn eigen muntjes erin. Als dank kreeg hij ál onze muntjes terug (veel meer dan het parkeertarief). Uiteindelijk kostte het ons wel een hele euro! Hopelijk houden we nog geld over voor het avondeten.
We genieten een heerlijke lunch en bekijken met veel aandacht het winkelend publiek. Dat is zeer divers maar het is duidelijk te zien dat dit een veel rijkere omgeving is dan de afgelopen week. Je zag het al aan de moeders die in designerjurk over de marmeren vloeren schuifelden, gevolgd door nanny’s met de kinderen. Ik dacht even dat ik in The Real Housewives of Durban was beland. En nee, deze foto voldoet niet aan de privacyregels maar dat risico durf ik wel aan.
Het is een prachtig winkelcentrum met een al even mooie naam, Gateway Theatre of Shopping, die ik al snel omdoop in 'de kerk van de welvaart'!
We pikken onze auto op en zwaaien nog even vrolijk en vriendelijk naar de parkeerwachter. Een grote glimlach is ons deel. Maison H. Klinkt als een Franse erotische thriller, maar nee hoor, gewoon een chique villa met tralies voor de ramen. Romantiek én gevangenisgevoel in één pakket. Echt een mooie plek. Je loopt in een paar minuten naar het strand. Helaas stond er een straffe wind, dus we kregen meteen een gratis zandstraalbehandeling. De zee is behoorlijk onstuimig. Uiteraard moet ik even met de voetjes in het water van de Indische Oceaan en laat ik de romantiek nog even uit mijn voeten komen.
Het weer is prachtig en we bereiden ons voor op een heerlijk dinertje hier in de wijk. Daar schijnen voldoende eettentjes te zijn dus dat komt helemaal goed!
Reactie plaatsen
Reacties
Wilde dieren, chique winkelcentrum, regen en zon, wat een contrasten, prachtig
Mooi weer!! Maar de vraag is, hebben jullie nog een snelweg aankoop gedaan?
Weer leuke ervaringen en jullie filmpje werd door de andere neven en nichten leuk bevonden. Wij hebben jullie wel gemist.
1 groot avontuur - prachtig
Ja ik snap Harold wel, ik wil ook altijd met de voetjes in het water op vakantie (al dan niet afgesloten met een val in datzelfde water). Nog wat gekocht in de kerk?
Wat gaaf en wat een grote contrasten!!
Wat zien jullie toch veel!