We hebben allebei heerlijk geslapen en we zijn het er roerend over eens: dit hotel heeft de beste kamer én douche tot nu toe. Topscore! ’s Ochtends wandel ik in mijn eentje naar het strand. Onderweg moet je langs een controlepost met drie stoere bewakers. Blijkbaar mag je geen alcohol mee het strand op – ze zijn bang dat mensen in beschonken toestand kopje-onder gaan. (Laat ik dat nou net niet bij me hebben.) Temeer omdat de meeste Afrikanen geen zwemdiploma hebben. Tenminste, dat is mij zo verteld. Ik was de enige wandelaar op het strand, wel een kudde toeristen die in een boot werden gedropt voor een walvistocht.
Ik weet niet of ik blij moet zijn of beledigd, maar voor geen enkel dier was ik een lekker hapje want ik heb ze niet gezien. Ben vast taai en oud vlees. Het was droog maar op de terugweg begon het toch te regenen. Maar het belooft vanmiddag in ieder geval droog te zijn.
De ontbijtruimte is super gezellig ingericht en biedt uitzicht op de mooie tuin van het Guest House. En natuurlijk laten we ons het ontbijt smaken.
Na het ontbijt pakken we de tas in voor de was, leveren deze in bij de receptie en vertrekken richting het nationale park Isimangaliso. Voor de ingang: weer een alcoholcontrole. Geen blaastest, maar de auto doorzoeken. De bewaker kijkt grijnzend: “Als ik wat vind, is het voor mij.” Fijn dat ze een goed gevoel voor humor hebben hier.
In het park is het rustig. Het miezert wat en er lopen ongeveer net zo veel auto’s rond als dieren. Zebra’s, impala’s en aapjes vinden we inmiddels bijna ‘gewoon’. Sommige dieren nemen de moeite om even fotogeniek te poseren. Heel lief van ze, maar wij zijn op zoek naar iets groters: een buffel, of beter nog, een luipaard.
Het wordt een zoektocht zonder resultaat. Alleen wat wrattenzwijnen die gezellig voorbij hupsen. En dan tikt de tijd… om 13.00 uur moeten we bij de Hippo & Croc Tour zijn. Dus Harold geeft gas (nou ja, op zijn Harolds).
En net als we de moed opgeven, zie ik ineens een buffel in de verte! Ik geef Harold een mep op zijn been (geheel verdiend, maar dit keer toevallig om een andere reden) en roep: “Kijk daar!” Een hele, LEVENDE buffel. En bij de uitgang van het park zien we er nog een paar. Eindelijk nummer vier van de Big Five. Alleen dat luipaard blijft onvindbaar. Of we kijken gewoon hopeloos slecht.
De lunch is een paar snelle snackbroodjes voor Harold en yoghurt met granola voor mij. Ja, zelfs op vakantie moeten we soms haasten.
Om 13.15 uur melden we ons bij de boot. Langzaam druppelen er mensen binnen: alleen maar Nederlanders. Typisch. We zien onderweg een paar halve krokodillen (de rest bleef onder water), veel nijlpaarden en superschattige wevervogels. Bij deze vogels moet het mannetjes eerst een nestje weven in het riet (zie de bolletjes in de video) voordat ze überhaupt op date mogen met een vrouwtje. En zij inspecteert het nestje dan eerst. Vindt ze het niets, dan vernietigt ze zelfs het nestje. Dusss.
Nog een fun fact: nijlpaarden kunnen niet zwemmen, maar lopen gewoon over de bodem. Baby’s liften mee op de rug van mama. En ’s avonds lopen die beesten doodleuk St. Lucia in om te grazen. Kom je te dichtbij (minder dan 30 meter), dan word je hun vijand. Fijn vooruitzicht.
Na de tocht willen we nog even chillen op de kamer. Vanavond schuiven we aan bij Martijn en Nienke, die inmiddels ook in St. Lucia zijn gearriveerd. Harold wil graag met hen eten – hij is wel even uitgepraat met mij (kan ik me niets bij voorstellen!).
Tussendoor nog een typisch Afrika-moment: we merken dat je hier vaak “fooi moet geven” of zelfs moet betalen voor gratis parkeren, omdat er dan iemand zogenaamd “op je auto let”. Prima, maar dan wel voor kleine bedragen. Alleen hebben wij bijna geen kleingeld. Oplossing: naar de supermarkt om groot geld om te wisselen.
We gaan even naar een supermarkt - die (helaas) een all-black uitstraling heeft - om even iets kleins te halen. En inderdaad ben ik de enige blanke die er rondloopt. Ik kies expres de vriendelijkst uitziende caissière uit. Voor mij staat een gezin met drie kinderen. Maar als puntje bij paaltje komt, hebben ze niet genoeg geld op de bankrekening om te kunnen pinnen. Dus er moeten boodschappen terug. En dan nog een keer, en nog een keer. Zelfs het brood sneuvelt. Dat raakt me. Als ze weg zijn, zeg ik tegen de caissière dat ik het brood wel betaal en ondertussen is ze zo lief om me in zo klein mogelijke biljetten wisselgeld te geven. Met de broden sprint ik naar buiten en roep “Hold on!” Het gezin staat net de achterklep dicht te doen. Ik leg snel de broden in hun auto en zeg “Have a nice day!” Een van de kinderen komt later naar me toe om me te bedanken, gevolgd door de vader die me een “God bless you” toewenst. Ik word er verlegen van. Ik bén al gezegend: we wonen in Nederland en hebben het goed. De verschillen hier zijn zo groot – en dat komt binnen.
Maar goed: missie geslaagd. We hebben kleingeld om fooi te geven én een goed gevoel om mee te nemen.
Reactie plaatsen
Reacties
Hulde voor en aan jullie, fantastische indrukwekkende verhalen met veel moed en lef deze reis ondernomen tevens spannend,humoristisch en soms angstig om te lezen,laat staan meemaken en dan ook nog de bizarre omstandigheden!!!!!!kom goed terug naar jullie “Stekkie” want ik lees dat de tevredenheid daar hoogtij viert.
Wat een leuke vogeltjes! En het lijkt me heel naar om te zien dat iemand zoiets basis als brood moet wegleggen omdat er niet genoeg geld is. Zeker als je daar zelf een prachtige (en veel-geld-kostende) reis zit te maken.. Wat mooi om zoiets ogenschijnlijks kleins dan terug te doen