De vroege vogel krijgt… en de wifi is overal waardeloos (dag 5, 6 en 7)

Ik val meteen als een blok in slaap, Renate wat minder. Af en toe schrikt ze wakker van een harig (althans, dat vermoeden we) beest dat langs de tent schuifelt. Maar we liggen veilig in ons hutfort, dus no worries.

Om half zes precies staat er iemand aan onze deur te rammelen. Tijd om op te staan! Ik spring fris onder de douche, maar voor Renate gaat het minder soepel. Ze had vannacht een paar keer wakker gelegen en als je dan nét weer in slaap bent gevallen, is wakker worden een drama. Ze sloft wat doelloos door de tent, terwijl ik haar aanspoor om toch een beetje tempo te maken. Uiteindelijk zitten we om 6.00u klaar in de jeep.

De plekken zijn precies hetzelfde als gisteren – alsof we het hadden afgesproken. Prima zo. Het is gelukkig droog, maar de wind snijdt dwars door je heen. Renate zit er Michelinwaardig bij met meerdere lagen kleding, ik trek de poncho met fleecevoering over me heen. En Kobus, onze Zuid-Afrikaanse Crocodile Dundee? Die rijdt gewoon in korte broek en een dun jasje. Wat een bikkel.

We rijden bijna drie uur door het park, maar de oogst is wat mager. Veel impala’s, wat apen, heel wat vogels en een nijlpaard waarvan we alleen de rug boven water zien uitsteken. De Big Five heeft vandaag blijkbaar besloten uit te slapen of zich collectief te verstoppen. Grappig detail: op het achterste van de Impala een letter M te onderscheiden: leuk voor de leeuwen, die zien het als  een happy meal van de bekende hamburgerketen.

Na een koffiestop midden in de bush keren we terug naar het kamp, waar een heerlijk ontbijt op ons wacht: vers fruit, yoghurt, omelet met kaas en volop drinken. Daarna nog wat nakletsen met Nienke en Martijn en onze Engelse tafelgenoten Sue en Andy. Grappig detail: jaren geleden hadden wij ook Engelse vrienden die óók Sue en Andy heetten. Dus blijkbaar is dat dé standaardcombinatie daar. Makkelijk voor ons mochten we er nog meer tegenkomen.

Nienke en Martijn reizen vandaag verder. Wij nemen afscheid en trekken ons terug voor een korte “gevechtspauze” op de iPad en een powernap. Na een uurtje zijn we weer fris voor de lunch en de middagsafari. Het weer is gelukkig wat beter: nog wat bewolkt, maar de temperatuur is aangenaam. Dat belooft wat voor vanmiddag!

Rond de lunch arriveren er twee nieuwe Nederlanders: Sophie en Johannes uit Genemuiden, op huwelijksreis. Wat een toeval: bijna buren van ons. De wereld is soms echt klein.

Om 16.00u vertrekken we met z’n zessen in de jeep. Iedereen is benieuwd hoe het gaat met de twee leeuwen en het buffelkarkas van gisteren. Nou, die blijken nog volop bezig te zijn. Twee soorten gieren zitten al ongeduldig te wachten, maar de leeuwen zijn nog niet uitgespeeld. De een ligt prinsheerlijk op zijn rug – pootjes wijd, buik vol én in zijn slaap nog even plassen (kan allemaal blijkbaar). De ander knaagt door aan de schouders en borstkas. De gieren kijken smekend toe, maar nee: first come, first serve.

Na een minuut of tien hebben beide leeuwen hun buik vol en besluiten ze samen uit te buiken. Voor ons reden genoeg om de penetrante lucht van karkas en leeuwenpoep achter ons te laten en verder te rijden. We spotten nog wat impala’s, antilopen en vogels, maar het echte hoogtepunt komt als Kobus via zijn walkie-talkie hoort dat er neushoorns zijn gesignaleerd. Hij trapt het gas in en we scheuren over de savanne.

En jawel: mama neushoorn met twee jongen! Wat een machtige dieren. Witte neushoorns, die overigens exact dezelfde kleur hebben als de zwarte – leg dat maar eens uit. Ze zijn totaal niet onder de indruk van ons en laten zich prachtig fotograferen. Wat een ervaring.

Terug in het kamp wachten we even in de lounge tot het diner. Opeens begint Renate te gillen en de horlepiep te dansen: “Er zit iets in mijn broek en het bijt!” Voor ik het doorheb, staat ze midden in de zaal met haar broek op de enkels. Twee kleine beestjes (waarschijnlijk mieren) vallen eruit. Gelukkig komt manager Lorna aangehuppeld met antihistaminecrème en na een uur voelt ze er niks meer van. Avontuurtje voor het dagboek!

Het diner smaakt weer uitstekend en we leren Sue en Andy, en Sophie en Johannes beter kennen. Na het eten besluit iedereen vroeg naar bed te gaan – want morgenochtend staat weer om half zes de wekservice voor de tent.

De wifi is veel te traag om foto’s te uploaden, dus we besluiten het reisverslag voor één keer te laten zitten. Ook wel eens lekker.

Woensdag 1 oktober

Dag twee in Shindzela (wat ‘honingdas’ betekent) begint opnieuw vroeg. Het weer is goed, de zon schijnt en we vertrekken vol goede moed.

Stop 1: de leeuwen en hun buffelkarkas. Alleen is er inmiddels nieuw publiek bijgekomen: hyena’s. Zij liggen geduldig te wachten tot de leeuwen klaar zijn met eten, zodat zij het opruimwerk kunnen doen. Maar voor nu dulden de leeuwen nog geen indringers. Het karkas is verder het struikgewas ingesleept en de geur is inmiddels niet te harden. Tijd om door te rijden. Renate haar safarihoed wordt even gegrepen door de wind en dat geeft een schattig gezicht (not!),.

We spotten nog wel twee nijlpaarden die ons loom begluren. Alleen hun oogjes en oren steken af en toe boven het water uit. Wie bekijkt wie eigenlijk wie?

Na terugkomst ontbijten we, pakken onze spullen en nemen innig afscheid van onze Engelse en Genemuidense vrienden. Het kamp uitrijden betekent nog 30 km hobbelen over maanlandschap. Maar we krijgen een prachtige beloning: een kudde giraffen en een paar olifanten op nog geen paar meter afstand. Adembenemend!

Daarna de lange rit naar Eswatini. De grensovergang is een oefening in geduld. Eerst kenteken noteren, dan een briefje halen, door naar loket 1 voor een stempel, loket 2 voor tol, auto doorzoeken, koffers checken en o ja: laptops en telefoons aangeven. Alles met een glimlach en een vriendelijk knikje, want een nachtje in de cel lijkt ons geen fijn alternatief. Een half uur later mogen we door.

Onze eindbestemming is Milwane Rest Camp. Ook daar: formuliertjes, stempeltjes en wachttijd. Maar uiteindelijk hebben we een hut en kunnen we aanschuiven voor een simpel buffet. Klaar voor de nacht.

Donderdag 2 oktober

Rond zes uur trekt Renate de wandelschoenen aan voor een ochtendronde door het park. Omdat hier ook krokodillen rondlopen moet ze zich bij vertrek en terugkomst melden bij de receptie. Stel je voor dat ze ineens als ontbijtje wordt aangezien… Gelukkig keert ze ongedeerd terug, mét prachtige foto’s van de omgeving.

Na een ontbijtje (instantkoffie, maar hé, het went) pakken we weer in en gaan we op pad. Google Maps stuurt ons doodleuk langs een slagboom, maar ach, die zetten we zelf wel even open. Een paar 100 meter verderop een hek met een duidelijke tekst: geen uitgang! Een jonge bewaker met gouden snijtand komt uit de schaduw en is van plan om ons terug te sturen. Maar met een vriendelijke lach en een kushandje weet Renate de bewaker te overtuigen ons door te laten. Alles is hier op te lossen met charme. Ondertussen zien we een nep-Pumba  voorbij schuiven, geen beagle dus!