Vandaag de laatste volle dag in Belfast. Renate is al vroeg wakker en ook ik lig 'al' om 06.30u (is gewoon 7.30u in Nederland) naar het plafond te staren. Zou het komen door de enerverende dag van vandaag of is er iets anders aan de hand? Gisteravond hebben we nog even kunnen meegenieten van een optreden van Justin Timberlake die hier op de festivallocatie op het podium stond. Oké, optreden… wij kregen vooral de honke-honke-honke baslijnen dwars door de muren en ramen mee. Maar hé, als dat de grootste overlast is hier, valt het reuze mee.
Vandaag hebben we een dubbel programma (ja, ja, zo maximaal mogelijk gebruik maken van de beschikbare tijd). Vanochtend hebben we een wandeltour die ons langs beide politieke zijden van de eerder genoemde Troubles leidt. Daarna huren we een auto, reizen we af naar de kust en bezoeken we Giant's Causeway en een hangbrug van touw. Maar daarover later meer.
Eerst maar eens ontbijten en zoals het een conservatieveling als Renate betaamt, 'never change a winning breakfast'. En terecht. Hetzelfde leuke tentje, hetzelfde lekkere eten, dit keer iets drukker. Onderweg trakteert Belfast ons nog even op klassiek Iers weer: regen. Maar goed, muts op, pluutje open, chagrijn uit — niks wat onze stemming breekt.
Na een voedzaam ontbijtje (granola met Griekse yoghurt) wandelen we op ons gemak naar het meeting point. Divis Tower aan Shankill Road. Geen gids te bekennen. Maar een paar minuten voor tien komt hij op zijn dooie gemak aan. Schuld van het openbaar vervoer, uiteraard.
We krijgen eerst een rondleiding van een voormalig lid van de IRA (nationalist) en die 16 jaar in de gevangenis heeft gezeten, alleen, naar eigen zeggen, omdat hij een aanslag op een unionist aan het voorbereiden was. Of hij niet meer op zijn kerfstok had wordt in ieder geval niet helemaal duidelijk. Hieronder zie je hem staan voor een afbeelding van een van de 'vrijheidsstrijders' van de IRA, Bobby Sands. Bobby werd zwaar gestraft na een vuurgevecht met de politie en besloot na een tijd in hongerstaking te gaan als protest tegen de slechte omstandigheden in de gevangenis. Hij overleed na 66 dagen.
Het verhaal is duidelijk: volgens hem was de strijd van de IRA gerechtvaardigd. Het geweld, inclusief bomaanslagen in Engeland, noemt hij ‘noodzakelijk’. Wandelend door de wijk zien we overal muurschilderingen, gedenktekens en propaganda.
Na anderhalf uur arriveren we bij een 7,3 kilometer lange muur die de stad nog altijd keihard verdeelt. Inclusief poorten die elke avond om 22.00 uur hermetisch op slot gaan. Je verzint het niet — 27 jaar na het Goede Vrijdagakkoord en de scheiding is nog compleet: aparte scholen, kappers, kerken, sportclubs… Zelfs je kapper kiezen op politieke voorkeur, dat is pas next level verdeeldheid.
Tijd voor de andere kant van het verhaal. De unionist-gids ontvangt ons vriendelijk, al vraag ik me af of dat oprecht is. Volgens hem was alles vóór 1969 pais en vree, tot de katholieken ‘de boel begonnen’. Die nuance laten we maar even gaan.
Hieronder zie je een huis aan de kant van de nationalisten met daarnaast de muur. En op de andere foto zie je een van de poorten in diezelfde muur. De huizen langs de muur hebben een 'kooi' aan de muurzijde ter bescherming tegen de granaten en molotov-cocktails die na de plaatsing nog over de muur werden gegooid.
Wat meteen opvalt zijn de enorme hoeveelheden Engelse vlaggen en ook hier talloze muurschilderingen. Zijn verhaal is vooral een herhaling van de ellende die de IRA heeft aangericht. Begrijpelijk, maar de eenzijdigheid begint te jeuken. Ja, de IRA heeft verschrikkelijke dingen gedaan. Maar beide kanten hebben bloed aan hun handen.
Met nog een half uur te gaan, bedanken we vriendelijk en maken we ons uit de voeten. We zijn al laat voor het ophalen van de huurauto.
We stappen stevig door en stappen in de Glider 1 (een bus voor alle duidelijkheid). Tickets? Kopen we wel in de bus. Fout. Dat kan dus niet. En voor we het weten staan we zwart in de bus. Ach ja, na alle ponden die we hier al in het OV hebben gestopt, mag dit ritje er wel vanaf. We kijken elkaar samenzweerderig aan en komen er ongestraft mee weg. Criminelen in wording. De IRA is er niks bij!
We stappen vlakbij de autoverhuur uit. Hier wacht een bijzonder vriendelijk man ons op. Hij legt ons alles uit en even later zoeven we in onze mini-limousine (oké, Toyota Aygo) via het appartement voor de onderweg-lunch en wat versnaperingen de snelweg op richting Giant's Causeway.
Giant’s Causeway is prachtig. 40.000 basaltkolommen die door vulkanische activiteit zijn ontstaan, maar volgens de legende heeft een Ierse reus de weg gebouwd om z’n ruzie met een Schotse reus uit te vechten. Typisch mannengedrag, hele infrastructuur aanleggen voor een ruzietje. Oké, wij zijn goedgelovig maar niet zo goedgelovig. Mooi verhaal, maar vooral een schitterend stukje natuur.
Daarna door naar de touwbrug bij Carrick-a-Rede. Ook hier weer adembenemend mooi, maar de entreeprijs doet ons even slikken: 30 pond voor een wandeling van 2 km heen en terug. We verwachtten bijna een golfkarretje en champagne, maar helaas, gewoon lopen. Toch de moeite waard.
Moe in de beentjes maar zeker voldaan en genoten van de prachtige natuur besluiten we appartementswaarts te keren. Dat moet ook omdat we een leuk restaurantje hebben geboekt en anders niet op tijd komen. We rijden via prachtige weggetjes terug, kleden ons snel om en nemen de bus het centrum in. Onderweg naar het centrum komen we hele volksstammen jongelingen tegen die op weg zijn naar een festival. De meiden bloter dan bloot, de jongens al behoorlijk aangeschoten. Belfast leeft, denken we dan maar.
Ons restaurant van vanavond is de Teal Monkey en dat is een echt leuk tentje. We krijgen een prachtig tafel toegewezen en genieten van een heerlijk maaltijd. Renate gaat aan de French Martini’s — twee stuks, zichtbaar genieten. En ja, vaste prik: als zij cocktailt, wil ik een Piña Colada. Google weet raad. Revolución de Cuba klinkt als dé plek voor tropische drankjes.
Vol goede moed wandelen we die kant op. Onderweg entertain ik nog twee dronken dames — ik pas me gewoon aan aan het straatbeeld — en al snel staan we voor de deur. Ik stiefel enthousiast naar binnen, maar word in mijn kraag gevat door een heule grote Jerommeke. Blijkt er een besloten feest te zijn, wat er heel gezellig uitziet maar we mogen dus niet naar binnen! Ik schiet gelijk in een wak en samen besluiten we dat het mooi is geweest voor vandaag! Hup, weer de bus in (dit keer wel betaald) en terug naar het appartement. Morgen (zaterdag) reizen we aan het eind van de middag weer terug maar niet nadat we eerst het Titanic museum hebben bezocht.
Reactie plaatsen
Reacties