Onze eerste volle dag in Belfast. We hebben allebei goed geslapen, in ieder geval beter dan verwacht. Renate besluit om een 'early-bird-boodschapje' te gaan doen bij de lokale Spar en staat al van ongeduld te trappelen voor de deur om 06.30u. Maar hé, nog altijd een half uur later dan mogelijk want de winkel gaat al om 06.00u open. En buiten miezert het.
Een paar kleine boodschapjes, waaronder water uit een fles omdat er in het kraanwater hier net zo veel chloor zit als in een gemiddeld volgepiest peuterbadje in Nederland. Ik dommel lekker nog even door maar rond een uur of 08.00u is het tijd om ons klaar te maken voor het vertrek. Op het programma staan een ontbijt, een 'gratis' rondwandeling met gids, een lunch en nog wat kleine bezienswaardigheden om het af te toppen.
Als wij naar buiten gaan is het inmiddels is droog met een bleek zonnetje, dus dat valt weer mee. We trappen de benenwagen weer aan en wandelen in 25 minuten naar de ontbijtlocatie. Hierbij passeren we het prachtige kunstwerk Beacon of Hope dat door de locale bevolking Noola with the Hoola wordt genoemd.
Wij vinden het een mooi kunstwerk. En dan is de naam niet zo belangrijk.
We ontbijten in een trendy tentje Neighbourhood Cafe in het hartje van Belfast. De jonge bediening zorgt voor een aangename sfeer. Ik bestel een bananenbroodje-gierende-hartklep en Renate denkt heel gezond te doen maar het blijkt uiteindelijk een schaal ader-dicht-slibbende-havermout te hebben besteld. Dat viezig uitziende bruine is de pindakaas, voor nog wat extra calorietjes. Het smaakt mij heerlijk, Renate krijgt haar bordje niet leeg.
Ik ben onder de indruk van de leuke serveersters en als ik dan een kopje cappuccino geserveerd krijg wat er zo uitziet dan weet ik dat er liefde in de lucht hangt. Ik voel me enorm speciaal!
Renate is echter de beroerdste niet en zet me snel weer met beide beentjes op de grond als blijkt dat elk kopje koffie in het restaurant op deze wijze geserveerd wordt.
Na het ontbijt zoeken we onze weg naar het Visit Centre van Belfast (zeg maar een soort VVV avant-la-lettre) om nog een wandeltour voor morgen te boeken. En ook hier staat Renate weer uitgebreid te flirten met de bebaarde man achter de desk. Je weet tenslotte nooit waar het goed voor is! Helaas, kortingloos staan we even later buiten tegenover het stadhuis van Belfast. En eerlijk is eerlijk, dit is werkelijk een prachtig gebouw. Daar kan het stadhuis van Zwolle nog wel een puntje aan zuigen!
Iets voor half 11 treffen we onze gids van vandaag. Ze heet Jessica, is geboren en getogen in een klein plaatsje net buiten Belfast en (Noord-)Ierser dan dit krijg je niet!
Wat ze in lengte tekort komt maakt ze helemaal goed in praatsnelheid. En als we over Games of Thrones beginnen vertelt ze vol trots dat ze in seizoen 8 als klein meisje een rolletje in heeft gespeeld. Vol trots vertelt ze dat zij op de rug van haar trui de titel ' Winterfell-girl #1' had staan. Een echte celebrity gaat ons dus door Belfast leiden. Oh ja, spreekt ook nog vloeiend Spaans en Portugees. Maar helaas geen Nederlands. Verder bestaat ons minigroepje uit twee Australiërs die vanavond nog vanuit Dublin terugvliegen na zes weken Europa te hebben bezocht.
Jessica leidt ons langs prachtige locaties in de binnenstad van Belfast waar vooral de muurschilderingen een prominente plaats innemen. Hieronder hebben we een paar prachtige voorbeelden.
Jess (wij mogen intussen Jess zeggen, hoe cool is dat) vertelt uitgebreid over de zogenaamde Troubles. Dit was de strijd, voornamelijk in Belfast, tussen het protestantse (Engels-gezinde ook wel unionisten genoemd) en katholieke (ook wel nationalisten genoemd) deel van de bevolking. Deze strijd kwam al van heel lang geleden maar beleefde zijn bloedige hoogtepunt in de periode 1960-1998. Onder andere de IRA was hierbij een bekende partij. Belangrijkste meningsverschil was dat de unionisten aansluiting bij Engeland wilden behouden en de nationalisten aansluiting bij Ierland zochten. Bekend zijn de bomaanslagen over en weer waarbij veel mensen zijn omgekomen of gewond geraakt. Uiteindelijk is er een bestand gekomen in april 1998, de Goede Vrijdag Overeenkomst. Onder ander een bekend liedje van U2, Sunday, bloody Sunday gaat over een gebeurtenis op 30 januari 1970 waarbij 14 ongewapende jongens en mannen werden doodgeschoten door Britse soldaten bij een vreedzame demonstratie. Bijzonder is wel dat op de dag van vandaag beide partijen eigenlijk nog gescheiden van elkaar wonen. In Belfast maar ook in andere steden. Gemixte huwelijken komen bijna niet voor en ook de kinderen gaan naar scholen die van de ene of de andere partij zijn. Deze scheiding is nog heel zichtbaar in de stad door de vlaggen die er voor veel huizen wapperen.
Zo komen we langs het Europa hotel dat de twijfelachtige eer heeft het hotel in Europa te zijn waarop de meeste bomaanslagen zijn gepleegd (maar liefst 33 in 24 jaar tijd). Maar nu kun je er met een gerust hart logeren. En waarom? Voor de media-aandacht. Hier sliepen voornamelijk journalisten en een uur voordat het hotel weer werd gebombardeerd, werden de journalisten geïnformeerd. Die konden dan naar buiten en 'mooie beelden' vastleggen van de bombardementen...
Ook komen we langs een van de oudste pubs/barren in Belfast. Hier gaat het verhaal dat een getrouwd stel, een protestantse vrouw en een katholieke man een bar wilde openen. De vrouw wilde absoluut dat 'the crown' (wat staat voor het koningshuis in Engeland) een prominente plek zou krijgen. En dat zie je dan ook terug in de naam van de bar. Maar de man huurde wat Italiaanse werklui in en heeft de bar eigenlijk tot een soort katholieke verblijfplaats gemaakt inclusief glas-in-lood en zelfs de zitplaatsen binnen zijn een soort biechtstoelen. En oh ja, de kroon die zij graag wilde zien ligt voor de deur op de grond, zodat elke gast op de kroon stapt.
Terug bij het stadhuis bekijken we het Titanic Memorial. Dit een plaquette waar alle namen op staan die zijn omgekomen bij deze scheepsramp in 1912.
Leuk feitje hierbij is dat er twee namen op staan met een sterretje achter hun naam. Dit zijn twee mensen die nooit op de Titanic hebben gevaren. Ze hadden wel tickets voor de overtocht, met hun naam erop. Maar die tickets zijn ze verloren met een potje kaarten in de dagen voorafgaande aan het vertrek. Wie de twee personen zijn (hier is Jack uit de gelijknamige film losjes op gebaseerd) die met de gewonnen tickets aan boord gingen en omkwamen, is tot op de dag van vandaag onduidelijk.
Voor het stadhuis is het wel duidelijk dat we ook aan zee zitten en dat ook nog wat ander gevogelte een graantje mee wil pikken!
We wandelen verder door pittoreske straatjes en overal zit wel een verhaal achter. Deze stad ademt een rijke geschiedenis en de voetstappen van de zeelui worden nog gevoeld als we door Belfast lopen.
Richting het einde van de tour zien we ook de scheve Albert toren. Deze is verzakt omdat een deel van de stad op de oevers van een rivier is gebouwd. Sterker nog de oude rivier is inmiddels gekanaliseerd en stroomt onder de stad door.
Aan het einde van de tour krijgen we nog het verhaal over de zalm te horen die alle wijsheid van het universum bezat. En degene die hem zou opeten zou al die wijsheid bezitten. Toen deze zalm na 7 jaar zoeken eindelijk werd gevangen door een man gaf hij hem aan een vriend die de vis zou bereiden. En je raadt het al, deze proefde van de zalm en bezat vervolgens alle wijsheid. En de visser had jammer de bammer het nakijken. De tour zit erop en we nemen innig afscheid van Jess en onze Australische matties.
Vermoeid als we zijn besluiten we te gaan lunchen in de Morning Star restaurant. We genieten van een prima lunch.
Na de lunch nemen we nog even een kijkje binnen in het stadhuis die als inspiratie heeft gediend voor het interieur van de Titanic.
Nog even een een bezoekje aan de Victoria Mall (winkelcentrum) met uitzicht over Belfast, met op de achtergrond de immense twee kranen van de beroemde scheepswerf Harland & Wolff waar onder andere de Titanic en een aantal van haar zusterschepen zijn gebouwd.
De benen zijn moe, dus we zoeken een bus op (uiteraard een dubbeldekker) en we zoeven terug naar ons appartementje. Lekker de beentjes omhoog, dat hebben we wel verdiend.
Reactie plaatsen
Reacties