Op jacht naar het noorderlicht

De handen van masseuse Anna blijken bijzonder kundig! Precies de juiste druk en heerlijk ontspannend. Zowel Renate als ik voeren hele gesprekken met haar en zo leren we nog wat meer over de Finse cultuur. In elk huis per definitie een sauna, haar zoontje van 6 crosst al rond op de sneeuwscooter (wel een iets kleiner model dan het beest waar ik vanavond weer mee mag stoeien) en alle grensovergangen met Rusland (lengte ongeveer 1000 km) zijn gesloten. Ze zijn blij dat ze lid zijn geworden van de NAVO. Daarnaast vindt ze dat ze het beste leger van Europa hebben. En ja, hier geldt nog gewoon de dienstplicht. Ook voor de Finnen is het leven duur. Kortom, niet alleen leuke maar ook nog eens informatieve gesprekken. 

We hebben een relaxte middag en na het avondeten maken we ons langzaam klaar voor de 'tocht der tochten'. Hieronder zie je de huidige weersomstandigheden (en nee, de lens is niet smerig!) dus of we überhaupt iets noorderlichterigs gaan zien, is maar zeer de vraag. Maar elke Fin die je het hier in het hotel vraagt, antwoordt: "Het weer kan zomaar veranderen en dan heb je geluk". Tuuuuuurlijk! Het overtuigend kunnen vertellen van dit leugentje was vast een vereiste bij hun sollicitatie.

Omdat er toch nog steeds een vies koud windje staat, de temperaturen zeker weten nog wat gaan dalen en we ongeveer 3 uren buiten zijn wordt ons aangeraden om ons heel goed aan te kleden. Oftewel laagje over laagje. Van binnen naar buiten en van onder naar boven: je eigen (ski)sokken met daarover heen een paar wollen sokken, dikke met wol gevoerde laarzen, onderbroek, lange thermo-onderbroek, skibroek, shirt, skipulli, winterjas, balaklava, col, dikke overall, en een helm. En om af te toppen de dikke handschoenen, ook wel Pacman-handenwarmers genoemd. Zie onderstaande foto.

We moeten ons om 20.00u melden bij de receptie. Dus we klossen op tijd in de te grote laarzen en het zware overall en de overige (drie)dubbele kledinglagen door de sneeuw naar het hotel. De thermometer geeft aan dat het slechts -3 is, maar door het vies koude windje voelt het echt veel kouder, minimaal -8.

We zijn op tijd bij de receptie en de hal staat vol met enthousiast trappelende medesneeuwscooteraars. Na het checken van de namen kunnen we de helm en de balaklava ophalen en worden we in twee groepen verdeeld. Onze matties van de week tante Paola en neefje Jens zitten bij ons in de groep en we delen de ervaringen van deze dag. 

Na nog even een herhaling van de scooterintroductie mogen we een mooi exemplaar uitzoeken. Gelukkig zijn ze allemaal hetzelfde dus 'kies maar raak voor een knaak'. Als we vertrekken is het behoorlijk mistig maar al snel wordt het wat helderder. Spannend!

Hieronder een filmpje gemaakt met gevaar voor eigen leven door Renate de Bont, bekende cameravrouw die vooral goed is in het filmen van stuntmensen. En dat is aan haar prima besteed!

Nou ja, na ongeveer 20 minuten krijg ik een por in de ribben, zit mevrouw De Bont wild te gebaren en te schreeuwen achterop en wordt me dwingend gemaand te stoppen. Een onbekende kracht (uhuh) heeft de camera uit de handen van Renate geslagen. De hele karavaan achter ons moet natuurlijk ook stoppen. Ze springt als een jonge hinde van de brommert en heeft de camera al snel weer gevonden. We zoeven verder door de besneeuwde bossen en als we op een open vlakte komen, draai ik de gaskraan even flink open. We tikken de 50 km/h aan en dat is best hard op een sneeuwbrommer! Renate laat in niet mis te verstane geluiden en porren merken dat iets minder hard rijden/glijden ook prima is.

Na ruim een half uur rijden stoppen we midden in het bos. Hier gaan we het noorderlicht bekijken. Er wordt een houtvuur gestookt en we krijgen een warm drankje (soort warme ranja of koffie). We turen en we turen maar het is echt te bewolkt om ook maar iets te kunnen zien wat in de verste verte door kan gaan voor het noorderlicht. Maar dan schieten we hier wel een paar leuke kiekjes. Paola en Renate zijn besties for life! Fijn dat Renate d'r bril ook boven de oren gewoon blijft zitten!

Geen noorderlicht maar wel veel gezelligheid. En dat is ook wat waard. Na een half uurtje maken we ons klaar voor de terugtocht. Ik wil de korte route nemen naar de sneeuwbrommer maar heb me even in de sneeuwdiepte vergist. Ik zak tot mijn kruis in de sneeuw en kan er niet meer uitkomen. Ik besluit me te laten vallen en overbrug al rollend en sneeuwengelend het laatste stukje naar de scooter. Renate moet er smakelijk om lachen. Het heeft er ongetwijfeld uitgezien als een lamme pensionado die zich als een zeehond op het droge probeert te verplaatsen. Gelukkig was ik nog snel genoeg voordat er compromitterende beelden van konden worden gemaakt. Renate wilde wel, heel graag zelfs, maar pak je telefoon maar eens in dat logge grote overall met je dikke Pacman handschoenen aan!.

Met een geknakt ego stap ik weer achter het stuur en rijden we een prachtige route terug. Ik geef nog even wat gas bij in de bochten en heel even raakt een van de voorski's de sneeuw niet meer, tot ongenoegen van Renate. Maar hey, veiligheid boven alles.