Helaas was ik (Renate) vanmorgen toch weer véél te vroeg wakker. Om 4.30 uur vond mijn lichaam dat het wel genoeg was, maar mijn hoofd niet echt. "Pluk de dag" is een mooi gezegde, maar om half vijf door de gangen van het hotel te gaan dansen leek me toch wat overdreven. Harold hield het gelukkig nog iets langer vol.
We begonnen de dag opnieuw met een heerlijk ontbijtje bij Wunschlos Glücklich. Daarna de spullen weer in de auto en op pad. Omdat we de komende dagen ongetwijfeld nog een overdosis kastelen, burchten, residenties en andere historische bouwwerken voor onze kiezen krijgen, besloten we Wertheim en het gelijknamige kasteel maar over te slaan. Daardoor hoefden we vandaag maar een kleine honderd kilometer af te leggen.
Ik had vooraf een heel beeld in mijn hoofd van de Romantische Strasse. Een eindeloze stoet campers, caravans en – vooruit, ik zeg het maar gewoon – pensionado's (ik niet hè!) die met 60 kilometer per uur van vakwerkdorp naar vakwerkdorp zouden sukkelen. Nou... niets daarvan. Geen sleurhut te bekennen. Dat viel alvast mee. Maar 'gelukkig' was er wel een andere reden om in een slakkentempo te rijden... Vrijwel elk dorpje vond dat 30 km/u meer dan voldoende was. Dus alsnog sukkelend voorwaarts.
Ook mijn tweede verwachting kon linea recta de prullenbak in. Ik rekende op overvolle pleinen en toeristen die elkaar verdringen voor de mooiste foto. Onze eerste stop was Weikersheim. Daar reden we zó ontspannen naartoe dat we het complete stadje ongemerkt voorbij reden (ja, zelfs in slakkentempo!). Pas een paar kilometer verder viel het kwartje. Dus: keren, terugrijden en doen alsof het de bedoeling was.
Eenmaal aangekomen bleek het... heerlijk rustig. Sterker nog, op sommige foto's lijkt het alsof we een privébezichtiging hadden geboekt. Mijn grondige vooronderzoek bleek dus ongeveer even betrouwbaar als een weersvoorspelling van drie weken vooruit.
De volgende halte was Röttingen, waar Harold graag de Zonnewijzerroute wilde wandelen. Het leek echter alsof het complete dorp collectief vakantie had genomen. Geen toeristen, nauwelijks inwoners en ook de zonnewijzers hielden zich opvallend goed verstopt. We hebben er uiteindelijk welgeteld twee gevonden. Dat is technisch gezien voldoende om van een route te spreken... denken we.
Dan maar door naar onze eindbestemming: Rothenburg ob der Tauber. Eerst de auto even aan het infuus, een paar boodschappen doen en daarna lunchen in het centrum.
En toen... toen begon de romantiek pas echt!
Rothenburg is werkelijk een plaatje. Torens, stadspoorten, vakwerkhuizen en een volledig ommuurde binnenstad. Het is alsof je een sprookjesboek binnenwandelt. In één Duits-Nederlands woord: überschattig.
Natuurlijk heeft ook deze stad de littekens van de Tweede Wereldoorlog. Ongeveer een derde van de oude binnenstad werd verwoest, maar de restauraties zijn zó zorgvuldig uitgevoerd dat je goed moet kijken om het verschil te zien.
En eindelijk waren ze daar: de toeristen! Niet super veel, maar wel een flinke delegatie Aziaten. Kijk, dan weet je dat je op een internationale trekpleister bent beland. Dat merk je overigens ook direct aan de prijzen op de menukaart en de prijzen van hotelkamers.
Gelukkig hadden wij een appartement geboekt in het nabijgelegen Gebsattel. Rond drie uur checkten we in. Een heerlijke, ruime studio. Schoon, degelijk en praktisch. Precies zoals je hoopt dat Duitsers zijn... en meestal ook zijn.
Aan het einde van de middag, na een paar regenbuien, stapten we op de fiets voor het ritje van 3,5 kilometer terug naar Rothenburg. Daar bereikte de romantiek voor Harold uiteindelijk haar absolute hoogtepunt.
Geen zonsondergang.
Geen vakwerkhuis.
Geen eeuwenoude stadsmuur.
Maar een Currywurst mit Pommes.
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een mooie omgeving. En eet smakelijk
Wast genoeg, dat beetje friet?🤩
Romantische Strasse, of toch Currywurst Strasse? Mooie plek hoor!
Curryworst met pommes, hoe mooi kan het leven worden?
Wat een niet uitgekomen verwachtingen allemaal. Maar het is wel een ongelooflijk snoepig stadje met die bogen. Hoop dat de curryworst wel aan de verwachtingen voldeed!