Vannacht is het eindelijk heerlijk afgekoeld in Duitsland. Een paar flinke buien en de temperatuur zakt naar een graad of 15. Dus: ramen wagenwijd open en de boel lekker laten doortochten. Daar word je als Nederlander toch gelukkig van.
We slapen allebei prima, al worden we keurig op tijd gewekt door een combinatie van fluitende vogeltjes en auto's die over de hoofdstraat razen alsof ze de Nürburgring hebben afgehuurd. Gelukkig blijft er nog genoeg tijd over om rustig wakker te worden.
Na een eenvoudig ontbijtje stappen we op de fiets. Ik heb een prachtige route van zo'n 40 kilometer uitgestippeld in Komoot. Dat kan bijna niet misgaan, denk ik nog. De route voert grotendeels door bossen en over de Romantische Strasse, althans de fietsvariant. Inclusief de nodige klimmetjes. En dus – zo redeneer ik optimistisch – ook weer afdalingen.
Na een paar kilometer verlaten we de gebaande paden en krijgen we direct een serieuze klim voor de kiezen. We hijsen ons als twee berggeiten omhoog, al oogt het waarschijnlijk meer als twee hijgende zeehonden op elektrische fietsen. Renate blijkt vandaag duidelijk in de race voor de bolletjestrui. Gelukkig deelt de Tour de France geen prijzen uit voor gezichtsuitdrukkingen tijdens een klim.
De route voert verder over bospaden en gravelwegen. Het is werkelijk schitterend. Reeën schieten weg tussen de bomen, roofvogels cirkelen boven ons en tijdens een banaan- en appelpauze voelen we ons even Ko de Boswachter. Nou ja... Ko de Boswachter met een e-bike.
Dan begint het avontuur.
Het pad wordt smaller. Daarna nóg smaller. En vervolgens... is het weg.
Volgens Komoot staan we nog steeds keurig op een doorgaande weg. Volgens de werkelijkheid kijken we uit op struiken, brandnetels en een verzameling bomen die overduidelijk geen plannen hebben om plaats te maken. Komoot blijft eigenwijs volhouden: "Hier ligt echt een weg." Wij beginnen ernstig te twijfelen aan zijn mentale gesteldheid.
Na wat kaartstudie kiezen we voor een omleiding. Dat gaat verrassend goed... totdat blijkt dat we langzaam maar zeker afscheid nemen van onze zorgvuldig geplande route. Nog meer omrijden zien we niet zitten, dus ik ontdek op de kaart een 'handig' paadje waarmee we dwars door het bos kunnen steken.
Renate kijkt me aan met een blik die boekdelen spreekt. Maar ja, eigenwijs zijn is ook een talent.
Dus wandelen we met de fietsen aan de hand het bos in. Renate wordt onderweg nog vriendelijk begroet door een agressieve tak die een bloederig teken in haar voet achterlaat en na een minuut of tien struinen, klauteren en hier en daar wat creatief routezoeken staan we zowaar weer op een echt fietspad. Komoot doet ondertussen alsof dit altijd al het plan was.
Door alle klimmetjes begint Renate af en toe bezorgd naar het batterijpercentage van haar e-bike te kijken. Ik stel haar gerust. "Dat halen we makkelijk." Dat zeg ik vooral heel overtuigend, zonder enige technische onderbouwing.
Gelukkig blijft het landschap alle moeite waard. Uiteindelijk buigen we af naar Rothenburg ob der Tauber voor de lunch. Buiten is het een drukte van belang, dus zoeken we binnen een koel plekje op.
We bestellen allebei een schnitzel met gebakken aardappeltjes. Voor mij betekent dat: schnitzel nummer twee van deze vakantie. We houden de stand inmiddels gewoon bij. Sommige mensen verzamelen souvenirs, Ik verzamel schnitzels.
Na de lunch fietsen we nog een rondje door het prachtige stadje en keren daarna terug naar ons appartement. De benen krijgen hun welverdiende rust en wij houden een uitgebreide siësta.
Binnenkort mag Komoot weer een route bedenken. Maar we controleren voortaan eerst even of de weg daadwerkelijk bestaat.
Tegen het einde van de middag bestijgen we opnieuw onze stalen rossen om Rothenburg nog wat verder te verkennen. Alsof we vandaag nog niet genoeg kilometers in de benen hebben. Blijkbaar waren we vergeten dat we eigenlijk op vakantie zijn.
Het middeleeuwse stadje heeft ontzettend veel te bieden. Natuurlijk zijn er de vakwerkhuizen, stadspoorten en toeristen in alle soorten en maten, maar er is ook nog onverwacht entertainment. Op de Marktplatz treedt een Amerikaanse jeugdorkest op. Meer dan honderd muzikanten sterk blazen spreekwoordelijke pannen van het dak.
Wij luisteren met veel plezier. Heel af en toe ontsnapt er een noot die waarschijnlijk niet in de partituur stond, maar ach... met meer dan honderd muzikanten mag er best eentje even op vakantie zijn.
Na zoveel cultuur vinden we dat we wel een beloning hebben verdiend. We ploffen neer op een terras voor een Spaghetti-ijs met verse aardbeitjes, een Coupe Caramel en natuurlijk een goede kop koffie. We beginnen onszelf steeds beter te begrijpen: wij fietsen eigenlijk alleen maar om zonder schuldgevoel te kunnen eten.
Met de calorieën weer keurig aangevuld besluiten we de stadsmuur eens nader te inspecteren. En die is indrukwekkend. Je kunt er kilometers overheen wandelen, met prachtige uitzichten over de stad en de vakwerkhuizen. Dat is toch net iets anders dan in Zwolle, waar je ongeveer drieënhalve meter stadsmuur mag bewonderen en dan alweer rechtsomkeert kunt maken.
Nadat we voldoende hebben 'gestadsmuurd' wandelen we terug naar de fietsen en doen onderweg nog even boodschappen voor de avondmaaltijd. Eenmaal in het appartement besluiten we dat het wel weer genoeg is geweest voor vandaag. Morgen weer een dag.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooie dag weer, met nog extra uitdagingen.
Dat hoort geloof ik wel bij jullie vakanties.
Leuke fotos ook.
Altijd handig die KaKo-achtergrond! Sieht schön aus!!
Klinkt als een gezellige en zeer actieve dag. Hopelijk geen verdere schrammen en jeuk van de brandnetels en takken. En een mooi uitgangspunt: je wandelt / fietst enz. om veel lekkers te kunnen eten en drinken.