Nog meer sprookjes

Maar wij staan aan de dalzijde, het hotel torent hoog boven ons uit. Beneden bij de rivier prijkt een veelbelovend bord: "Willkommen! Café open! Kaffee und Kuchen!" Nou, dat hoef je Harold geen twee keer te zeggen!

We steken de rivier over en lopen verwachtingsvol naar binnen. We dwalen een paar minuten door de verlaten gangen alsof we per ongeluk op de filmset van een mysterieuze detectiveserie zijn beland. Geen personeel. Geen gasten. Geen koffie. Geen taart. Dan zien we buiten toevallig een medewerker. Die legt vriendelijk uit dat we buitenom nóg een flink aantal trappen omhoog moeten. Boven treffen we een leeg terras aan dus we kiezen een lekker plekje in de schaduw.

Na een tijdje wachten gaan we zelf maar op onderzoek uit. De receptioniste belooft iemand te sturen. En inderdaad, even later verschijnt een slungelige ober. We bestellen twee koffie en Harold informeert alvast enthousiast naar het taartassortiment.

"Taart? Nee hoor, die is er nog niet."

Het is elf uur.

Alleen koffie dus. Even later wordt die geserveerd. Zonder koekje.

Op dat moment stort het sprookje definitief in elkaar.

Service: nee.

Taart: nee.

Koekje: nee.

Fooi: ook nee.

Dan maar verder.

Gelukkig maakt de omgeving alles weer goed. We passeren verschillende oude bruggen en een aandoenlijk klein 'hoogwaterkasteel' Töpplerschlösschen.

Even later worden we beloond met een schitterend uitzicht op Rothenburg, dat hoog boven het dal uittorent. De dubbele brug op de foto hieronder diende zelfs als decor voor de film Chitty Chitty Bang Bang. Harold kende hem nog vaag. Ik niet. Zal wel vóór mijn tijd zijn. En op deze plek heb je ook een prachtig uitzicht op de hoger gelegen stad. Oja, nog zo'n sprookje: in de film hebben ze de Alpen én kasteel Neuschwanstein (dat enkele honderden kilometers zuidelijker ligt) er ook nog achter en tussen geplakt, zie 2e foto.

Voor de lunch zoeken we de oude binnenstad weer op. Harold kiest voor spaghetti, ik voor een salade. En alsof hij de gemiste taart van vanochtend nog niet verwerkt heeft, bestelt hij als toetje ook nog een tiramisu.

De ober zet het dessert neer... mét een extra lepel. 

Kijk, dát is service. Harold vond het wat minder geslaagd. En omdat ik degene was die moest afrekenen, werd het: fooi? Ja!

Om twee uur verzamelen we ons op de Marktplatz voor een stadswandeling met gids Liane. Ze vertelt enthousiast dat het huis dat we eerder op de foto hebben gezet (hieronder nog een keer, het donkergele vakwerkhuis) model heeft gestaan voor het huis van Geppetto, de vader van Pinokkio. We blijken dus ongemerkt door een sprookjesdecor te hebben gefietst.

Ook het mysterie van kasteel Rothenburg wordt eindelijk opgelost. Al dagen speur ik naar het kasteel waarnaar de stad is vernoemd. Nergens te vinden. Blijkt ook gewoon niet meer te bestaan. Volgens de overlevering werd het kasteel ooit tijdens de zoveelste afwezigheid van de meer-uit-dan-thuis-koning verwoest door 'onverlaten' (in dit geval het stadsbestuur). Ze hadden de stenen nodig om de verderop gelegen ziekenhuiswijk te bouwen. Alleen  de kerk bleef staan (je wilt geen ruzie met God natuurlijk!). De koning kreeg bij thuiskomst vervolgens doodleuk te horen dat een aardbeving de boosdoener was (terwijl die er in die tijd helemaal niet waren, tenminste niet hier).  Blijkbaar werkte nepnieuws ook in de middeleeuwen al verrassend goed. Dat maakt de overgebleven 'kasteelkerk' uit 1142 het oudste gebouw van Rothenburg.

Ook de St. Jacobskerk is een imposant gebouw met een mooie poort eronderdoor.

We sluiten de middag af met een een latte macchiato en een Florentiner: een heerlijke glutenvrije lekkernij van amandelschaafsel. Ik mopper want voor het glaasje kraanwater dat ik erbij vroeg, wordt gewoon even €1,50 in rekening gebracht. Maar Harold had nu eindelijk iets dat op taart leek, al vond hij het best wel klein. 't Is ook nooit goed.