Vandaag is het weer tijd om de biezen te pakken. Een nieuwe bestemming langs de Romantische Strasse, in het wereldberoemde dorp Mertingen. Mocht de naam je niets zeggen: welkom bij de overige 8 miljard wereldbewoners.
Het uitruimen van het appartement en het vervolgens Tetris-waardig inladen van de auto verloopt verrassend soepel. Rond 09.45 uur vertrekken we. Op een zaterdag verwachten we Duitse snelwegen vol leasebakken, caravans en motorrijders die denken dat ze auditie doen voor de TT van Assen. Maar het verkeer valt alleszins mee.
Via plaatsjes als Schillingsfürst en Feuchtwangen – waarvan je al een cursus Duits nodig hebt om ze uit te spreken – bereiken we Dinkelsbühl. Volgens de reisgidsen is dit stadje authentieker dan Rothenburg ob der Tauber. Dat blijkt geen marketingpraatje: het is werkelijk een plaatje. Alsof de Efteling en een middeleeuws geschiedenisboek samen een kindje hebben gekregen.
Bij de stadspoort worden we welkom geheten door een ooievaarsechtpaar dat boven op de toren woont. Zodra ze ons zien beginnen ze fanatiek te klepperen. Of ze zijn dolblij met onze komst, of ze waarschuwen de rest van de stad dat er weer twee toeristen met wandelschoenen en een ANWB-gids zijn binnengedrongen.
Tijdens onze wandeling volgen de vakwerkhuizen elkaar in rap tempo op. Elk huis is nóg schattiger dan het vorige. Bij een ubercute koffietent strijken we neer. Ik bestel een versgebakken wafel en een prima bak koffie. Renate hoeft alleen maar lief te glimlachen wanneer de serveerster vraagt of er een extra vorkje nodig is. Die vraag wordt met zoveel enthousiasme beantwoord dat zelfs een Groningse jaknikker denkt: “Doe eens rustig.” En zo blijkt maar weer: een echtgenotehand is snel gevuld… zeker als er wafel op ligt.
Na Dinkelsbühl zwaaien we nog even naar onze gevederde gastheren en vervolgen we onze route via Wallerstein naar Nördlingen. Deze stad is gebouwd in een meteorietkrater. Dat klinkt spectaculair. Je verwacht minstens iets tussen de Grand Canyon en de Vesuvius. In werkelijkheid zie je… helemaal niets. Waarschijnlijk zijn wij de enige toeristen die een krater bezoeken zonder zeker te weten waar die eigenlijk is. Maar hé, de meteoriet zal vast weten waar hij is neergekomen.
Voor de lunch belanden we bij de Duitse variant van Brownies & Downies. Ik doop het restaurant ter plekke om tot ‘Schnitzels und besondere Typen’ (spreek uit op z’n Duits). De bediening bestaat uit mensen met het syndroom van Down en dat doen ze met zichtbaar plezier en enthousiasme. Soms is het een tikkeltje chaotisch, soms iets luider dan de gemiddelde bibliotheekbezoeker prettig zou vinden, maar de gastvrijheid spat ervan af. Renate kiest een frisse salade, ik ga voor een bagel met salami. De absolute winnaar is echter de huisgemaakte limonade: heerlijk fris, licht zuur en precies wat je nodig hebt na een halve dag toeristisch verantwoord kuieren.
Daarna volgt het laatste stukje richting Hotel Donau-Ries... op een industrieterrein! Het blijkt een soort Duitse versie van een Formule 1-hotel: een plek waar je vooral komt om morgen weer ergens anders heen te gaan. Alleen dan nét iets luxer. En met een volledig zelfbedieningscheck-in die zelfs de magneetkaarten voor de kamer uitspuugt.
Onze kamer ligt op de tweede verdieping, pal onder het schuine dak. De temperatuur binnen doet vermoeden dat de meteoriet uit Nördlingen hier alsnog is ingeslagen. Airco? Jazeker… alleen niet op de kamer. Die joekeloekes hangt in het halletje van 2x1 meter voor de kamerdeur. Blijkbaar vond de architect frisse lucht iets waar iedereen gezamenlijk van moest genieten.
Gelukkig reist Renate mee. Veruit de slimste én handigste van ons tweeën. Haar geniale plan: zet de ventilator in de deuropening, deur open, en laat de gang-airco onze kamer gratis koelen. Een prachtig idee… totdat blijkt dat het snoer van de ventilator ongeveer twintig centimeter tekort is. Alsof de fabrikant precies wist dat iemand ooit zo’n briljant plan zou bedenken.
Geen paniek. Ik offer mezelf heldhaftig op en rijd naar de dichtstbijzijnde bouwmarkt voor een verlengsnoer. Een investering waar toekomstige generaties vakantiegangers ons dankbaar voor zullen zijn. Het verlengsnoer krijgt per direct een vaste plek op de vakantielijst, ergens tussen de opladers en de paracetamol.
En jawel: missie geslaagd. De gekoelde ganglucht stroomt onze kamer binnen alsof we een illegale aftakking op de centrale airco hebben gemaakt. Bovendien koelt het vannacht af naar een heerlijke twaalf graden. Crisis afgewend. We hoeven vannacht niet als twee langzaam gegaarde rollades in bed te liggen.
Aan het begin van de avond rijden we naar Donauwörth om te eten bij Mio. Een ontzettend gezellig restaurant. Eindelijk dan toch een beetje romantiek. Renate met een heerlijke alcoholvrije mango-spritz (en die is echt lekker) en ik aan de pi no lada (jazeker, mijn favoriete vakantiedrankje met zonder alcolhol).
Het is eten is heerlijk en we genieten van een lekker afkoelende avond. Al blijft de grootste liefde van vandaag toch dat verlengsnoer van €17,95.
Reactie plaatsen
Reacties
Ohhh die mango spritz ziet er echt heerlijk uit! Ik mis alleen nog wel een foto van kaffee und kuchen…