Het lag niet aan Komoot

Vandaag krijgt Komoot een tweede kans. Gisteren bekeek ik nog eens de route die Harold een paar dagen geleden had uitgestippeld en concludeerde dat zelfs Komoot dit een echte jungletocht vond. Geen wonder dat we uiteindelijk tussen de braamstruiken en brandnetels stonden. Voor vandaag kiezen we daarom een route die al door anderen is getest. Het enige "obstakel" volgens Komoot: zes hele meters waarop je de fiets mogelijk moet dragen. Mijn eigen Jerommeke grijnst alleen maar. Zes meter de fiets dragen? Dat valt voor hem ergens in de categorie 'warming-up'. Rond tienen rijden we naar Donauwörth, waar onze fietstocht begint. 

En inderdaad: al snel mag Jerommeke twee keer drie meter aan de bak. Eerst de fiets een trap af, daarna weer een trap op. Ik kijk vol bewondering toe. Daarmee zit de beloofde ontbering er gelukkig meteen op. Verder is de route werkelijk uitstekend.

Na een paar kilometer bereiken we het gehucht Wörnitzstein. Op een hoog nest vliegen niet twee, drie of vier ooievaars aan. Nee, het zijn er maar liefst vijf. Heel romantisch uitzicht met de kapel er schuin boven. Mijn fantasie slaat direct op hol en ik concludeer dat we getuige zijn van een bijzonder moderne polyamoureuze relatie. Harold prikt die theorie binnen twee seconden lek: "Dat zijn gewoon de ouders met hun bijna volwassen jongen." Soms is de werkelijkheid toch een stuk minder spannend.

De route voert verder langs kasteel Harburg, dat majestueus boven het gelijknamige dorp uittorent. Vanuit het dorp heb je een schitterend uitzicht op het kasteel. 

Het is even een goede kuitentraining, maar na een aantal minuten staan we boven bij het kasteel. Hier krijg je vervolgens een prachtig uitzicht op het gepeupel beneden. Zo werkt de middeleeuwse hiërarchie blijkbaar nog steeds.

En zowaar... ook hier staat weer het huis van Pinokkio. Of het is inmiddels een Duitse bouwstijl. Ik begin serieus aan mezelf te twijfelen.

Na het kasteel en daarna de lunch (schnitzel nr 3 voor Harold) gaan we weer op pad. Maar dan gaat het even minder vlekkeloos. We rijden een paar keer verkeerd. Dat lag vanzelfsprekend niet aan mij (of Komoot), ik laat het in het midden aan wie het dan wel lag. Terwijl we midden in het dorp met onze neuzen boven de telefoon hangen om de route terug te vinden, begint de plaatselijke dorpsomroeper enthousiast naar ons te roepen. Hij wijst druk gebarend een kant op en zegt iets wat klinkt alsof hij een complete bratwurst in zijn mond heeft. Wij knikken vriendelijk. Hij wijst nóg fanatieker en roept: "Reehgu!"

"Vielen Dank! Einen schönen Tag noch!", antwoorden wij opgewekt, zonder enig idee waar de beste man het over heeft. We laten Harburg achter ons en kijken nog een keertje goed achterom naar het imposante kasteel.

Vijf minuten later begrijpen we ineens feilloos wat de dorpsomroeper bedoelde. Langzaam begint het te druppelen... Regen.

Uiteraard bevinden wij ons precies op een stuk waar geen boom, afdak of bushokje te bekennen is. We vluchten iets verderop een bos in en schuilen onder de bomen. Gelukkig duurt de bui maar een minuut of tien. Maar Harold voorziet nog meer huilende hemel en wil eigenlijk doorfietsen om erger te voorkomen. 

Daarom heb ik - fashionista als ik ben, ter plekke een uiterst chique regenhoed gefabriceerd. Ik had mijn haar vanochtend net gewassen. Er zijn grenzen aan wat een mens op vakantie moet doorstaan.