Laatste bestemming Romantische Strasse

We moeten hier wel even een rondje wandelen voordat we doorrijden. Daarna passeren daarna de gevangenis waar Adolf Hitler in 1924, na de mislukte Bierkellerputsch, een groot deel van Mein Kampf schreef. Bijzonder hoe een van de zwartste hoofdstukken uit de geschiedenis begon in zo'n schilderachtig stadje.

Gisteren viel het ons al op dat onze gids Manuel de naam van Hitler consequent wist te vermijden. Hij merkte fijntjes op dat Oostenrijk best wat vaker mag benadrukken dat Hitler toch echt Oostenrijker was en geen Duitser. Of hij daarmee bedoelde dat Oostenrijk wat meer historische verantwoordelijkheid zou mogen nemen, of dat hij gewoon een plaagstootje richting de zuiderburen uitdeelde, bleef een beetje in het midden.

Dat juist in Landsberg de gevangenis staat waar Hitler een groot deel van Mein Kampf schreef, ontdekten we overigens puur bij toeval. In de toeristische folders, stadsplattegronden en informatieborden komt het nauwelijks terug. Begrijpelijk ook; sommige hoofdstukken uit de geschiedenis zijn nu eenmaal niet de beste reclame voor je stad.

We rijden verder en in de verte verschijnen langzaam de contouren van de Alpen, een uitzicht waar ik automatisch toch even stil van wordt.

Onze volgende stop is de Echelsbacher Brücke. Waarom een bezoekje waard? Omdat iemand in 1929 blijkbaar dacht: "Waarom iedere keer helemaal 75 meter naar beneden door dat dal en dan een klein brugje over de rivier oversteken en daarna weer helemaal omhoog? Laten we hier gewoon een gigantische boogbrug bouwen van 130 meter lang?" En vervolgens deden ze dat gewoon.

Zonder drones, zonder computersimulaties en waarschijnlijk met een opzichter die af en toe riep: "Nog een bissl naar links, Hans!" Het blijft indrukwekkend dat zo'n - voor die tijd futuristisch uitziend - bouwwerk bijna een eeuw later nog steeds fier overeind staat en er heel eigentijds uitziet.

Naast de brug ontdekken we bovendien een allerschattigst lunchcafé. Zo'n zaakje waarvan de Duitsers waarschijnlijk zeggen dat het übergemütlich is. In ieder geval zó schattig dat zelfs de geraniums er vrolijker van lijken te bloeien.

Een kilometer of tien voor Füssen doemt kasteel Hohenschwangau al op tegen de berghelling. Niet veel verder zien we ook de contouren van Neuschwanstein, misschien wel dé publiekstrekker van de hele Romantische Straße.

Over Neuschwanstein bewaren we ons oordeel nog even. Morgenmiddag hebben we een rondleiding gereserveerd. Je moet tegenwoordig bijna eerder een tijdslot boeken voor dat kasteel dan voor de tandarts.

Rond kwart voor twee rijden we Füssen binnen. Onze gastheer Peter heeft ons uitgelegd hoe we als gevolg van wegwerkzaamheden door een wirwar van straatjes moeten manoeuvreren en wacht ons keurig op bij de parkeergarage. Peter blijkt een allervriendelijkste hippie op leeftijd, van oorsprong Amerikaan die al tig jaren hier woont. Ooit heeft hij meerdere pogingen gedaan om Füssen weer te verlaten. Dat mislukte. Waarschijnlijk omdat hij verliefd werd op een Füssense. 

De parkeergarage blijkt vervolgens geen gewone parkeergarage te zijn, maar een autolift. Op zulke momenten ben ik altijd blij dat Harold rijdt. Hij manoeuvreert Odin moeiteloos op een platform dat in mijn beleving ongeveer net zo breed is als een pizzadoos. Daarna verdwijnen we tergend langzaam de diepte in. Ik probeer er ontspannen uit te zien. Dat lukt vooral aan de buitenkant.

Peter helpt ons vervolgens met de bagage naar onze accommodatie. Midden in de winkelstraat! Ineens valt alles op zijn plek. Al die toeristen die we de afgelopen 9 dagen onderweg nauwelijks zijn tegengekomen, blijken gewoon rechtstreeks naar Füssen te zijn gereden. Wij hebben honderden kilometers Romantische Strasse afgelegd; zij hebben vermoedelijk gedacht: "Doe maar meteen het Disney-kasteel."

Ons appartement ziet er van buiten werkelijk groots maar überknuffelig uit. Alsof een Duits vakwerkhuis en een koekblik een bijzonder geslaagd liefdeskind hebben gekregen.

Binnen (helemaal bovenin, derde etage) wacht een inrichting die rechtstreeks uit de jaren dertig (vorige eeuw hè) lijkt te zijn geïmporteerd. Veel hout, veel tierelantijnen en precies het soort meubels waarvan je oma vroeger zei dat ze "nog prima mee konden". Let vooral op de boekenplank, gemaakt van een ladder ;o).

Maar eerlijk is eerlijk: het is brandschoon, verrassend ruim en zit vol leuke details; chocolaatjes op de kussens, frisdrank in de koelkast, een stapel handdoeken waar een wellnessresort jaloers op zou zijn én vier bedden. Vier. Dat betekent dat ik de komende drie nachten desnoods kan uitwijken zodra Harold besluit een persoonlijk eerbetoon aan een startende dieselmotor te brengen. Romantiek kent vele vormen.

Aan het einde van de middag slenteren we nog wat door de straatjes van Füssen. Het is hier net Valkenburg, maar dan zonder de grote schreeuwerige reclameborden 'halve haan met friet' en disco's. De gezellige steegjes, kleurrijke gevels en de bergen op de achtergrond maken meteen duidelijk wat zoveel mensen naar Füssen trekt. En eerlijk is eerlijk: wij begrijpen dat inmiddels ook wel. Wij gaan ons hier wel drie dagen vermaken, voordat we doorreizen naar Liechtenstein.

Oja, na het avondeten van vandaag nog even een tussenstand van Harolds menukeuze deze vakantie: Schnitzel: 4 stuks (naja, eigenlijk 8 stuks, je krijgt er elke keer 2), Currywurst: 3 stuks, Bratwurst: 2 stuks. Apfelstrudel: 0 (nog).