Van sprookjeskasteel naar kaskraker!

Na afloop ploffen we neer op ons inmiddels vaste terras bij het plaatselijke ijscafé, voor de deur van ons appartement. Een heerlijke kop koffie verschijnt voor onze neus. Mijn blik dwaalt automatisch af naar de menukaart. Daar staat hij weer. De Heilige Graal van deze vakantie. Apfelstrudel. Sinds dag één ben ik op zoek naar de perfecte uitvoering van dit Oostenrijks-Duitse meesterwerk. Mijn ogen blijven er nét iets te lang op rusten, maar ik toon karakter. Vandaag nog niet. Een mens moet ook doelen overhouden.

Nog even terug naar het appartement, een lichte lunch en daarna is het tijd voor hét hoogtepunt van de Romantische Straße: kasteel Neuschwanstein. Oftewel: het kasteel waar Walt Disney ooit naar keek en dacht: "Die gebruiken we als inspiratie voor het Disney kasteel." De verwachtingen zijn dus ongeveer net zo hoog als het kasteel zelf. Onze gastheer Peter adviseerde ons om vooral met de bus te gaan. Niet omdat het ver is – volgens hem hooguit tien minuten – maar omdat er regelmatig e-bikes worden gestolen bij de parkeerplaats. En de bus is gratis, voor degenen die accommodatie hebben in Füssen en omgeving. Nu kun je veel over Nederlanders zeggen, maar gratis blijft een woord dat onmiddellijk een prettig gevoel oproept. Het wordt de bus. We hebben tickets voor de rondleiding van 13.10 uur.

En dan ontstaat discussie nummer 8.427 van ons huwelijk. Ik behoor tot de categorie: "We vertrekken ruim op tijd. Je weet tenslotte nooit of er onderweg een aardverschuiving, een loslopende koe of een invasie van marsmannetjes plaatsvindt." Renate behoort tot de categorie: "Waarom zou je ergens eerder zijn dan nodig?" Dus geef ik toe. Weer. Het wordt de bus van 12.35 uur. En eerlijk is eerlijk: die arriveert zelfs al om 12.30 uur. "Zie je wel,” zegt Renate met een blik die ik inmiddels maar al te goed ken. Om 12.40 uur stappen we uit. Beneden. Aan. De. Berg. En het kasteel? Dat staat, geheel onverwacht, boven op diezelfde berg.

Renate bestudeert vliegensvlug de route. "Nog 1,3 kilometer, omhoog.
Aankomsttijd 13.11u." Op het ticket staat bovendien in dreigende taal dat te laat komen betekent dat je ticket vervalt. Dus verandert ons romantische middagje in de kwalificatie voor de Tour de France. Met het zweet op de rug, protesterende knieën en longen die inmiddels een officiële klacht hebben ingediend, stormen we omhoog. Onderweg worden we ingehaald door fitte twintigers, kinderwagens met sportonderstel en vermoedelijk zelfs een paar berggeiten. Of misschien haalden wij hen in. Dat weet ik eerlijk gezegd niet meer. Mijn gezichtsvermogen werd enigszins beperkt door het zuurstoftekort. Om 13.03 uur staan we hijgend neer voor de ingang. Gewoon zeven minuten te vroeg. Ik kijk Renate veelbetekenend aan. Zij doet alsof ze dat niet ziet. Vanaf hier werpen we ook nog even een blik op het andere kasteel Hohenschwangau.

Maar goed, we zijn er!

Het duurt maar even en we krijgen instructies: opstellen in rijen van drie voor de poortjes! Iedere vijf minuten wordt een nieuwe groep van ruim dertig bezoekers binnengelaten. Het voelt minder als een kasteelbezoek en meer als een uitstekend geoliede lopende band. Stipt om 13.10 uur springt ons stoplicht op groen. Bijna verwacht ik een stem die roept: "Drivers... start your engines!"

We krijgen een soort van miniboxje in onze handen en wandelen met een gids door de verschillende vertrekken. De gids kletst in zijn apparaatje, wij kunnen het boxje aan ons oor houden om ‘m te verstaan. En eerlijk is eerlijk... Het is werkelijk schitterend. Iedere kamer is rijker versierd dan de vorige. Overal houtsnijwerk, goud, muurschilderingen en plafonds. Geen enkel stukje is onbeschilderd gelaten met complete kunstwerken.

Foto's maken is verboden. Waarom, vraagt Renate aan de gids. Hij komt met allerlei redenen: anders duurt de tour te lang (katsjing!), het flitslicht is slecht voor de verf, en… copyright). Dus zullen jullie het met onze enthousiaste verhalen moeten doen en een enkel plaatje van de troonzaal, geplukt van internet. Na vierentwintig minuten zit de rondleiding erop. Vierentwintig. Voor een ticket van 23,50 euro. Per persoon.

We mogen daarna nog heel even gecontroleerd rondlopen – uiteraard via de gift shop - voordat we vriendelijk doch dringend weer naar buiten worden begeleid. Het kasteel is prachtig. Daar bestaat geen enkele twijfel over.

Maar ergens bekruipt ons ook het gevoel dat koning Ludwig II tegenwoordig vooral benoemd zou worden tot Chief Revenue Officer. Iedere vijf minuten zeker dertig bezoekers naar binnen. Reken maar uit. Ik vermoed dat zelfs Disney af en toe denkt: "Zo... dat is nog eens een verdienmodel."

Daarna wandelen we richting de Marienbrücke. En ook dat is een serieus bergopwaarts klimmetje. Nou ja... Eerst sluiten we ongeveer twintig minuten aan in de wachtrij om überhaupt op de brug te mogen. Blijkbaar had de rest van de wereld vanmiddag exact hetzelfde plan. Altijd weer die toeristen! Het uitzicht maakt echter alles goed. Vanaf de brug ligt Neuschwanstein werkelijk als een sprookje tussen de bossen en bergen. Alleen jammer dat je dat uitzicht deelt met een paar honderd telefoons, tientallen selfiesticks en een handvol influencers die al zeven minuten bezig zijn met precies dezelfde pose.

Na de brug wacht nog een laatste beproeving. Terug naar beneden, naar het kasteel. En daarna nog helemaal naar de bushalte. Onze benen zijn inmiddels officieel in staking gegaan, maar bikkels als we zijn slepen we ons lachend voort. Of nou ja... Ik lach vooral van opluchting als de bushalte eindelijk in zicht komt. Terug in Füssen weten we één ding heel zeker.

Die apfelstrudel...die heb ik vandaag méér dan verdiend. Renate is het roerend met mij eens. Eindelijk volledige unanimiteit. En eerlijk? Hij is fantastisch. Krokant, warm, perfect gekruid en met precies genoeg slagroom, vanillesaus én ijs om alle verbrande calorieën onmiddellijk weer aan te vullen. Missie geslaagd.

Na zo'n dag is er nog maar één ding dat rest: de beentjes omhoog, dit reisverslag schrijven en straks ontspannen dineren bij de plaatselijke Vietnamees. Het eten is heerlijk en vers, en jawel om de dag af te toppen scoor ik nog even een Pina Colada. De eerste met alcohol deze vakantie. En zeker, die voel ik wel als we terug lopen.